บ่วงแค้นแสนหวาน

by อัญญาณี

“ปล่อย...ปล่อยค่ะคุณกล้า” เธอร้องออกมาในที่สุด

หลังจากที่ดึงสติกลับมาและเริ่มดิ้นรนออกจากวงแขนที่รั

ดรึงเธออยู่

“ไม่ปล่อยมีอะไรไหม”

เขาไม่พูดเปล่าหลุบสายตาโลมเลียไปทั่วดวงหน้าหวาน

ต่ำลงถึงลำคอระหง

เนินอกคู่สวยที่โผล่ล้นออกมากจากคอเสื้อชุดนอน

มันเคลื่อนไปมาตามแรงจังหวะการหายใจของหญิงสาวที่เร็วแ

ละแรง

ความร้อนรุ่มแผ่กระจายพร้อมกับความตื่นตระหนกตกใจ

เมื่อปลายจมูกโด่งคลอเคลียแก้มนวลแผ่วเบา

ไล้ไปมาโดยไม่ทิ้งน้ำหนัก

อัลลิยาหลบปลายจมูกโด่งเป็นพัลวัน

มือนุ่มนิ่มเริ่มมีเรี่ยวแรงดันแผงอกแกร่ง

หวังจะให้ร่างสูงออกห่างกายตน

แต่ดูเหมือนว่าร่างสูงจะไม่ขยับออกห่าง ยิ่งรัดแน่นมากยิ่งขึ้น

“คุณกล้า ปล่อยยาเถอะคะ คุณกล้าเมาแล้วนะคะ”

เธอพยายามเตือนสติของเขา กลิ่นวิสกี้ที่เธอสูดดมเข้าไป

แปลความหมายได้ไม่ยากว่า ตอนนี้เขากำลังเมาไม่ได้สติ

หญิงสาวจึงเรียกสติของเขาให้กลับคืนมา

“ฉันดื่มวิสกี้ไปแค่สองสามแก้ว ไม่ทำให้ฉันเมาหรอก

และที่ทำอยู่นี่สติของฉันครบถ้วนทุกอย่าง” กล้าตะวันพูดถูก

สติของเขายังครบถ้วนสมบูรณ์

ไม่มีอาการเมาอย่างที่เธอพูดเลยแม้แต่น้อย

“ถ้าคุณกล้ารู้ตัว ปล่อยยานะคะ ยาจะขึ้นไปนอนแล้ว”

เธอพูดเสียงสั่น ตอนนี้เธอเริ่มหวาดกลัวเขาเป็นเท่าตัว

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา คนขาดสติมักทำอะไรที่ไม่รู้ตัว

คนเราไม่อาจถือโทษโกรธได้ แต่นี่เขาทำเพราะความตั้งใจ

ความน่ากลัวจึงโอบล้อมอยู่รอบกายเธอ

สัญชาตญาณของอัลลิยาบอกว่า ตนเองกำลังได้รับอันตราย

“ปล่อยเหรอ ปล่อยแน่แต่หลังจากนี้”

มนต์สะกดที่มีอานุภาพมากล้น สะกดให้อัลลิยายืนนิ่ง

ดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างด้วยความตกใจ

มือและขาทั้งสองข้างของเธอสั่น หัวใจดวงน้อยนั่นเล่า

เต้นแรงและดังโครมครามมากที่สุดที่เธอเคยรู้สึกได้

เมื่อริมฝีปากหยักสวยได้รูปของกล้าตะวันประกบทับเรียวปากบางอย่างจาบจ้วง เอาแต่ใจ

360 pages, ebook

Published August 3, 2015