What do you think?
Rate this book
Ο θάνατος ενός δημοσίου υπαλλήλου και άλλα 18 διηγήματα
Ο Αντόν Πάβλοβιτς Τσέχοφ, ο εξέχων εκπρόσωπος της ρωσικής ρεαλιστικής σχολής του 19ου αιώνα, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους διηγηματογράφους της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ενώ η συμβολή του στην εξέλιξη του θεάτρου κατά τον 20ό αιώνα είναι καθοριστική.
Η παρούσα έκδοση περιλαμβάνει μια επιλογή από διηγήματα του Αντόν Τσέχοφ, τα οποία αναδεικνύουν λιγότερο γνωστές πτυχές του μεγάλου αυτού δημιουργού. Ιστορίες βουτηγμένες στο μαύρο χιούμορ, στο μυστήριο και στον ερωτισμό, δίνουν μια διαφορετική εικόνα του πολυσύνθετου έργου του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
"Υπάρχουν δυο ειδών συγγραφείς καινοτόμοι: Εκείνοι που φέρουν κάτι το καινούργιο. Το καινούργιο παλιώνει. Και υπάρχουν εκείνοι που φέρουν κάτι το ανεπανάληπτο. Απ' αυτούς είναι ο Τσέχοφ". (Άγγελος Τερζάκης)
"Ο μεγαλύτερος διηγηματογράφος όλων των εποχών". (Ρέιμοντ Κάρβερ)
Η παρούσα έκδοση περιλαμβάνει μια επιλογή από διηγήματα του Αντόν Τσέχοφ, τα οποία αναδεικνύουν λιγότερο γνωστές πτυχές του μεγάλου αυτού δημιουργού. Ιστορίες βουτηγμένες στο μαύρο χιούμορ, στο μυστήριο και στον ερωτισμό, δίνουν μια διαφορετική εικόνα του πολυσύνθετου έργου του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
"Υπάρχουν δυο ειδών συγγραφείς καινοτόμοι: Εκείνοι που φέρουν κάτι το καινούργιο. Το καινούργιο παλιώνει. Και υπάρχουν εκείνοι που φέρουν κάτι το ανεπανάληπτο. Απ' αυτούς είναι ο Τσέχοφ". (Άγγελος Τερζάκης)
"Ο μεγαλύτερος διηγηματογράφος όλων των εποχών". (Ρέιμοντ Κάρβερ)
- GenresShort Stories
360 pages, Paperback
Published January 1, 2018
2 people are currently reading
68 people want to read
About the author
Anton Chekhov
5,967 books9,782 followers
Antón Chéjov
(Spanish)
Dramas, such as The Seagull (1896, revised 1898), and including "A Dreary Story" (1889) of Russian writer Anton Pavlovich Chekhov, also Chekov, concern the inability of humans to communicate.
Born ( Антон Павлович Чехов ) in the small southern seaport of Taganrog, the son of a grocer. His grandfather, a serf, bought his own freedom and that of his three sons in 1841. He also taught to read. A cloth merchant fathered Yevgenia Morozova, his mother.
"When I think back on my childhood," Chekhov recalled, "it all seems quite gloomy to me." Tyranny of his father, religious fanaticism, and long nights in the store, open from five in the morning till midnight, shadowed his early years. He attended a school for Greek boys in Taganrog from 1867 to 1868 and then Taganrog grammar school. Bankruptcy of his father compelled the family to move to Moscow. At the age of 16 years in 1876, independent Chekhov for some time alone in his native town supported through private tutoring.
In 1879, Chekhov left grammar school and entered the university medical school at Moscow. In the school, he began to publish hundreds of short comics to support his mother, sisters and brothers. Nicholas Leikin published him at this period and owned Oskolki (splinters), the journal of Saint Petersburg. His subjected silly social situations, marital problems, and farcical encounters among husbands, wives, mistresses, and lust; even after his marriage, Chekhov, the shy author, knew not much of whims of young women.
Nenunzhaya pobeda , first novel of Chekhov, set in 1882 in Hungary, parodied the novels of the popular Mór Jókai. People also mocked ideological optimism of Jókai as a politician.
Chekhov graduated in 1884 and practiced medicine. He worked from 1885 in Peterburskaia gazeta.
In 1886, Chekhov met H.S. Suvorin, who invited him, a regular contributor, to work for Novoe vremya, the daily paper of Saint Petersburg. He gained a wide fame before 1886. He authored The Shooting Party , his second full-length novel, later translated into English. Agatha Christie used its characters and atmosphere in later her mystery novel The Murder of Roger Ackroyd . First book of Chekhov in 1886 succeeded, and he gradually committed full time. The refusal of the author to join the ranks of social critics arose the wrath of liberal and radical intelligentsia, who criticized him for dealing with serious social and moral questions but avoiding giving answers. Such leaders as Leo Tolstoy and Nikolai Leskov, however, defended him. "I'm not a liberal, or a conservative, or a gradualist, or a monk, or an indifferentist. I should like to be a free artist and that's all..." Chekhov said in 1888.
The failure of The Wood Demon , play in 1889, and problems with novel made Chekhov to withdraw from literature for a period. In 1890, he traveled across Siberia to Sakhalin, remote prison island. He conducted a detailed census of ten thousand convicts and settlers, condemned to live on that harsh island. Chekhov expected to use the results of his research for his doctoral dissertation. Hard conditions on the island probably also weakened his own physical condition. From this journey came his famous travel book.
Chekhov practiced medicine until 1892. During these years, Chechov developed his concept of the dispassionate, non-judgmental author. He outlined his program in a letter to his brother Aleksandr: "1. Absence of lengthy verbiage of political-social-economic nature; 2. total objectivity; 3. truthful descriptions of persons and objects; 4. extreme brevity; 5. audacity and originality; flee the stereotype; 6. compassion." Because he objected that the paper conducted against [a:Alfred Dreyfu
Dramas, such as The Seagull (1896, revised 1898), and including "A Dreary Story" (1889) of Russian writer Anton Pavlovich Chekhov, also Chekov, concern the inability of humans to communicate.
Born ( Антон Павлович Чехов ) in the small southern seaport of Taganrog, the son of a grocer. His grandfather, a serf, bought his own freedom and that of his three sons in 1841. He also taught to read. A cloth merchant fathered Yevgenia Morozova, his mother.
"When I think back on my childhood," Chekhov recalled, "it all seems quite gloomy to me." Tyranny of his father, religious fanaticism, and long nights in the store, open from five in the morning till midnight, shadowed his early years. He attended a school for Greek boys in Taganrog from 1867 to 1868 and then Taganrog grammar school. Bankruptcy of his father compelled the family to move to Moscow. At the age of 16 years in 1876, independent Chekhov for some time alone in his native town supported through private tutoring.
In 1879, Chekhov left grammar school and entered the university medical school at Moscow. In the school, he began to publish hundreds of short comics to support his mother, sisters and brothers. Nicholas Leikin published him at this period and owned Oskolki (splinters), the journal of Saint Petersburg. His subjected silly social situations, marital problems, and farcical encounters among husbands, wives, mistresses, and lust; even after his marriage, Chekhov, the shy author, knew not much of whims of young women.
Nenunzhaya pobeda , first novel of Chekhov, set in 1882 in Hungary, parodied the novels of the popular Mór Jókai. People also mocked ideological optimism of Jókai as a politician.
Chekhov graduated in 1884 and practiced medicine. He worked from 1885 in Peterburskaia gazeta.
In 1886, Chekhov met H.S. Suvorin, who invited him, a regular contributor, to work for Novoe vremya, the daily paper of Saint Petersburg. He gained a wide fame before 1886. He authored The Shooting Party , his second full-length novel, later translated into English. Agatha Christie used its characters and atmosphere in later her mystery novel The Murder of Roger Ackroyd . First book of Chekhov in 1886 succeeded, and he gradually committed full time. The refusal of the author to join the ranks of social critics arose the wrath of liberal and radical intelligentsia, who criticized him for dealing with serious social and moral questions but avoiding giving answers. Such leaders as Leo Tolstoy and Nikolai Leskov, however, defended him. "I'm not a liberal, or a conservative, or a gradualist, or a monk, or an indifferentist. I should like to be a free artist and that's all..." Chekhov said in 1888.
The failure of The Wood Demon , play in 1889, and problems with novel made Chekhov to withdraw from literature for a period. In 1890, he traveled across Siberia to Sakhalin, remote prison island. He conducted a detailed census of ten thousand convicts and settlers, condemned to live on that harsh island. Chekhov expected to use the results of his research for his doctoral dissertation. Hard conditions on the island probably also weakened his own physical condition. From this journey came his famous travel book.
Chekhov practiced medicine until 1892. During these years, Chechov developed his concept of the dispassionate, non-judgmental author. He outlined his program in a letter to his brother Aleksandr: "1. Absence of lengthy verbiage of political-social-economic nature; 2. total objectivity; 3. truthful descriptions of persons and objects; 4. extreme brevity; 5. audacity and originality; flee the stereotype; 6. compassion." Because he objected that the paper conducted against [a:Alfred Dreyfu
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
May 21, 2020
Τι ωραίο που είναι να διαβάζεις την ουσία που προσέφερε απλόχερα η ρωσική λογοτεχνία, χωρίς όμως πομπώδη λόγο αλλά με λίγα λόγια; Γι' αυτό ο Τσέχωφ για εμένα είναι ο πιο ξεχωριστός των Ρώσων.
May 20, 2020
Αγαπημένος Τσέχωφ.
Αγαπημένο διήγημα της συλλογής: Ο μαυρος μοναχος.
Αγαπημένο διήγημα της συλλογής: Ο μαυρος μοναχος.
December 3, 2020
Μετρ της απλότητας.
{Δεν είναι όλα τα διηγήματα της συλλογής της ίδιας ποιότητας. Ο μέσος όρος ίσως να κινούνταν πιο κοντά στο 2.5 ή 3.0. Ωστόσο, η ποιότητα στη γραφή ξεχωρίζει τόσο πολύ σε κάποια από αυτά, που παρασύρουν και τα υπόλοιπα.}
{Δεν είναι όλα τα διηγήματα της συλλογής της ίδιας ποιότητας. Ο μέσος όρος ίσως να κινούνταν πιο κοντά στο 2.5 ή 3.0. Ωστόσο, η ποιότητα στη γραφή ξεχωρίζει τόσο πολύ σε κάποια από αυτά, που παρασύρουν και τα υπόλοιπα.}
March 23, 2021
Nineteen wonderful short stories full of the characteristic russian bittersweet melancholy, sprinkled with fragments of philosophical thought. Excellent!
December 30, 2025
Η συγκεκριμένη συλλογή περιλαμβάνει κείμενα από διάφορες περιόδους της ζωής του Τσέχοφ καθώς και από διαφορετικά είδη ως προς το περιεχόμενο (κωμωδία, δράμα κ.α.)
Γενικά, κάθε διήγημα είναι αντιπροσωπευτικό του απλού τρόπου γραφής του συγγραφέα. Η πλοκή, ο αριθμός των χαρακτήρων και οι εξελίξεις είναι πάντα μετρημένα καθιστώντας το ύφος αρκετά λιτό με τη θετική έννοια. Οι ιστορίες δεν μπερδεύουν, δεν αποσυντονίζουν και είναι αρκετά γραμμικές. Συμπληρωματικά, θίγονται πολλά θέματα που γενικά περιστρέφονται γύρω από τον άνθρωπο. Ο Τσέχοφ αναδεικνύει το ταλέντο του καθώς χειρίζεται με επιδεξιότητα τα διάφορα είδη θεματολογίας, αποδεικνύοντας έτσι το πολύπλευρο λογοτεχνικό προφίλ του.
Υπάρχουν λίγα χαρακτηριστικά που δεν γοητεύουν τόσο. Φαίνεται να υπάρχει μια τάση του Τσέχοφ να αναδεικνύει υπερβολικές αντιδράσεις προς κάποια συμβάντα: πολύ συχνά οι γυναίκες στα διηγήματα ξεσπούν σε κλάματα, μάλιστα πολλές φορές σε σύντομο χρονικό διάστημα. Αυτό ίσως ήταν όντως στοιχείο της εποχής (ή ενδιέφερε τον συγγραφέα) αλλά καθιστά κατά κάποιον τρόπο όλες τις γυναίκες υπερευαίσθητες και ίδιες. Σε κάθε τέτοια περίπτωση, οι λέξεις που χρησιμοποιεί ο Τσέχοφ για να περιγράψει τη γυναίκα που κλαίει έιναι σχεδόν πάντα ίδιες (τρέμει σύγκορμη, με το κατάχλωμο πρόσωπο κτλ.)! Δίνει την εντύπωση ότι αποτελεί πάγια τεχνική του η οποία αναδύεται ασυνείδητα σε κάθε διήγημα. Επιπλέον φαίνεται πως το δυνατό σημείο του Τσέχοφ είναι περισσότερο οι πιο σύντομες ιστορίες παρά αυτές που επεκτείνονται λίγο περισσότερο. Σε κάποιο σημείο τους, η περιγραφή γίνεται λίγο πιο μονότονη, λίγο πιο πεζή.
Το βιβλίο όμως είναι απολαυστικό και γεμάτο ηθικά διδάγματα.
Αγαπημένες ιστορίες: Ο θάνατος ενός δημοσίου υπαλλήλου, Νύχτα φρίκης (η καλύτερη κατ'εμέ), Perpetuum Mobile, Το σουηδέζικο σπίρτο, Ο παπουτσής και ο Εξαποδώ, Το βιολί του Ρότσιλντ
Λιγότερο αγαπημένες ιστορίες: Το πτώμα, Η ξεμυαλισμένη, Ο φοιτητής
Γενικά, κάθε διήγημα είναι αντιπροσωπευτικό του απλού τρόπου γραφής του συγγραφέα. Η πλοκή, ο αριθμός των χαρακτήρων και οι εξελίξεις είναι πάντα μετρημένα καθιστώντας το ύφος αρκετά λιτό με τη θετική έννοια. Οι ιστορίες δεν μπερδεύουν, δεν αποσυντονίζουν και είναι αρκετά γραμμικές. Συμπληρωματικά, θίγονται πολλά θέματα που γενικά περιστρέφονται γύρω από τον άνθρωπο. Ο Τσέχοφ αναδεικνύει το ταλέντο του καθώς χειρίζεται με επιδεξιότητα τα διάφορα είδη θεματολογίας, αποδεικνύοντας έτσι το πολύπλευρο λογοτεχνικό προφίλ του.
Υπάρχουν λίγα χαρακτηριστικά που δεν γοητεύουν τόσο. Φαίνεται να υπάρχει μια τάση του Τσέχοφ να αναδεικνύει υπερβολικές αντιδράσεις προς κάποια συμβάντα: πολύ συχνά οι γυναίκες στα διηγήματα ξεσπούν σε κλάματα, μάλιστα πολλές φορές σε σύντομο χρονικό διάστημα. Αυτό ίσως ήταν όντως στοιχείο της εποχής (ή ενδιέφερε τον συγγραφέα) αλλά καθιστά κατά κάποιον τρόπο όλες τις γυναίκες υπερευαίσθητες και ίδιες. Σε κάθε τέτοια περίπτωση, οι λέξεις που χρησιμοποιεί ο Τσέχοφ για να περιγράψει τη γυναίκα που κλαίει έιναι σχεδόν πάντα ίδιες (τρέμει σύγκορμη, με το κατάχλωμο πρόσωπο κτλ.)! Δίνει την εντύπωση ότι αποτελεί πάγια τεχνική του η οποία αναδύεται ασυνείδητα σε κάθε διήγημα. Επιπλέον φαίνεται πως το δυνατό σημείο του Τσέχοφ είναι περισσότερο οι πιο σύντομες ιστορίες παρά αυτές που επεκτείνονται λίγο περισσότερο. Σε κάποιο σημείο τους, η περιγραφή γίνεται λίγο πιο μονότονη, λίγο πιο πεζή.
Το βιβλίο όμως είναι απολαυστικό και γεμάτο ηθικά διδάγματα.
Αγαπημένες ιστορίες: Ο θάνατος ενός δημοσίου υπαλλήλου, Νύχτα φρίκης (η καλύτερη κατ'εμέ), Perpetuum Mobile, Το σουηδέζικο σπίρτο, Ο παπουτσής και ο Εξαποδώ, Το βιολί του Ρότσιλντ
Λιγότερο αγαπημένες ιστορίες: Το πτώμα, Η ξεμυαλισμένη, Ο φοιτητής
Displaying 1 - 5 of 5 reviews