What do you think?
Rate this book
Ιστορίες του Γκραν Γκινιόλ
Μια νεαρή γυναίκα με γαλάζια μάτια ερωτεύεται ένα στυγνό δολοφόνο. Ένας εκδικητικός ευγενής, συναντά ξαφνικά τον εραστή της γυναίκας του. Ένας άντρας παρακολουθεί κάθε βράδυ τον ίδιο ακροβάτη, με μια παράξενη εμμονή καρφωμένη στο μυαλό του. Ένας διαρρήκτης συναντάει κάποιον που με τίποτε δεν περιμένει στο σπίτι που έχει μπει να κλέψει. Ένας ερωτευμένος άντρας δίνει το πιο τρομακτικό φιλί στην αγαπημένη του...
Οι κλασσικές ιστορίες τρόμου και μυστηρίου του Maurice Level, πηγή έμπνευσης του θεάτρου Γκραν Γκινιόλ και πρωτοπόρες στο είδος τους, μεταφράζονται για πρώτη φορά στα ελληνικά. Στο χλωμό φως του Παρισιού, σε σοκάκια, επαύλεις, κελιά και κρυφά διαμερίσματα, οι πιο αναπάντεχες σκοτεινές αφηγήσεις ξετυλίγονται η μια μετά την άλλη.
Περιεχόμενα
Σημείωμα της μεταφράστριας
Πρόλογος: Contes Cruels & Grand-Guignol
Η γαλανομάτα
Το κρανίο
Παράνοια
Για το τίποτα
Το άδειο σπίτι
Ο τελευταίος ασπασμός
Η νύχτα και η σιωπή
Η εξομολόγηση
Η προδοσία των χλωροφόρμιου
Το εξπρές των 10:50
Ένα φιλί γι' αντίο
Η αναπαράσταση
Η εισβολή
Πουσέτ
Το κυνοτροφείο
Το λάθος
Ο εισπράκτορας
Οι κλασσικές ιστορίες τρόμου και μυστηρίου του Maurice Level, πηγή έμπνευσης του θεάτρου Γκραν Γκινιόλ και πρωτοπόρες στο είδος τους, μεταφράζονται για πρώτη φορά στα ελληνικά. Στο χλωμό φως του Παρισιού, σε σοκάκια, επαύλεις, κελιά και κρυφά διαμερίσματα, οι πιο αναπάντεχες σκοτεινές αφηγήσεις ξετυλίγονται η μια μετά την άλλη.
Περιεχόμενα
Σημείωμα της μεταφράστριας
Πρόλογος: Contes Cruels & Grand-Guignol
Η γαλανομάτα
Το κρανίο
Παράνοια
Για το τίποτα
Το άδειο σπίτι
Ο τελευταίος ασπασμός
Η νύχτα και η σιωπή
Η εξομολόγηση
Η προδοσία των χλωροφόρμιου
Το εξπρές των 10:50
Ένα φιλί γι' αντίο
Η αναπαράσταση
Η εισβολή
Πουσέτ
Το κυνοτροφείο
Το λάθος
Ο εισπράκτορας
170 pages, Paperback
Published June 1, 2018
2 people are currently reading
60 people want to read
About the author
Maurice Level
95 books16 followersMaurice Level was a writer of fiction and drama who specialized in short stories of the macabre which were printed regularly in the columns of Paris newspapers and sometimes staged by Théâtre du Grand-Guignol, the repertory company in Paris's Pigalle district devoted to melodramatic productions which emphasized blood and gore.
H.P. Lovecraft observed of Level's fiction in his essay "Supernatural Horror in Literature" (1927): "This type, however, is less a part of the weird tradition than a class peculiar to itself — the so-called conte cruel, in which the wrenching of the emotions is accomplished through dramatic tantalizations, frustrations and gruesome physical horrors."
H.P. Lovecraft observed of Level's fiction in his essay "Supernatural Horror in Literature" (1927): "This type, however, is less a part of the weird tradition than a class peculiar to itself — the so-called conte cruel, in which the wrenching of the emotions is accomplished through dramatic tantalizations, frustrations and gruesome physical horrors."
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 17 of 17 reviews
March 29, 2020
Συγκλονιστικό! Το καλύτερο βιβλίο διηγημάτων που έχω διαβάσει ποτέ. Ο Μωρίς Λεβέλ είναι πανάξια ένας μετρ της αφήγησης!
May 26, 2021
Ευτυχώς που το ξεκίνησα πρωί..Η φαντασία και ο τρόμος αγκαλιάζει τις 140 σελιδες του!Το πιο "τεράστιο"μικρό βιβλίο που διάβασα!Συνεχίζουν να με εκπλήσσουν βιβλία με θέμα διηγήματα που καταφέρνουν να ανεβάσουν τους παλμούς!! 4.5/5
April 4, 2020
Βαθμολογία: 7/10
Ευκολοδιάβαστη και ψυχαγωγική συλλογή δεκαεπτά διηγημάτων μικρού μεγέθους, τα οποία διαθέτουν στοιχεία τρόμου, φαντασίας και μυστηρίου, με τον συγγραφέα να παίζει πολύ με την ψυχολογία των χαρακτήρων του και με τη διάθεση των αναγνωστών του. Η γραφή απλή και λιτή, καταφέρνει να εντυπώσει εικόνες και συναισθήματα στους αναγνώστες, έστω και αν υπάρχει... πίεση χρόνου λόγω του μικρού μεγέθους του κάθε διηγήματος. Επίσης η γενικότερη ατμόσφαιρα είναι πάρα ωραία, με μια αίσθηση του μακάβριου και της ειρωνείας. Βέβαια, τόσο η γραφή όσο και οι ιστορίες δείχνουν σε μεγάλο βαθμό τα χρόνια τους, υπάρχει δηλαδή μια κάποια αίσθηση του παρωχημένου και του ξεπερασμένου, ενώ συν τοις άλλοις το μοτίβο και η θεματολογία των περισσότερων ιστοριών παρουσιάζουν μεγάλη ομοιότητα. Τα τρία αστεράκια (τριάμισι για την ακρίβεια) μπορεί να φαίνονται κάπως αυστηρά, αλλά αν έβαζα τέσσερα θα αδικούσα άλλα, καλύτερα βιβλία. Πάντως πέρασα πολύ καλά και ευχαρίστως θα διάβαζα και άλλες ιστορίες του Μορίς Λεβέλ. Όσον αφορά την έκδοση, είναι πολύ προσεγμένη και καλαίσθητη, σίγουρα αντάξια του περιεχομένου.
Ευκολοδιάβαστη και ψυχαγωγική συλλογή δεκαεπτά διηγημάτων μικρού μεγέθους, τα οποία διαθέτουν στοιχεία τρόμου, φαντασίας και μυστηρίου, με τον συγγραφέα να παίζει πολύ με την ψυχολογία των χαρακτήρων του και με τη διάθεση των αναγνωστών του. Η γραφή απλή και λιτή, καταφέρνει να εντυπώσει εικόνες και συναισθήματα στους αναγνώστες, έστω και αν υπάρχει... πίεση χρόνου λόγω του μικρού μεγέθους του κάθε διηγήματος. Επίσης η γενικότερη ατμόσφαιρα είναι πάρα ωραία, με μια αίσθηση του μακάβριου και της ειρωνείας. Βέβαια, τόσο η γραφή όσο και οι ιστορίες δείχνουν σε μεγάλο βαθμό τα χρόνια τους, υπάρχει δηλαδή μια κάποια αίσθηση του παρωχημένου και του ξεπερασμένου, ενώ συν τοις άλλοις το μοτίβο και η θεματολογία των περισσότερων ιστοριών παρουσιάζουν μεγάλη ομοιότητα. Τα τρία αστεράκια (τριάμισι για την ακρίβεια) μπορεί να φαίνονται κάπως αυστηρά, αλλά αν έβαζα τέσσερα θα αδικούσα άλλα, καλύτερα βιβλία. Πάντως πέρασα πολύ καλά και ευχαρίστως θα διάβαζα και άλλες ιστορίες του Μορίς Λεβέλ. Όσον αφορά την έκδοση, είναι πολύ προσεγμένη και καλαίσθητη, σίγουρα αντάξια του περιεχομένου.
November 25, 2018
Αν και δεν το συνηθίζω, αφού υπάρχει ήδη, εδώ μπορείτε να διαβάσετε την άποψή μου
https://thematofylakes.gr/index.php/2...
https://thematofylakes.gr/index.php/2...
November 2, 2022
Ιστορικό βιβλίο που έχει κάνει ολόκληρη σχολή (Contes cruels). Περιέχει μικρές ιστορίες που αγκαλιάζουν ένθερμα το φρικτό δίχως να ακουμπάνε το υπερφυσικό (έστω κι αν φλερτάρουν μαζί του σε σημεία). Η γραφή είναι σχετικά άμεση και οξεία, μα διατηρεί παράλληλα και μια λυρικότητα και ομορφιά που σε σημεία γίνεται φανταστική (πχ, Το Κυνοτροφείο). Κάποιες από τις ιδέες είναι ιδιοφυείς, άλλες πιο τετριμμένες - η άρθρωσή τους όμως σε ιστορίες πετυχαίνει στις περισσότερες περιπτώσεις. Η ελληνική έκδοση είναι πανέμορφη αισθητικά μα χρειαζόταν μια πιο προσεκτική επιμέλεια.
February 1, 2020
Πρόκειται για μια πολύ δημιουργική ιδέα να εκδοθούν οι πιο γνωστές ιστορίες του δημιουργού του 'Γκραν Γκινιόλ, Μωρίς Λεβέλ, ωστόσο κάποιες ιστορίες περιέχουν κάποια αντιφατικά στοιχεία που δεν δικαιολογούν την κατάληξη των ηρώων. Πέρα από αυτό, οφείλω να τονίσω ότι το μοτίβο και τα θέματα αρκετών ιστοριών παρουσιάζουν ομοιότητα, ενώ δίνεται η αίσθηση του 'παρωχημένου' στον αναγνώστη.
Στα πλεονεκτήματα θα μπορούσα να αναφέρω την μεταφυσική ατμόσφαιρα και κάποιους διαλόγους που παραπέμπουν σε φιλοσοφικές παραβολές.
Βαθμολογία: 3,3/5 ή 6,6/10.
Θα γίνει και εκτενέστερη κριτική του βιβλίου.
Στα πλεονεκτήματα θα μπορούσα να αναφέρω την μεταφυσική ατμόσφαιρα και κάποιους διαλόγους που παραπέμπουν σε φιλοσοφικές παραβολές.
Βαθμολογία: 3,3/5 ή 6,6/10.
Θα γίνει και εκτενέστερη κριτική του βιβλίου.
August 29, 2018
Αναλυτική κριτική για το βιβλίο --> Nyctophilia review
July 13, 2018
4.5/5
Το Σάββατο 7 Ιουλίου ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο: Ιστορίες του Γκραν Γκινιόλ του Maurice Level, που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αρχέτυπο και την μετάφραση ανέλαβε η mastermind του Nyctophilia.gr, Ιλέην Ρήγα, έργο δύσκολο αφού είναι η πρώτη φορά που μεταφράζονται οι ιστορίες του στη γλώσσα μας.
Ξημερώματα Πέμπτης 12 Ιουλίου το είχα τελειώσει, και αυτό, για μένα που είμαι εξαιρετικά αργός αναγνώστης και αποσπώμαι πολύ εύκολα από ό,τι κάνω κάποιες φορές (είτε είναι διάβασμα, είτε γράψιμο), είναι ένα τεράστιο συν αυτού του βιβλίου.
Τις τελευταίες, περίπου, σαράντα μέρες, έχω πέσει με τα μούτρα πάνω από την συγγραφή 5 βιβλίων που θέλω να τελειώσω το πολύ μέχρι το Πάσχα του 2019. Για να μην αναφέρω τη δουλειά που ρίχνω στο School Of Rock. Δεν αντιμετώπισα ποτέ μέχρι τώρα το θρυλούμενο writer’s block (φτου-φτου μακριά) και η παραγωγικότητα δεν ήταν ποτέ θέμα, αλλά το πρόβλημά μου στο να γράφω ασταμάτητα χωρίς διάλειμμα για ανάγνωση, με φέρνει στο σημείο να επαναλαμβάνομαι ή να κάνω τη ζωή των χαρακτήρων μου εύκολη σε σημεία που δεν πρέπει, αφού δεν αναπνέουν νέα μοτίβα και χρώματα στο μυαλό μου.
Έτσι και παρά το γεγονός πως έχω αφήσει στη μέση και 2-3 βιβλία που μου άρεσαν αρκετά αλλά ο όγκος τους είναι υπερβολικός για την περίπτωση/περίστασή μου, το Ιστορίες του Γκραν Γκινιόλ μου έδωσε αυτό ακριβώς που χρειαζόμουν. Και δεν θα το παίξω ξερόλας, δεν τον ήξερα τον Level, αλλά το εισαγωγικό κείμενο της Ιλέην Ρήγα με έβαλε αμέσως στο κλίμα.
Μικρές ιστορίες που μοιάζουν, όχι απλώς να συνυπάρχουν στο ίδιο σύμπαν ή την ίδια πόλη, αλλά ζωντανεύουν σαν να εξελίσσονται πολλές την ίδια στοιχειωμένη βραδιά· εκεί όμως δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα στοιχειωμένα μέρη ή οντότητες, αλλά βασανισμένες ψυχές ζωντανών ανθρώπων. Είτε είναι θύτες, είτε είναι θύματα της πραγματικότητάς τους· οι σκέψεις, το παρελθόν και το παρόν τους, σου κλέβει λίγο από το οξυγόνό σου παρακολουθώντας τον γολγοθά τους. Εκεί στα σοκάκια του Παρισιού που η πίκρα και η απελπισία τους πολλές φορές, θυμίζει Λαβκραφτικούς χαρακτήρες, χωρίς το υπερφυσικό επίπεδο. Μικρούς σε σχέση με τον αιώνιο Κθούλου, που στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι η ίδια η ζωή και οι αναποδιές της (ή οι επιλογές που κάνουν) ή σε διαμερίσματα και επαύλεις, ξεδιπλώνοντας τα θανάσιμα μυστικά μιας απαγορευμένης κολάσιμης ζωής.
Περισσότερα στο Schoolofrock.gr
Το Σάββατο 7 Ιουλίου ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο: Ιστορίες του Γκραν Γκινιόλ του Maurice Level, που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αρχέτυπο και την μετάφραση ανέλαβε η mastermind του Nyctophilia.gr, Ιλέην Ρήγα, έργο δύσκολο αφού είναι η πρώτη φορά που μεταφράζονται οι ιστορίες του στη γλώσσα μας.
Ξημερώματα Πέμπτης 12 Ιουλίου το είχα τελειώσει, και αυτό, για μένα που είμαι εξαιρετικά αργός αναγνώστης και αποσπώμαι πολύ εύκολα από ό,τι κάνω κάποιες φορές (είτε είναι διάβασμα, είτε γράψιμο), είναι ένα τεράστιο συν αυτού του βιβλίου.
Τις τελευταίες, περίπου, σαράντα μέρες, έχω πέσει με τα μούτρα πάνω από την συγγραφή 5 βιβλίων που θέλω να τελειώσω το πολύ μέχρι το Πάσχα του 2019. Για να μην αναφέρω τη δουλειά που ρίχνω στο School Of Rock. Δεν αντιμετώπισα ποτέ μέχρι τώρα το θρυλούμενο writer’s block (φτου-φτου μακριά) και η παραγωγικότητα δεν ήταν ποτέ θέμα, αλλά το πρόβλημά μου στο να γράφω ασταμάτητα χωρίς διάλειμμα για ανάγνωση, με φέρνει στο σημείο να επαναλαμβάνομαι ή να κάνω τη ζωή των χαρακτήρων μου εύκολη σε σημεία που δεν πρέπει, αφού δεν αναπνέουν νέα μοτίβα και χρώματα στο μυαλό μου.
Έτσι και παρά το γεγονός πως έχω αφήσει στη μέση και 2-3 βιβλία που μου άρεσαν αρκετά αλλά ο όγκος τους είναι υπερβολικός για την περίπτωση/περίστασή μου, το Ιστορίες του Γκραν Γκινιόλ μου έδωσε αυτό ακριβώς που χρειαζόμουν. Και δεν θα το παίξω ξερόλας, δεν τον ήξερα τον Level, αλλά το εισαγωγικό κείμενο της Ιλέην Ρήγα με έβαλε αμέσως στο κλίμα.
Μικρές ιστορίες που μοιάζουν, όχι απλώς να συνυπάρχουν στο ίδιο σύμπαν ή την ίδια πόλη, αλλά ζωντανεύουν σαν να εξελίσσονται πολλές την ίδια στοιχειωμένη βραδιά· εκεί όμως δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα στοιχειωμένα μέρη ή οντότητες, αλλά βασανισμένες ψυχές ζωντανών ανθρώπων. Είτε είναι θύτες, είτε είναι θύματα της πραγματικότητάς τους· οι σκέψεις, το παρελθόν και το παρόν τους, σου κλέβει λίγο από το οξυγόνό σου παρακολουθώντας τον γολγοθά τους. Εκεί στα σοκάκια του Παρισιού που η πίκρα και η απελπισία τους πολλές φορές, θυμίζει Λαβκραφτικούς χαρακτήρες, χωρίς το υπερφυσικό επίπεδο. Μικρούς σε σχέση με τον αιώνιο Κθούλου, που στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι η ίδια η ζωή και οι αναποδιές της (ή οι επιλογές που κάνουν) ή σε διαμερίσματα και επαύλεις, ξεδιπλώνοντας τα θανάσιμα μυστικά μιας απαγορευμένης κολάσιμης ζωής.
Περισσότερα στο Schoolofrock.gr
May 1, 2024
Η δεύτερη φορά που το διάβασα ήταν πολύ καλύτερη από την πρώτη, σίγουρα οφείλεται και στον τρόπο που το έκανα αλλά όπως και να έχει εκτίμησα την πένα του Level πολύ περισσότερο. Σε 8-10 σελίδες στήνει σκηνικό, ψυχογραφει χαρακτήρες, χτίζει σασπένς και ολοκληρώνει με ένα αναπάντεχο πολλές φορές φινάλε.
July 6, 2018
Στο βιβλίο παρουσιάζονται τα πιο γνωστά έργα του Level. Από την τραγική ειρωνεία, στο πρώτο διήγημα, με την κοπέλα που επιχειρώντας να τιμήσει, με μια δόση υπερβολής που οφείλεται στην γνήσια αγάπη, την μνήμη του νεκρού αγαπημένου της, γίνεται αθέλητα μια που την ατιμάζει τώρα αντικειμενικά, μέχρι την ψυχρότητα του απολύτως συνειδητοποιημένου και ηθικού δράστη της καταστροφής ενός καλλιτέχνη επικίνδυνων επιδείξεων, και από την αυτοκαταστροφή ενός τέως έμπιστου υπαλλήλου μέχρι την φαινομενική μόνο συγχώρεση του θύματος μιας επίθεσης με βιτριόλι για τον θύτη του, στα διηγήματα βρίσκει κανείς πλοκές που αποπνέουν μεθοδικά και υπολογισμένα την παγωνιά κάποιων ανθρώπινων ψυχών.
Μου άρεσε πολύ. Μπράβο σου για την μετάφραση, Ιλέην!
Μου άρεσε πολύ. Μπράβο σου για την μετάφραση, Ιλέην!
July 9, 2018
⭐ ⭐ ⭐ +1/2 ⭐
October 15, 2019
Αυτό που μου αρεσε στα διηγηματα του συγγραφεα, ηταν οτι επαιζε με την ψυχολογια κ την ψυχοσυνθεση των ηρωων του. Δεν υπαρχουν τερατα κ ομως η ατμοσφαιρα του ειναι τρομακτικη. Ειναι εκπλητικη η γραφη του, κ η σωστη μεταφραση που εχει γινει, κρατωντας το υφος του περασμένου την εχει αναδειξει ακομα περισσοτερο. Υπεροχο. Περιμενω να δω κι αλλα εργα του μεταφρασμενα.
June 8, 2023
«…Η γαλλική διάνοια ταιριάζει πιο φυσικά σε αυτό το σκοτεινό ρεαλισμό, παρά στην υπόνοια του αόρατου»
Με αυτά τα λόγια του H.P Lovecraft η μεταφράστρια μέσω του εξαιρετικού σημειώματός της μας εισάγει στον κόσμο του Maurice Level. Μας εξηγεί ότι η συμβολή του Level στον τρόμο, αν και σημαντική, παραμένει ακόμα υποτιμημένη και ο ίδιος, για αρκετούς αναγνώστες και λάτρεις του τρόμου, παραμένει άγνωστος – γεγονός που οφείλεται στο ότι τα περισσότερα έργα του, αν και διαθέσιμα στα γαλλικά, δεν έχουν μεταφραστεί ακόμα στα αγγλικά. Τα διηγήματα αυτά μεταφράζονται για πρώτη φορά στα ελληνικά.
Συγκεκριμένα αναφέρει: « Όπως παρατήρησε και ο Lovecraft, ο τρόμος του Level δεν βασίζεται στο υπερφυσικό στοιχείο. Πηγάζει από τον άνθρωπο, τις σκοτεινές γωνίες της ανθρώπινης φύσης. Ο τρόμος του Level είναι ένας νατουραλιστικός, χειροπιαστός τρόμος. Δεν χρησιμοποιεί φαντάσματα και το Άγνωστο για να τρομάξει τον αναγνώστη, αλλά κάτι που είναι εξίσου εκτός του ελέγχου του: την πραγματικότητα.»
Διαβάζοντας λοιπόν αυτά τα δεκαεπτά διηγήματα διέκρινα όπως τόνισε και η ίδια την επιρροή του Level στη σύγχρονη λογοτεχνία τρόμου ακόμα και στο σινεμά. Βέβαια οι ιστορίες δεν τρομάζουν αλλά μου άφησαν τη μακάβρια αίσθηση του Πόε.
Εξαιρετικός και ο πρόλογος της Παναγιώτας Γ. Σαράφη για τα Contes Cruels (ιστορίες σκληρότητας) & το Γκραν Γκινιόλ.
Μια ανακαινισμένη παλιά εκκλησία που έμελλε να μετατραπεί σε θέατρο από το 1897 έως το 1962. Μέσα σε αυτά τα 65 χρόνια λειτουργίας έπαιξε περίπου 1 εκατομμύριο έργα βίας και φρίκης. Σήμερα σ' εμάς έμεινε η έκφραση Γκραν Γκινιόλ, που αν και σημαίνει ‘μεγάλη μαριονέτα’, τη χρησιμοποιούμε για να χαρακτηρίσουμε κάτι φρικτό ή που έχει αγωνία.
Με λιτή, ειρωνική και ζοφερή γραφή του ο Level μας μεταφέρει στα σκοτεινά σοκάκια του Παρισιού όπου καθημερινοί άνθρωποι θα έρθουν αντιμέτωποι με τη μοίρα τους και πολλές φορές με τον ίδιο τους τον εαυτό. Κάποιες φορές ένιωσα ότι παίζει με τους ήρωες του αλλά και εμάς.
Τι διάβασα αφήνοντας όμως το πέπλο του μυστήριο να αιωρείται:
• Η αγάπη ξεπερνάει αρρώστιες, ομίχλες, θανάτους και ενώνεται με τη λεπίδα της γκιλοτίνας.
• Άλυτα μυστήρια δημιουργούν παραισθήσεις.
• Συγκινήσεις που γεννιούνται μόνο από το απόλυτο κακό.
[Δεν ήταν μοχθηρός, μα ούτε και αιμοβόρος. Είχε απλώς μια πολύ ιδιαίτερη ιδέα για τις απολαύσεις της ζωής. Ίσως να έφταιγε το γεγονός πως τις είχε δοκιμάσει όλες και έτσι δεν έβρισκε πια πουθενά την πρωτόγνωρη συγκίνηση του απρόβλεπτου]
• Η απόγνωση και η τρέλα που γεννάει η πείνα
• Απόκοσμη σιωπή
• Πώς η αγάπη τρελαίνει
• Η προσωποποίηση των Γηρατειών, της Νύχτας και της Σιωπής (αγαπημένο μου διήγημα)
• Η αρρωστημένη επιθυμία να πηδήξεις στο κενό
[ Κατά κανόνα, τέτοιες ιδέες δεν είναι παρά θολές παραισθήσεις που εισβάλλουν στο μυαλό και χάνονται τόσο γρήγορα όσο ήρθαν. Όμως, αυτή τη φορά, το συγκεκριμένο όραμα είχε γραπωθεί από το νου μου με τον τρόπο που μια μεταξένια κλωστή πιάνεται στην παρανυχίδα, και μπερδεύεται εκεί ακόμα περισσότερο όταν, μανιασμένα, προσπαθείς να την ξεμπλέξεις]
• Η αγάπη που σκοτώνεται από το φόβο του κοινωνικού αφορισμού (αγαπημένο μου διήγημα και αυτό)
• Μια δουλειά τρόμου, θανάτου και φρίκης που μου θύμισε το έγκλημα των Τεμπών
[Μια μικρή κίνηση χρειάζεται μόνο να κάνεις για να σταματήσεις αυτή τη φρικτή μοίρα, μια απλά κίνηση για να τραβήξεις το μοχλό που βρίσκεται λίγα εκατοστά μακριά σου. Όμως, δεν θα την κάνεις. Δεν μπορείς να την κάνεις. Γι’ αυτό θα γίνεις μάρτυρας όλης της τραγωδίας. Στη θέα της σύγκρουσης, θα νιώσεις την αγωνία χίλιες φορές πιο βαριά από τον ίδιο τον θάνατο..]
• Το πιο τρομακτικό, διαβρωτικό φιλί
• Ένα στόμα που πάγωσε σε ένα απόκοσμο μορφασμό
[Υπήρχε κάτι αινιγματικό και φρικαλέο σε αυτό το απαθές πρόσωπο με το ορθάνοιχτο στόμα. Αυτό το στόμα έχασκε λες και ήταν έτοιμο να απελευθερώσει κραυγές από καθαρό θάνατο, πέρα από τις πύλες των τάφων…]
• Η εικόνα του δήμιου νικάει την πείνα και το κρύο
• Ο Διάβολος υπό την περηφάνια της παρθενίας (και αυτό αγαπημένο μου)
• Τα λυσσασμένα ουρλιαχτά της εκδίκησης
• Ένα απάνθρωπο λάθος
[Για όσους ξέρουν ότι είναι καταδικασμένοι, τους απομένει η παρηγοριά πως θα μπορέσουν να σφίξουν στην αγκαλιά τους αυτούς που θα αφήσουν πίσω. Αντιμετωπίζουν όσα θα επακολουθήσουν γεμάτοι με την ευτυχία της τελευταίας παρηγοριάς. Όμως εγώ!..Δεν είχα δικαίωμα πια στις απολαύσεις των ανθρώπων]
• Ένα όνομα που έγινε βάσανο
Δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω το υπέροχο εξώφυλλο και τα όμορφα σκίτσα στην αρχή του κάθε διηγήματος. Συγχαρητήρια στον Δημήτρη Μιλήση!
Με αυτά τα λόγια του H.P Lovecraft η μεταφράστρια μέσω του εξαιρετικού σημειώματός της μας εισάγει στον κόσμο του Maurice Level. Μας εξηγεί ότι η συμβολή του Level στον τρόμο, αν και σημαντική, παραμένει ακόμα υποτιμημένη και ο ίδιος, για αρκετούς αναγνώστες και λάτρεις του τρόμου, παραμένει άγνωστος – γεγονός που οφείλεται στο ότι τα περισσότερα έργα του, αν και διαθέσιμα στα γαλλικά, δεν έχουν μεταφραστεί ακόμα στα αγγλικά. Τα διηγήματα αυτά μεταφράζονται για πρώτη φορά στα ελληνικά.
Συγκεκριμένα αναφέρει: « Όπως παρατήρησε και ο Lovecraft, ο τρόμος του Level δεν βασίζεται στο υπερφυσικό στοιχείο. Πηγάζει από τον άνθρωπο, τις σκοτεινές γωνίες της ανθρώπινης φύσης. Ο τρόμος του Level είναι ένας νατουραλιστικός, χειροπιαστός τρόμος. Δεν χρησιμοποιεί φαντάσματα και το Άγνωστο για να τρομάξει τον αναγνώστη, αλλά κάτι που είναι εξίσου εκτός του ελέγχου του: την πραγματικότητα.»
Διαβάζοντας λοιπόν αυτά τα δεκαεπτά διηγήματα διέκρινα όπως τόνισε και η ίδια την επιρροή του Level στη σύγχρονη λογοτεχνία τρόμου ακόμα και στο σινεμά. Βέβαια οι ιστορίες δεν τρομάζουν αλλά μου άφησαν τη μακάβρια αίσθηση του Πόε.
Εξαιρετικός και ο πρόλογος της Παναγιώτας Γ. Σαράφη για τα Contes Cruels (ιστορίες σκληρότητας) & το Γκραν Γκινιόλ.
Μια ανακαινισμένη παλιά εκκλησία που έμελλε να μετατραπεί σε θέατρο από το 1897 έως το 1962. Μέσα σε αυτά τα 65 χρόνια λειτουργίας έπαιξε περίπου 1 εκατομμύριο έργα βίας και φρίκης. Σήμερα σ' εμάς έμεινε η έκφραση Γκραν Γκινιόλ, που αν και σημαίνει ‘μεγάλη μαριονέτα’, τη χρησιμοποιούμε για να χαρακτηρίσουμε κάτι φρικτό ή που έχει αγωνία.
Με λιτή, ειρωνική και ζοφερή γραφή του ο Level μας μεταφέρει στα σκοτεινά σοκάκια του Παρισιού όπου καθημερινοί άνθρωποι θα έρθουν αντιμέτωποι με τη μοίρα τους και πολλές φορές με τον ίδιο τους τον εαυτό. Κάποιες φορές ένιωσα ότι παίζει με τους ήρωες του αλλά και εμάς.
Τι διάβασα αφήνοντας όμως το πέπλο του μυστήριο να αιωρείται:
• Η αγάπη ξεπερνάει αρρώστιες, ομίχλες, θανάτους και ενώνεται με τη λεπίδα της γκιλοτίνας.
• Άλυτα μυστήρια δημιουργούν παραισθήσεις.
• Συγκινήσεις που γεννιούνται μόνο από το απόλυτο κακό.
[Δεν ήταν μοχθηρός, μα ούτε και αιμοβόρος. Είχε απλώς μια πολύ ιδιαίτερη ιδέα για τις απολαύσεις της ζωής. Ίσως να έφταιγε το γεγονός πως τις είχε δοκιμάσει όλες και έτσι δεν έβρισκε πια πουθενά την πρωτόγνωρη συγκίνηση του απρόβλεπτου]
• Η απόγνωση και η τρέλα που γεννάει η πείνα
• Απόκοσμη σιωπή
• Πώς η αγάπη τρελαίνει
• Η προσωποποίηση των Γηρατειών, της Νύχτας και της Σιωπής (αγαπημένο μου διήγημα)
• Η αρρωστημένη επιθυμία να πηδήξεις στο κενό
[ Κατά κανόνα, τέτοιες ιδέες δεν είναι παρά θολές παραισθήσεις που εισβάλλουν στο μυαλό και χάνονται τόσο γρήγορα όσο ήρθαν. Όμως, αυτή τη φορά, το συγκεκριμένο όραμα είχε γραπωθεί από το νου μου με τον τρόπο που μια μεταξένια κλωστή πιάνεται στην παρανυχίδα, και μπερδεύεται εκεί ακόμα περισσότερο όταν, μανιασμένα, προσπαθείς να την ξεμπλέξεις]
• Η αγάπη που σκοτώνεται από το φόβο του κοινωνικού αφορισμού (αγαπημένο μου διήγημα και αυτό)
• Μια δουλειά τρόμου, θανάτου και φρίκης που μου θύμισε το έγκλημα των Τεμπών
[Μια μικρή κίνηση χρειάζεται μόνο να κάνεις για να σταματήσεις αυτή τη φρικτή μοίρα, μια απλά κίνηση για να τραβήξεις το μοχλό που βρίσκεται λίγα εκατοστά μακριά σου. Όμως, δεν θα την κάνεις. Δεν μπορείς να την κάνεις. Γι’ αυτό θα γίνεις μάρτυρας όλης της τραγωδίας. Στη θέα της σύγκρουσης, θα νιώσεις την αγωνία χίλιες φορές πιο βαριά από τον ίδιο τον θάνατο..]
• Το πιο τρομακτικό, διαβρωτικό φιλί
• Ένα στόμα που πάγωσε σε ένα απόκοσμο μορφασμό
[Υπήρχε κάτι αινιγματικό και φρικαλέο σε αυτό το απαθές πρόσωπο με το ορθάνοιχτο στόμα. Αυτό το στόμα έχασκε λες και ήταν έτοιμο να απελευθερώσει κραυγές από καθαρό θάνατο, πέρα από τις πύλες των τάφων…]
• Η εικόνα του δήμιου νικάει την πείνα και το κρύο
• Ο Διάβολος υπό την περηφάνια της παρθενίας (και αυτό αγαπημένο μου)
• Τα λυσσασμένα ουρλιαχτά της εκδίκησης
• Ένα απάνθρωπο λάθος
[Για όσους ξέρουν ότι είναι καταδικασμένοι, τους απομένει η παρηγοριά πως θα μπορέσουν να σφίξουν στην αγκαλιά τους αυτούς που θα αφήσουν πίσω. Αντιμετωπίζουν όσα θα επακολουθήσουν γεμάτοι με την ευτυχία της τελευταίας παρηγοριάς. Όμως εγώ!..Δεν είχα δικαίωμα πια στις απολαύσεις των ανθρώπων]
• Ένα όνομα που έγινε βάσανο
Δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω το υπέροχο εξώφυλλο και τα όμορφα σκίτσα στην αρχή του κάθε διηγήματος. Συγχαρητήρια στον Δημήτρη Μιλήση!
January 30, 2023
Οι Ιστορίες του Γκραν Γκινιόλ αποτελούν μία συλλογή από 17 διηγήματα μικρού μεγέθους. Τα διηγήματα αυτά περιέχουν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό στοιχεία τρόμου, μυστηρίου και του ''παράξενου'' με τον συγγραφέα να χρησιμοποιεί την ψυχολογική διάθεση των χαρακήρων του ως πυρήνα των ιστορίων του και ως ένα εργαλείο για να ενισχύσει τις ανατροπές ( όπου αυτές υπάρχουν ). Το γράψιμο είναι απλό χωρίς πολλά στολίδια - κάτι που επιτρέπει την γρήγορη ροή του κειμένου και της αφήγησης ενώ η ανάγνωση του αφήνει έντονα μία ποιητική αίσθηση. Παρά το μικρό τους μέγεθος, οι ιστορίες καταφέρνουν να προκαλέσουν συναισθήματα στον αναγνώστη και να του μεταφέρουν την αίσθηση του μακάβριου και της ειρωνείας.
Παρά ταύτα, οι ιστορίες δεν μπορούν να κρύψουν τα χρόνια τους, ότι αποτελούν τέκνο μία εποχής με τεχνικές γραψίματος και αφήγησης που ανήκουν σε περασμένες εποχές όταν οι τεχνικές ήταν σε πρωιμότερο στάδιο, οι πλοκές λιγότερο περίπλοκες και οι ιστορίες περιστρέφονταν γύρω από τις θεματικές και όχι τους χαρακτήρες ενώ οι ιστορίες δεν διαφέρουν πολύ μεταξύ τους ως προς την θεματολογία. Δεν είναι απαράιτητα αρνητικά στοιχεία αλλά σίγουρα δεν θα τραβήξουν εύκολα κοινό που έχει συνηθίσει σε πιο σύγχρονα έργα με άλλο τρόπο γραψίματος και αφήγησης.
Για ένα κοινό που ενεδιαφέρεται να δει πως έγραφαν και αφηγούνταν ιστορίες στο παρελθόν ή για ένα κοινό που ενδιαφέρεται πρωτίστως ένα κείμενο να έχει υψηλή καλλιτεχνική αξία ή για ένα κοινό που ενδιαφέρεται κυρίως για ιστορίες περασμένων εποχών, είναι ένα βιβλίο που θα τους ενθουσιάσει και θα αφήσει ευχαριστήμενους. Τους υπόλοιπους κατά πλειοψηφία θα τους αφήσει αδιάφορους.
Παρά ταύτα, οι ιστορίες δεν μπορούν να κρύψουν τα χρόνια τους, ότι αποτελούν τέκνο μία εποχής με τεχνικές γραψίματος και αφήγησης που ανήκουν σε περασμένες εποχές όταν οι τεχνικές ήταν σε πρωιμότερο στάδιο, οι πλοκές λιγότερο περίπλοκες και οι ιστορίες περιστρέφονταν γύρω από τις θεματικές και όχι τους χαρακτήρες ενώ οι ιστορίες δεν διαφέρουν πολύ μεταξύ τους ως προς την θεματολογία. Δεν είναι απαράιτητα αρνητικά στοιχεία αλλά σίγουρα δεν θα τραβήξουν εύκολα κοινό που έχει συνηθίσει σε πιο σύγχρονα έργα με άλλο τρόπο γραψίματος και αφήγησης.
Για ένα κοινό που ενεδιαφέρεται να δει πως έγραφαν και αφηγούνταν ιστορίες στο παρελθόν ή για ένα κοινό που ενδιαφέρεται πρωτίστως ένα κείμενο να έχει υψηλή καλλιτεχνική αξία ή για ένα κοινό που ενδιαφέρεται κυρίως για ιστορίες περασμένων εποχών, είναι ένα βιβλίο που θα τους ενθουσιάσει και θα αφήσει ευχαριστήμενους. Τους υπόλοιπους κατά πλειοψηφία θα τους αφήσει αδιάφορους.
October 15, 2019
Ένα υπέροχο βιβλιο ατμοσφαιρικό, που τόσο η μετάφραση και η επιμέλεια όσο και το καλλιτεχνικά φιλοσοφημενο εξώφυλλο του έχουν την ίδια βαρύτητα με το αρχικό κείμενο. Εξαιρετική δουλειά, το ύφος του Λεβελ τυγχανει να είναι από τα αγαπημένα μου. Ευελπιστώ στο μέλλον να δούμε και άλλη δουλειά με την ίδια αξιόλογη μεταφράση.
October 16, 2022
Μου άρεσε η ειρωνεία και η παρουσίαση ανθρωπίνων χαρακτήρων με αδυναμίες, φόβους, αισθήματα μίσους, εκδικητικότητας, κτλ. Δεν βρήκα όλες τις ιστορίες εξίσου δυνατές, αλλά η ατμόσφαιρα είναι μυστηριακή σε όλες και είναι βιβλίο ευκολοδιάβαστο
April 13, 2021
3.75/5
Displaying 1 - 17 of 17 reviews