Debuutroman van Sarah Sluimer. Ik lees in verschillende recensies dat het boek positief is ontvangen maar zelf vind ik het geen positieve leeservaring. Het boek roept bij mij veel vragen op. Ik krijg niet helder welk verhaal Sluimer nou precies wil vertellen met dit boek.
Het hoofdpersonage Leo krijgt de kans om een stuk te regisseren. Dé kans van zijn leven. In ruil daarvoor krijgt hij een eigen plek. Wat volgt is een kijkje in het hoofd van Leo die langzaam afglijdt, de duisternis in. Hij lijkt krankzinnig te worden. Er zijn flashbacks uit het verleden. Schimmige verhalen, mannenliefde, misbruik (?) en een ongezonde relatie met moeder. Er zijn stukken waarin Sluimer repetities beschrijft van het toneelstuk. Daar raakte ik de draad volledig kwijt. Het verhaal is voor mij net zo warrig als het hoofd van Leo.