Independencia oportunista ou oportuna independencia?
“Non, eu non quero ser esa persoa unida por un cordón umbilical aos supostos nutrientes cos que nos "agasalla" ese ente enredante e global, neuronal, funcional que anexiona a todas as nosas almas nun todo simulando e situándonos por riba desa montaña máxica que é a nosa cadeira ou o noso sofá, as nosas mans…” Mans que só aloumiñan os fríos dispositivos e se quedan pegadas a eles…
Prezada palabra semellante á utopía a que titula este poemario e que o autor ten como arela que, claro está, non chega a ela máis que co seu desexo. Pero serve para tensar, ás veces, ata certos límites, soñando con rompelos tanto na vida como na mente.
Algo de humor e algún que outro xogo de palabras, a fartura de dependencias de todo tipo, certo intimismo, quizais a contraposición natureza/tecnoloxía e a crítica ao que vé, incluído él mesmo, configura en definitiva Alfonso Rodríguez este poemario oportunista.