Το δικαίωμα των νεκρών

by Κώστας Σβόλης

Δεν την είχε ξαναδεί ποτέ έτσι, πρώτη φορά η Βάσω έβγαινε εκτός εαυτού. Ακόμα κι όταν, σ' ένα από τα μπαρ που δούλευε, σ' έναν καυγά, η κατάσταση είχε αρχίσει να ξεφεύγει, αυτή είχε διατηρήσει την ψυχραιμία της μέχρι να ηρεμήσουν τα πράγματα. Έπιασε το ποτήρι του ουίσκι που είχε μπροστά της και το εκσφενδόνισε στον τοίχο, όπου θρυμματίστηκε αφήνοντας έναν λεκέ. Την είδε που έψαχνε κάτι ακόμα να σπάσει και της έδωσε το ποτήρι του, το οποίο και πέταξε με την ίδια μανία, αλλάζοντας όμως γωνία βολής.
"Πόσο μαλάκας είσαι; Πότε περίμενες να μου ξεφουρνίσεις όλη αυτή την ιστορία; Αφού θα σε είχαν βρει πρώτα σε κανένα χαντάκι με μια σφαίρα σφηνωμένη ως αναμνηστικό μετάλλιο βλακείας;"
Δεν είχε κανένα νόημα να προσπαθήσει να της εξηγήσει πριν καταλαγιάσει ο θυμός της, οπότε την άφησε να συνεχίσει το πρωτόγνωρο ξέσπασμά της, κατά βάθος χαιρότανε λίγο γιατί ίσως αντιλαμβανόταν για πρώτη φορά πόσο νοιαζόταν γι' αυτόν.
"Έχεις δίκιο, έπρεπε να σου είχα μιλήσει νωρίτερα. Δεν φανταζόμουνα όμως ότι αυτή η ιστορία θα τραβούσε μέχρι εδώ. Καλύτερα να μείνεις απέξω, δεν χρειάζεται να ανακατευτείς..."
"Συνεχίζεις να είσαι μαλάκας, αυτό κατάλαβες; Λοιπόν, για να είμαστε ξεκάθαροι, μπας και πάρεις επιτέλους είδηση και τι συμβαίνει μεταξύ μας. Αυτή τη φορά δεν θα φύγεις μόνος σου, όπως συνηθίζεις όταν τραβάς τα ζόρια σου, γιατί όταν επιστρέψεις δεν θα με βρεις. Αυτή τη φορά θα το πάμε μαζί ως το τέλος, κατάλαβες; Μαζί..." Τον είχε πλησιάσει σε απόσταση αναπνοής, με μια γλύκα μουσκεμένη από τα δάκρυα, ακούμπησε το κούτελό της στο δικό του.
"Μαζί..." και άρχισε να τον φιλάει δαγκώνοντάς τον απαλά στα χείλη. Μετά από πολλά πολλά χρόνια ένιωσε ότι μπορεί και να μην πέθαινε μόνος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένας θάνατος, φάκελοι με γράμμα του νεκρού αποστολέα που φτάνουν ταυτόχρονα σε ανθρώπους άγνωστους μεταξύ τους, η ακροδεξιά και οι πολυδαίδαλες σχέσεις της με τον επιχειρηματικό κόσμο και το βαθύ κράτος, οι αναμνήσεις, οι αγώνες περασμένων χρόνων, το δίκιο που παλεύει με το άδικο.

Ένα δυνατό, όσο και επίκαιρο μυθιστόρημα, για τα «κουρέλια» που όχι μόνο τραγουδάνε ακόμα αλλά ξέρουν και να ορθώνουν το ανάστημά τους όποτε χρειάζεται.

208 pages

Published March 30, 2018

Reviews

[Despoina Xr · Rating 3 out of 5]

Η ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ 2,5
Είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάζω από τον συγκεκριμένο συγγραφέα, ωστόσο δεν νομίζω να αναζητήσω κάποιο επόμενο. Αν και ήταν μικρό σε έκταση κουράστηκα απίστευτα να το τελειώσω. Έχει αρκετά πρόσωπα που αν είσαι σαν εμένα που θέλεις λίγο τον χρόνο σου με τα βιβλία μετά δεν τα θυμάσαι. Στο παραπάνω συντελεί ότι και η σύνδεση των χαρακτήρων γίνεται παρακάτω στο βιβλίο. Η ιδέα ήταν αρκετά καλή, καθώς έπειτα από έναν θάνατο 5 εντελώς άγνωστα πρόσωπα μεταξύ τους θα πρέπει να εμπλακούν στην ιστορία και να δικαιωθούν τα θύματα. Δεν ήταν ένα προσεκτικά γραμμένο βιβλίο σε κάποια σημεία δεν καταλάβαινα που βρισκόμαστε, βέβαια σε αυτό μπορεί να συντελούσε ότι σαν αναγνώστη δεν μου κέρδισε το ενδιαφέρον. Επιπλέον μέχρι το τέλος σχεδόν του βιβλίου δεν υπάρχει ένταση, περισσότερο θα έλεγα γίνεται εσωτερικός διάλογος από τους πρωταγωνιστές και σε πολλές περιπτώσεις η περιγραφή της ρουτινιασμένης τους ζωής. Γενικά δεν θα το πρότεινα σαν ανάγνωσμα.

[Kallirroi Ioannou · Rating 4 out of 5]

Ωραία δομημένη ιστορία, που αναπτύσσεται παράλληλα σε διάφορους χρόνους κ τόπους. Οι χαρακτήρες είναι ενδιαφέροντες, κάπως σκοτεινοί, και αρκετά πραγματικοί. Αισθάνθηκα ότι λείπει αυτό το ιδιαίτερο στοιχείο που θα απογειώσει το μυθιστόρημα