De in 1945 in Parijs op vijfenzeventigjarige leeftijd overleden Zinaida Hippius is een van de grote legendarische figuren uit de moderne Russische literatuurgeschiedenis. Ze schreef als zevenjarig meisje al publiceerbare gedichten en werd op zeer jonge leeftijd een van de invloedrijkste figuren van het symbolisme. Ze bouwde een ontzaglijk oeuvre op aan romans, verhalen, gedichten, toneelstukken, reportages. Door haar huwelijk met de destijds beroemde en veelgelezen Mereskovski werd haar salon het centrum van het culturele leven in St. Petersburg. De schittering van woorden omvat een zeer uitgebreide keuze uit haar verspreide autobiografische geschriften. Er zijn herinneringen aan onder anderen Alexander Blok, Andrei Bjelyj, Valeri Brioesov en rozanov. Maar ook aan haar huwelijk met Mereskovski. Een geslaagd huwelijk in erotische zin was het niet. Dit hing samen met het feit dat Hippius in tal van opzichten een mannenrol speelde. Ze voelde zich een man gevangen in een vrouwenlichaam. Ze geloofde dat verslaving aan als normaal beschouwde sexualiteit haar aan de dood zou ketenen. Ze onderhield nauwe betrekkingen met de sekte der Chlysten of flagellanten wier rituelen gepaard gingen met sexuele orgieën. Ze werd door haar vijanden afgeschilderd als een vrouwelijke Raspoetin. Kortom, een uiterst bewogen en interessant leven tijdens een periode die aan bizarre figuren geen gebrek kende. Verteld in haar eigen woorden, die van een van de beste stilisten van haar tijd.
Mooi om door Hippius ogen de snel veranderende wereld van haar tijd te zien en te beleven. Wel soms lastig te volgen als 21e eeuwse Nederlander met alle 19e en 20e eeuwse Russische namen. Het eerste hoofdstuk (samenvatting van haar jeugd) is ook erg droog, maar daar eenmaal doorheen wordt het interessant.
Стигайки до последните редове на "Благоуханието на белите коси", край мен премина полъха на нещо познато, нещо нежно-зловещо - че краят на благото време, описано от Зинаида Гипиус чрез образите и думите на старите руски писатели - идеалисти дори дотам, че изживяват себе си като материалисти, че този край е настъпил невъзвратимо още тогава.
Младостта е заета със себе си, на околните гледа с половин око. Най-неблагодарната – пък и неприятна – възраст е 17-20 години. С живота още не си свикнал, със самия себе си – също. Не разбираш нито живота, нито смъртта, нито хората, макар да си убеден, че прекрасно виждаш всичко, разбрал си го и дори от всичко си леко разочарован.
В период отрочества обожала Зинаиду и вдохновлялась нею. Когда подросла поняла, что она была одной из многочисленых петербуржских кокеток не без налета ума. Живые лица - книга-впечатление. Она заставляет тебя видеть ее героев ее же, книжными, глазами. Много времени прошло с момента, как я дочитала эту книгу, а Игор Северянин все еще остался для меня бесталанным поетишкой.) Для себя открыла Розанова с новой стороны - вот главное достоинство, по моему мнению, этой книги. Размышления и колкие замечания - в этом вся Гиппиус.