Een belangrijke maatschappelijke attendering die eigenlijk al lang geschreven had moeten zijn door juristen. De juridische ivoren toren staat lijnrecht tegenover de bevolking die zich niet begrepen voelt door de rechtspraak. Het risico op de dictatuur van het gezond verstand ligt op de loer, maar binnen de klassieke juridische kringen heerst het geloof in de afloop met gouden fonteinen die deze opwelling van burgerrevolte wel zal weerstaan; verkijken we ons niet op deze volksroep om serieus genomen te worden?
De rechtsorde moet beschermd worden tegen integralisme (een term die ik miste in dit boek, maar zeker wel past), want anders eindigen we met een absolute verheven volksmoraal die de rechtszekerheid sterk in een wurggreep zal houden.
Het is een interessant boek dat veel verschillende thema’s bespreekt. Zo worden het spreekrecht van het slachtoffer, de invloed van media op het recht, het veranderen en gebruik van ‘de geschokte rechtsorde’ en de democratisering van de rechtspraak besproken. Daarnaast ligt de focus op de emotionalisering van de rechtspraak.
Het is interessant hoe beschreven wordt hoe de grens tussen publieke opinie en het stafrecht inmiddels een stippellijn is geworden en hoe het komt dat Nederland een haast zero-tolerance beleid kent.
Interessante vraagstukken: - de focus is tegenwoordig steeds meer op het slachtoffer komen te liggen, en de dader wordt een vijand gemaakt. Is dit juist? - moet het Nederlandse rechtbank bestaan uit leken als rechter en beroepsrechters? - moet het spreekrecht worden afgeschaft?