What do you think?
Rate this book
Iets om naar uit te kijken
Al jaren vrolijkt Georgina Verbaan de zaterdag op met haar columns in NRC. Daar creëert ze een geheel eigen universum waarin zomaar het mannetje met de lakschoentjes en de pommade kan opduiken. In een weergaloze stroom woorden laat ze zich meevoeren naar de tijd dat ze nog aan batterijen likte, verbaast ze zich over mensen met regenpakken en rouwt ze over de dood van haar kat prof. dr. Laurens.
Sinds haar debuut 'Loze ruimte' (2016) heeft Verbaan ook als schrijfster naam gemaakt. Ze trad met Saskia Noort en Stella Bergsma op in een stampvolle Lowlands-tent en schitterde op het Rotterdamse Boekenbal. Hoog tijd voor een vervolg. Dit keer zijn er naast de columns maar liefst drie verhalen opgenomen, waarvan ze er een speciaal voor deze bundel schreef.
Sinds haar debuut 'Loze ruimte' (2016) heeft Verbaan ook als schrijfster naam gemaakt. Ze trad met Saskia Noort en Stella Bergsma op in een stampvolle Lowlands-tent en schitterde op het Rotterdamse Boekenbal. Hoog tijd voor een vervolg. Dit keer zijn er naast de columns maar liefst drie verhalen opgenomen, waarvan ze er een speciaal voor deze bundel schreef.
249 pages, Paperback
Published September 1, 2018
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
August 13, 2023
Jaren geleden hoorde ik Georgina in een tv-programma praten over het woord koesteren. Dit heeft helemaal niets met dit boek te maken, maar ik denk er nog regelmatig aan dus ik deel het met liefde:
'Koesteren.
Ik koester wat me dierbaar is, bakeren, onderhouden, verzorgen, liefderijk verplegen.
Bij zichzelf in stand houden.
Koesteren is een schitterend werkwoord.
Laat ons koesteren.
Want je krijgt niet altijd terug wat je verliest.'
Juist omdat deze uitspraak me altijd is bijgebleven, moest ik dit boek meenemen toen ik hem in een kringloopwinkel vond. Ik was vooral gewoon erg nieuwsgierig naar hoe een boek geschreven door Georgina zou zijn. De verzameling aan columns vond ik vlot, divers en vermakelijk. Het is niet een boek dat me zoals de uitspraak hierboven nog lang zal bijblijven (denk ik), maar ik heb er wel van genoten!
Quotes (die wel uit dit boek komen):
"Ik ben een los mens. Losse mensen zijn bang. Veel mensen zijn losse mensen tegenwoordig. Ze drijven maar wat.
Geen idee wat ze tegen zullen komen, en of ze alleen zullen zijn als het iets naars is. Sommigen proberen watertrappelend op één plek te blijven. Ergens in een oceaan. Ook al weten ze helemaal niet of ze daar moeten zijn. Zij laten dingen voorbijdrijven."
"Fascisme is ook weer springlevend, u kunt in de zomervakantie nog een van de laatste foto's van een verzuipend Venetië nemen, of en volkstelling van Roma bijwonen. Met een beetje mazzel zelfs het platwalsen van een kamp. De nieuwe nationalisten, de racisten. Die laatsten zijn nooit weggeweest, maar spreken zich onverholen uit in dit klimaat van extremen. Het dondert toch al. Wereldwijd. En dan vergeet ik bijna de mensen die gewoonweg zin lijken te hebben in een burgeroorlog.
Nee, ik bedoel even niet de nepvleesdiscussie.
Kinderen worden gescheiden van hun ouders, op grote schaal. De hechtingsproblematiek die dat gaat opleveren lijkt door velen voor lief te worden genomen, alsof het allemaal niet uitmaakt, omdat we allemaal al onthecht zijn, misschien. Empathie lijkt dood. En wanneer je je daar openlijk over verbaast, je naar een op hol geslagen moreel kompas wijst, wordt er niet door iedereen naar gekeken. Het wordt vergoelijkt, je wordt gewezen op andere dingen. 'Waarom wijs/wees je daar niet naar?’"
'Koesteren.
Ik koester wat me dierbaar is, bakeren, onderhouden, verzorgen, liefderijk verplegen.
Bij zichzelf in stand houden.
Koesteren is een schitterend werkwoord.
Laat ons koesteren.
Want je krijgt niet altijd terug wat je verliest.'
Juist omdat deze uitspraak me altijd is bijgebleven, moest ik dit boek meenemen toen ik hem in een kringloopwinkel vond. Ik was vooral gewoon erg nieuwsgierig naar hoe een boek geschreven door Georgina zou zijn. De verzameling aan columns vond ik vlot, divers en vermakelijk. Het is niet een boek dat me zoals de uitspraak hierboven nog lang zal bijblijven (denk ik), maar ik heb er wel van genoten!
Quotes (die wel uit dit boek komen):
"Ik ben een los mens. Losse mensen zijn bang. Veel mensen zijn losse mensen tegenwoordig. Ze drijven maar wat.
Geen idee wat ze tegen zullen komen, en of ze alleen zullen zijn als het iets naars is. Sommigen proberen watertrappelend op één plek te blijven. Ergens in een oceaan. Ook al weten ze helemaal niet of ze daar moeten zijn. Zij laten dingen voorbijdrijven."
"Fascisme is ook weer springlevend, u kunt in de zomervakantie nog een van de laatste foto's van een verzuipend Venetië nemen, of en volkstelling van Roma bijwonen. Met een beetje mazzel zelfs het platwalsen van een kamp. De nieuwe nationalisten, de racisten. Die laatsten zijn nooit weggeweest, maar spreken zich onverholen uit in dit klimaat van extremen. Het dondert toch al. Wereldwijd. En dan vergeet ik bijna de mensen die gewoonweg zin lijken te hebben in een burgeroorlog.
Nee, ik bedoel even niet de nepvleesdiscussie.
Kinderen worden gescheiden van hun ouders, op grote schaal. De hechtingsproblematiek die dat gaat opleveren lijkt door velen voor lief te worden genomen, alsof het allemaal niet uitmaakt, omdat we allemaal al onthecht zijn, misschien. Empathie lijkt dood. En wanneer je je daar openlijk over verbaast, je naar een op hol geslagen moreel kompas wijst, wordt er niet door iedereen naar gekeken. Het wordt vergoelijkt, je wordt gewezen op andere dingen. 'Waarom wijs/wees je daar niet naar?’"
September 16, 2019
Georgina's columns lezen echt heel snel en ze schrijft zo leuk! En sommige verhalen zijn mega herkenbaar. Aanrader!
May 30, 2021
Ik vond haar eerste bundel interessant omdat Verbaan duidelijk iemand is die niet wegkijkt als iets duister wordt. Het kan me niet duister genoeg zijn.
In haar tweede bundel merk ik dat ze weliswaar lekker kan schrijven, maar dat de vorm en inhoud mij niet doordacht genoeg zijn, laat staan dat ze op elkaar aansluiten. Je voelt aan alles dat een paar keer herschrijven dit boek goed zou doen.
In haar tweede bundel merk ik dat ze weliswaar lekker kan schrijven, maar dat de vorm en inhoud mij niet doordacht genoeg zijn, laat staan dat ze op elkaar aansluiten. Je voelt aan alles dat een paar keer herschrijven dit boek goed zou doen.
November 1, 2018
De selectie was wel heel divers, van brilliante stukjes tot columns waarvan je denkt... err ok :) Maar de ode aan haar beste poezenvriend is echt super mooi geschreven.
December 14, 2022
Leuke selectie aan columns. Georgina schrijft heel leuk, vlot en origineel. Bijzondere en leuke woordkeuzes. Herkenbare onderwerpen, soms wat absurdistisch.
January 7, 2023
Echt geweldig. Smullen van haar neurodiverse neurotische kijk op alles. Nog leuker dan esther Gerritsen.
Displaying 1 - 6 of 6 reviews