Cando o doutor Vítor Moldes comeza a traballar na clínica psiquiátrica Beira Verde, ten como primeira paciente a Laura Novo, unha muller coa memoria borrada, que ocupa as horas do día en escribir de xeito compulsivo o seu nome, aferrada a el coma se fose o único resto dalgún naufraxio emocional. Mediante unha terapia innovadora, o doutor consigue que a paciente abandone a súa prisión interior e comece a lembrar o seu pasado.«Escríbao todo, reviva outra vez o que pasou. Escriba o que non é capaz de expresar con palabras en voz alta. Así irán collendo sentido as lembranzas que agora permanecen enmarañadas na súa memoria.» O doutor conseguirá que Laura rememore todo o que lle sucedeu nos meses anteriores, cando unha escura sombra parecía ameazar a súa vida. Ningún dos dous podía imaxinar que lle estaban abrindo a porta a unha realidade terrible, ao esqueceren que por baixo da tranquilizadora superficie da vida os terrores máis fondos agardan a ocasión propicia para destruírnos.
Agustín Fernández Paz (Vilalba, 1947 - Vigo, 2016) fue uno de los escritores más conocidos y valorados en el ámbito de la literatura infantil y juvenil, en Galicia y en el resto de España. Fue autor de más de cuarenta y cinco títulos dirigidos preferentemente a lectores infantiles o juveniles. Sus libros, escritos en gallego, se traducen habitualmente a las otras lenguas españolas: castellano, catalán y eusquera. También se han traducido diversos títulos al coreano, portugués, francés, árabe e italiano. En breve aparecerán traducciones al inglés, bulgaro y chino.
Además de Perito Industrial Mecánico, Agustín Fernández Paz fue Maestro y Licenciado en Ciencias de la Educación. Trabajó como docente durante más de treinta años, en la enseñanza primaria y en la secundaria. Paralelamente a su dedicación a la docencia, desarrolló también una amplia actividad teórica y divulgativa, centrada en temas como la introducción de los medios de comunicación en el aula, la promoción de la lectura, el fomento de la lengua gallega en un contexto bilingüe o la didáctica de la lengua, así como un relevante papel en la elaboración de materiales didácticos de lengua y literatura (uno de sus trabajos, Canles 5, obtuvo el Premio Nacional “Emilia Pardo Bazán” para libros de texto no sexistas).
Los libros de Agustín Fernández Paz han obtenido numerosos premios, tanto de ámbito gallego como español (Lazarillo, Edebé Juvenil, Barco de Vapor, Merlín, Protagonista Jove, Edebé Infantil, Rañolas, Raíña Lupa, Martiño Sarmiento, Xosé Neira Vilas…). Ha sido reconocido dos veces como el mejor autor del año (en 2004, por la Federación de Libreros de Galicia; en 2007, por la Asociación Galega de Editores). También ha obtenido en tres ocasiones el premio al mejor libro infantil del año, que concede la Asociación de Escritores en Lingua Galega. Su libro O único que queda é o amor (Lo único que queda es el amor) obtuvo en 2008 el Premio Nacional de Literatura Infantil y Juvenil que concede el Ministerio de Cultura de España.
3'75/5🌟 Aire Negre, es un libro que me ha gustado bastante y que me ha enganchado de principio a fin. Si os gustan los thrillers os lo recomiendo mucho❤️
i ate this shit up so fast tivo-me dous dias lendo cada vez que podia. som consciente de que as personagens som bastante ocas, fam uma de comentários classistas que nom se salva quase nenguma. porém, o mistério está tam bem levado na minha opiniom que nom puidem deixar de ler até saber que explicaçom lhe dava. entendo como há gente que pode dizer que é lento ou repetitivo porque o ambiente e os motivos que usa som os mesmos, mas vai dando aos poucos doses de nova informaçom que me faziam analisá-lo tudo sem parar. e essa cena final!!!
Encántanme os libros de Agustín Fernández Paz, esa mistura que fai entre o suspense e o terror. A pega que se lle pode poñer a este libro é quizás ese final un tanto precipitado.
Bueno ni tan mal, estaba interesante pero nada del otro mundo. Al principio la trama me estaba interesando mucho pero luego ya cuando empieza a contar su vida es un poco pues ok.
Se por algo me gusta Agustín Fernández Paz é polas contínuas referencias que fai a Terra Chá e a Mariña de Lugo e por como humaniza aos personaxes. Pasei por un bloqueo lector e ao principio costoume manter o interés pola historia, pero a partir da páxina 50 non puiden parar de leer, un 10!
Es una lectura diferente, que va poco a poco enganchándote y necesitando cada vez leer más. No termina de gustarme el final, pero eso no implica que sea malo, simplemente yo me había hecho a la idea de otro final.
Hace apenas una semana que escribí una reseña de este autor, y hoy os traigo otro de sus libros. Y de esta vez se ha convertido en una de mis mejores lecturas en lo que va de año. Agustín Fernández Paz siempre ha sabido como encandilarme, y en esta ocasión no ha sido menos, hasta tal punto de convertir Aire Negro en mi libro favorito escrito por él.
En esta ocasión nos relata la experiencia de Víctor en un psiquiátrico, lo acaban de contratar como psicólogo para llevar el caso de Laura Novo, una mujer que durante meses lo único que hacía era escribir su nombre una y otra vez en folios.
Com a llibre per a lectura obligatòria no està mal. El principi està bé. Després, comença a fer-se llarg, avorrit i repetitiu, però el final és original. És fàcil de llegir i no molt pesat encara que no és el millor que he llegit.
Aire negro, é unha obra onde o real e o ficticio non teñen barreiras, están intimamente ligados. Esta historia desenrólase en Galicia, con Víctor Moldes, un doutor, e a súa paciente Laura Novo como protagonistas. Este tratará de que Laura recorde un terrible pasado que a levou ao seu estado nese centro psiquiátrico a través de terapias innovadoras. A historia irá dando saltos ao pasado para entender o ocorrido e iremos vendo cousas nunca vistas en Galicia. Finalmente, a verdade sairá a luz coa axuda do amor. Moitos dos lectores, sentiranse identificados en diversos aspectos cos personaxes, tanto en elementos reais como irreais. Nesta historia coñeceremos a verdadeira realidade ou a verdadeira ficción. Recomendo este libro pola súa gran capacidade de facernos confundir entre o real e o irreal, polo seu poder persuasivo, polo léxico tan fácil de entender capaz de transportarnos aos lugares da acción e polas emocións como o medo que sentes a medida que pasan as páxinas. Neste libro, as imaxes créanse na mente, en papel só é necesario letras que nos fan viaxar a covas, centros, casas e outros lugares irreais. Persoalmente, despois de lelo, ademais de marcarme superou todas as expectativas que levaba. Para todos os amantes da ficción esta historia é a ideal para a vosa mente, experimentaredes tanta intriga como medo, gustaravos tanto o real como o non real. Se non lestes esta historia inda non coñecedes a verdadeira realidade presente en Galicia. Teñas a idade que teñas, debes ler isto para comezar a entendelo todo e coñecer a Gran Bésta que temos en Galicia.
a historia comezou moi ben, intrigábame saber que estaba a suceder con Laura e non podía parar de ler, mais deixou de interesarme cando o autor apareceu á Gran Besta, o personaxe que, para min, fixo que a historia se convertera nunha máis
esperaba algo máis psicolóxico, non fantasioso, e verdadeiramente gustaríame darlle máis puntuación, pero non podo
algo a comentar é o planos que son os personaxes da novela. sinto que non teñen personalidade propia e que todos actuaban da misma maneira, non había nada que me recordara a un personaxe concreto, todos tiñan as mesmas actitudes, formas de narrar (outra cousa é iso, que Laura narra da mesma forma que Víctor e cando cambiaba de narrador, non sabía quen estaba a falar)...
é a miña terceira decepción co autor, estou segura que non volverei a lelo (non por vontade propia, polo menos)
Recomendaria este libro a un amplo público de lectores, pois pódelle gustar a moitos tipos de xente de diferente edades e gustos á hora de ler, xa que ten varias temáticas ( amorosa, mitolóxica, introga...). É moi amena e rápida a lectura deste. Unha vez que estás inmernos nesta trama só desexas saber o que lle ocorre ás súas personaxes. Se tivese que porlle unha mínima pega sería que, vexo que desta historia se poden facer moitos máis detalles e facela máis densa, pero só é unha notación crítica. Anímovos a ler este libro!!
- Como lo leí en gallego, voy a hacer la breve, pero que muy breve, reseña también en gallego. -
É unha novela da que esperaba máis. Se ben é certo que tivo algunhas escenas na que o meu interés aumentaba polo que podía acontecer, logo todas esas "expectativas" (por decilo dalgunha maneira) decaían polo predecible (a palabra coa que resumiría "Aire Negro") que é o libro. Iso si, a última escena encantoume.
Claudia González de 3º ESO B recoméndanos Aire Negro, de Agustín Fernández Paz: Gustoume moito o libro, xa que xoga coa mente e coa liña entre o real e o imaxinario. Ademais, persoalmente, encantoume porque mestura unha historia de amor con terror e suspense, que mantén a intriga ata o final. Recomendaríao a todo o que lle guste este tipo de libros
Gustoume moito o libro. Esta obra mestura unha gran facilidade de lectura e unha historia moi orixinal, na que se difuminan os límites entre o real e o imaxinario, sendo tamén unha opsición entre ciencia e crencias. Todo isto propicia que sexa un libro apto para calquera persoa.
Es de lo peorcito que he leído este año. Personajes que parecen todos carne de psquiátrico (irónicamente) , sin ninguna profundidad y con contradicciones (un humano tiene contradicciones pero no de este estilo).
El autor intenta mantener un estilo sobrio, sin llegar a las largas subordinadas de los clásicos y sin dejar a su obra en una simplicidad extrema. No obstante el resultado final es una prosa mala, aburrida, con repeticiones fatales (no sé si es culpa del traductor al valenciano o suya) y plana. Muy plana. ¿Dónde queda la variación de la prosa que dictaminaba Hemingway? Las frases largas son el cuerpo filosófico del relato. Las cortas el corazón.
Asimismo, usa muchas referencias a otros escritores que no aportan y me han hecho pensar: "¿No quiere mostrar su conocimiento en literatura? (aunque con las referencias se quede plano)" Busqué y descubrí que fue profesor de literatura, entonces quizá era una manera de introducirle más autores a los jóvenes, pero entonces; ¿por qué estaban tan mal hechas estas referencias? Creo firmemente que el mejor uso de referencias y la manera de aplicarlas es como lo hacía Dumas en el Conde de Montecristo: elegante y distribuido a cada clase social (Bertuccio no citaba a Dante, pero sí quizá a un artista de donde vivió, o algún concepto de allí como vendetta).
Asimismo, las 40 primeras páginas me parecieron decentes, sin embargo más tarde el relato cae en una espiral que lleva a la nada. Abusa del uso de la metaficción (si es que así se le puede llamar), cansando al lector y mostrando su falta de dominio en esta. Y es que cada personaje escribe su perspectiva de la misma manera y redactando cada 2 páginas : "Lo que me pasó después me cambió".
Por último, hay una inconsistencia que me demostró la falta de profesionalidad de la novela, y es que durante varios capítulos la protagonista pasa de llamarse Laura Novo a Laura Nova. Me recordó al error en niebla de Unamuno con la fecha de la muerte de la madre del protagonista. Pasando de ser 2 años a 6 meses. Pero quizá esto refleja el estado interno del personaje: desconectado y dolido. ¿Qué importa cuándo murió su madre? Ella era todo para él y ya no está. Esa es la clave.
Sé que es una reseña juvenil, y quizá no es justo reseñarla en algunos aspectos como lo he hecho. ¿Pero no era Mujercitas también una novela juvenil? No estoy pidiendo un Ippolit Terentyev em profundidad, pero sí algo más de trabajo del autor (y autores juveniles) en presentar obras más profundas y más elaboradas, pues al final, ¿no viven de ello? ¿No es esa su pasión?
Lectura obligatoria para la ESO, y ni tan mal. Un thriller que narra una historia de amor bastante inquietante que te mantiene pegada al libro hasta la última página. Es un libro donde el suspense y la intriga son protagonistas. Combinado con un toque de terror, esta historia juega con tu mente y con la línea tan fina que hay entre la realidad y nuestra imaginación. A mí personalmente me hizo explotar la cabeza con el final, y aunque no es de mis libros favoritos, me mantuvo enganchada toda la historia.
Un thriller que se tambalea en la fina linea entre lo psicológico y lo paranormal con una trama interesante, pese a que predecible, un ambiente autóctono y un muy buen ritmo. La mayor pega que puedo encontrarle es que peca de lo que mismamente crítica, la sobreexposición de contenido sin finalidad. Es una novela que recomendaría a cualquiera y que entretendría a la mayoría. 7/10 PD: Véanse los paralelismos de esta novela (1999) con "La paciente silenciosa" (2019), de la que Michaelides pudo haber extraído inspiracion para su premisa y su cooprotagonista.
Resumiendo, Aire negro me ha gustado muchísimo. Nos cuenta una historia que mezcla fantasía con la realidad. una protagonista muy redonda y bien construida. un ritmo que te atrapa desde las primeras paginas. misterio hasta el final. giros en la trama inesperados. un final sorprendente y muy abierto.
bueno bueno nada mal la verdad Me esperaba una mierda como con todos los libros de valenciano básicamente,pero ojo, me ha sorprendido gratamente. Tampoco es un libro que digas " bua que pasada" ,pero almenos es interesante y te lo pasas bien leyendo asiq muy guay.
Agustín Fernández Paz nunca defrauda e este libro é un claro exemplo de iso. Todo o que escribiu este home gústame e oxalá seguira entre nós para continuar facéndoo. Un 10 a Agustín e a Aire Negro, que recomendo encarecidamente sempre que teño a oportunidade.
No transcurso da historia disfrutei moito ca lectura. Xera a sensación ee poder mimetizarte ca historia de Laura e cos seus sentimentos. O final decepcionoume bastante, non pecha de xeito contundente a historia pwro tampouco a deixa aberta.
A miña primeira lectura en galego. Recomendación de Inés Petunheta. No voy a ponerle puntuación porque me la he pasado esperando que sucediera el final que tenía en mi cabeza y NO SE DIO… si hubiera tenido ese final… contacten conmigo. Lectura xuvenil, lembranzas…
El principio es lo suficientemente anodino como para que llegara a plantearme que no me iba a gustar este libro, pero acaba mejorando y no tiene mal final. No obstante, creo que es el que menos me gusta de este autor, de lo tres que tengo.