Μια παπαρούνα και μια πέτρα ζουν, η καθεμιά με τον τρόπο της, τον καημό της ομορφιάς. Η πρώτη απομακρύνεται από τους άχαρους ανθρώπους και, ανεβαίνοντας όλο και πιο ψηλά, μέχρι τον ουρανό, λάμπει, εκεί, μοναχική κι αγνοημένη. Η δεύτερη, θαμμένη κάτω από στρώματα ασφάλτου και λησμονιάς, επιμένει να ονειρεύεται την ομορφιά που γνώρισε και έχασε..
Ο Αργύρης Χιόνης γεννήθηκε στην Αθήνα. Έζησε είκοσι χρόνια σε πόλεις της βόρειας Ευρώπης (Άμστερνταμ, Βρυξέλλες), δουλεύοντας την περίοδο 1982-1992 ως μεταφραστής στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέχρι που τα εγκατέλειψε όλα για χάρη της ποίησης και της γεωργίας και εγκαταστάθηκε στο Θροφαρί Κορινθίας.
Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 1966, με την ποιητική συλλογή "Απόπειρες φωτός" (εκδ. "Δωδεκάτη Ώρα"). Ακολούθησαν τα ποιητικά βιβλία: "Σχήματα απουσίας" ("Αρίων", 1973, αγγλική και ολλανδική μετάφραση από τις εκδ. Tor/Amsterdam, 1971), "Μεταμορφώσεις" ("Μπουκουμάνης, 1974, ολλανδική μετάφραση από τις εκδ. De Beuk/Amsterdam, 1976, μαζί με ποιήματα από τη συλλογή "Τύποι ήλων"), "Τύποι ήλων" ("Εγνατία-Τραμ", 1978), "Λεκτικά τοπία" ("Καστανιώτης", 1983), "Σαν τον τυφλό μπροστά στον καθρέφτη" ("Υάκινθος", 1986), "Εσωτικά τοπία" ("Νεφέλη", 1991, 1η ανατύπωση: 1999), "Ο ακίνητος δρομέας" ("Νεφέλη", 1996, 1η ανατύπωση: 2000), "Ιδεογράμματα" ("Τα τραμάκια", 1997), "Τότε που η σιωπή τραγούδησε" ("Νεφέλη", 2000), "Στο υπόγειο" ("Νεφέλη", 2004), "Ό,τι περιγράφω με περιγράφει" (Γαβριηλίδης, 2010). Το 2006 κυκλοφόρησε η συγκεντρωτική έκδοση των δέκα πρώτων ποιητικών του συλλογών, με τίτλο "Η φωνή της σιωπής: ποιήματα 1966-2000" ("Νεφέλη").
Μετά το 1981 ασχολήθηκε παράλληλα, με την πεζογραφία, με αφηγήματα για μεγάλους, παιδιά και νέους, όπως "Ιστορίες μιας παλιάς εποχής που δεν ήρθε ακόμα" ("Αιγόκερως", 1981), "Ο αφανής θρίαμβος της ομορφιάς" ("Πατάκης", 1995), "Τρία μαγικά παραμύθια" ("Πατάκης", 1998), "Όντα και μη όντα" ("Γαβριηλίδης", 2006) και "Το οριζόντιο ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες" ("Κίχλη", 2008, Κρατικό Βραβείο Διηγήματος 2009, εξ' ημισείας με τον Τόλη Νικηφόρου). Ασχολήθηκε με τη λογοτεχνική μετάφραση, μεταφράζοντας έργα των Οκτάβιο Πας ("Ποιήματα", 1981), Ράσελ Έντσον ("Όταν το ταβάνι κλαίει", 1986), Τζέιν Όστεν ("Περηφάνια και προκατάληψη", 1997), Ρομπέρτο Γιάρος ("Κατακόρυφη ποίηση", 1997) και Ανρί Μισώ ("Με το αγκίστρι στην καρδιά: μια επιλογή από το έργο του", 2003).
Έφυγε από τη ζωή απροσδόκητα το απόγευμα των Χριστουγέννων του 2011, από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 68 ετών, στο Θροφαρί Κορινθίας, όπου ζούσε επί είκοσι χρόνια.
Έτσι κι αλλιώς αγαπώ τον Χιόνη. Το βιβλιαράκι αυτό το βρήκα τυχαία σε μια σχολική βιβλιοθήκη. Ειναι μικρό, εικονογραφημένο και χαρακτηρίζεται ως "Σύγχρονη λογοτεχνία για παιδιά και νέους". Ωστοσο, ειναι τοσο φιλοσοφικό και συμβολικό, εως και παραβολικό που, αν και μικρο σε εκταση, διστασα να το διαβασω στα παιδια μου, εξαιτιας των πολλών αποριών που θα εγείρε στα παιδια, απο τον τίτλο κιόλας.
Όπου κι αν έψαξα μου δειχνει πως η εκδοση αυτή είναι κατηργημένη.
Όυτε και στο goodreads το βρήκα. Ετσι, έκατσα και το πρόσθεσα εγώ.
Όποιος το βρει, να μου πει πού. Το αγάπησα πολύ <3
------------------
"Επιμυθιο ΙΙ: Πατάτε με σεβασμό την άσφαλτο. Απο κάτω της υπάρχουν πέτρες που ονειρεύονται κήπους"