What do you think?
Rate this book
Gameboy
In ‘Gameboy’ leest u het verhaal van Michel Smit, die vanaf het moment dat hij als vijfjarige een gameboy krijgt, verloren is. Wat begint als een potje gamen op de achterbank verandert sluipenderwijs in nachtelijke sessies in de computer- kamer. De tweedimensionale spelwerkelijkheden leggen steeds meer beslag op zijn geest. Zelfs wanneer hij met vriendjes buitenspeelt of zich op school staande probeert te houden, wordt hij gedreven door de binaire realiteit van computergames. Winnenverliezen, leven-dood. Ondertussen functioneert hij toch nog zo goed dat niemand herkent wat er met hem gebeurt. Terwijl zijn gedachten duisterder worden en menselijk contact hem steeds moeilijker afgaat, lijkt er van buiten niet veel meer aan de hand dan dat hij een lastige puber is. Het omslagpunt komt wanneer hij als student college krijgt over het verslaafde brein. Opeens begrijpt hij waarom zijn leven steeds maar vastloopt in dezelfde patronen, en ook dat het niet te laat is er iets aan te doen.
336 pages, Paperback
Published July 17, 2018
49 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 16 of 16 reviews
July 20, 2018
Gameboy is het intrigerende levensverhaal van Michiel Smit, waarin een gameverslaving en een depressie een grote rol speelden. In het begin was ik meteen geboeid door het verhaal. Het was ook heel herkenbaar: veel van de games in het verhaal speelde ik zelf vroeger ook. Maar na een tijdje vond ik het verhaal erg repetitief worden. Ik vond het moeilijk om verder te lezen en het verhaal werd erg traag. Desalniettemin leefde ik wel mee met het ik-personage en vind ik het heel dapper dat Michiel Smit op deze manier zijn verhaal durft te delen.
Mijn complete recensie lees je op Boekvinder.be.
Mijn complete recensie lees je op Boekvinder.be.
Read
July 23, 2018Ik heb dit boek inmiddels uit en kan met recht zeggen dat het een belangrijk boek is. Zelf heb ik geen gameverslaving gehad, maar ik herken toch zoveel mechanismen. Het is niet alleen een portret van een verslaving, maar ook van een generatie die, hoewel vrijwel altijd omringd door liefde, stuurloos opgroeit met een teveel aan mogelijkheden en keuzes. Bovendien is Smit erin geslaagd een probleem op de kaart te zetten waarvan veel mensen, ook ik (hand in eigen boezem blabla), niet wisten dat het echt zo ernstig kon zijn.
January 3, 2019
Oprecht vraag ik me af in hoeverre je een gameverslaving kan hebben als je met regelmaat bepaalde namen fout schrijft (Doom 3d ipv Doom, Medal of Honour ipv Honor, Age of Empire ipv Age of Empires, en zelfs de titel (Gameboy ipv Game Boy)). Het eerste gedeelte leest nog best lekker weg, maar halverwege gaat het roer om en wordt het een wirwar van woorden en gedachtes, waar het telkens weer terug keert naar "ik haat mezelf, ik wil gamen". Geen enkele keer lijkt er ook maar enige vorm van zelfreflectie plaats te vinden; het zou een stuk dunner boek zijn geweest in ieder geval.
January 24, 2024
Ik vond dit een aangrijpend boek. Ook al was het schrijf technisch niet erg hoogstaand, de opbouw was zodanig dat ik wel werd meegenomen in het geestelijk leiden wat de schrijver heeft ervaren door zijn game verslaving en subsequente depressie.
Het boek laat ook echt voelen hoe het is om op te groeien in de jaren 90 in Nederland, hoe games, vaak nog volledig onbegrepen door ouders, hun intrede deden in de levens en fantasie van een generatie kinderen. Ik herkende dit ook uit mijn eigen jeugd. Al had ik naast gamen ook tekenen als bron van gelukheidstofjes - wat vooral tijdens een donkere middelbare schoolperiode waar ik ook net als de auteur van sociaal gedijend naar sociale outcast ging - mij misschien wel een echte fysieke verslaving bespaard is gebleven. Ik kan dit boek toch wel aanraden, ook als niets met games hebt, omdat het ondanks weinig sprankelende taal en beschrijvingen toch een genadeloos effectieve opbouw en ontknoping van zijn problematiek weet te geven.
Het boek laat ook echt voelen hoe het is om op te groeien in de jaren 90 in Nederland, hoe games, vaak nog volledig onbegrepen door ouders, hun intrede deden in de levens en fantasie van een generatie kinderen. Ik herkende dit ook uit mijn eigen jeugd. Al had ik naast gamen ook tekenen als bron van gelukheidstofjes - wat vooral tijdens een donkere middelbare schoolperiode waar ik ook net als de auteur van sociaal gedijend naar sociale outcast ging - mij misschien wel een echte fysieke verslaving bespaard is gebleven. Ik kan dit boek toch wel aanraden, ook als niets met games hebt, omdat het ondanks weinig sprankelende taal en beschrijvingen toch een genadeloos effectieve opbouw en ontknoping van zijn problematiek weet te geven.
June 11, 2022
Vanwege een huisgenoot die ernstig onder zijn (game)verslaving leed
wilde ik meer over dit thema te weten komen en heb ik dit boek gekocht.
Achteraf waren er ook een aantal zaken pijnlijk herkenbaar voor mijzelf.
* Michiel heeft zijn persoonlijke verhaal heel beeldend en krachtig verwoord. Ik werd hierdoor zo intensief meegenomen in zijn verhaal dat de tijd voorbij vloog. Of dat nou bedoeld of onbedoeld is vond ik het een sterk element aangezien een (game) verslaving ook je besef van tijd laat verdwijnen. Er leek geen detail weggelaten te zijn en daardoor mis je als lezer niets. Ik voelde een sterke verbinding met de ervaringen van Michiel.
* Michiel wist mij even terug te nemen naar mijn eigen jeugd, als kind opgegroeid in de jaren negentig. Een tijd waarin het beetje voor beetje steeds normaler werd om in een virtuele wereld te kunnen spelen. Ik denk dat het grootste gedeelte van deze generatie herkenbare punten in dit boek vindt. Het verschil (wat langzaamaan heel duidelijk wordt) is de overgang van spelen en onschuld naar lijden en verslaving. Omdat Michiel zijn persoonlijke verhaal de wereld in gebracht heeft denk ik dat er een mooie bouwsteen is gelegd voor meer begrip voor deze vorm van verslaving.
* Voor verslavingsgevoelige mensen biedt dit boek door de oprechtheid en kwetsbaarheid een toegankelijke bron vol informatie wanneer het spannend is de directe confrontatie met jezelf aan te gaan. Dat gebeurt door dit boek wel, maar het lijkt eerst nog even buiten jezelf geplaatst te worden omdat het het levensverhaal van Michiel is. Na een tijdje is het mogelijk dat je je door zijn openheid bewust word dat je zelf ook in een patroon vastzit. De ervaringsdeskundigheid in dit boek is realistisch en hoopgevend. Dit thema MOET meer onder de aandacht gebracht worden en bespreekbaar gemaakt worden. Ik ben van mening dat dit boek daar een positieve toevoeging aan geleverd heeft!
Ik raad dit boek van harte aan: aan mensen die zich herkennen in een (game)verslaving of iemand kennen die hiermee kampt.
wilde ik meer over dit thema te weten komen en heb ik dit boek gekocht.
Achteraf waren er ook een aantal zaken pijnlijk herkenbaar voor mijzelf.
* Michiel heeft zijn persoonlijke verhaal heel beeldend en krachtig verwoord. Ik werd hierdoor zo intensief meegenomen in zijn verhaal dat de tijd voorbij vloog. Of dat nou bedoeld of onbedoeld is vond ik het een sterk element aangezien een (game) verslaving ook je besef van tijd laat verdwijnen. Er leek geen detail weggelaten te zijn en daardoor mis je als lezer niets. Ik voelde een sterke verbinding met de ervaringen van Michiel.
* Michiel wist mij even terug te nemen naar mijn eigen jeugd, als kind opgegroeid in de jaren negentig. Een tijd waarin het beetje voor beetje steeds normaler werd om in een virtuele wereld te kunnen spelen. Ik denk dat het grootste gedeelte van deze generatie herkenbare punten in dit boek vindt. Het verschil (wat langzaamaan heel duidelijk wordt) is de overgang van spelen en onschuld naar lijden en verslaving. Omdat Michiel zijn persoonlijke verhaal de wereld in gebracht heeft denk ik dat er een mooie bouwsteen is gelegd voor meer begrip voor deze vorm van verslaving.
* Voor verslavingsgevoelige mensen biedt dit boek door de oprechtheid en kwetsbaarheid een toegankelijke bron vol informatie wanneer het spannend is de directe confrontatie met jezelf aan te gaan. Dat gebeurt door dit boek wel, maar het lijkt eerst nog even buiten jezelf geplaatst te worden omdat het het levensverhaal van Michiel is. Na een tijdje is het mogelijk dat je je door zijn openheid bewust word dat je zelf ook in een patroon vastzit. De ervaringsdeskundigheid in dit boek is realistisch en hoopgevend. Dit thema MOET meer onder de aandacht gebracht worden en bespreekbaar gemaakt worden. Ik ben van mening dat dit boek daar een positieve toevoeging aan geleverd heeft!
Ik raad dit boek van harte aan: aan mensen die zich herkennen in een (game)verslaving of iemand kennen die hiermee kampt.
November 30, 2018
Als iemand die zichzelf uit een gameverslaving heeft getrokken (met herkenbare terugvallen) vond ik dit boek zeer indrukwekkend.
De kracht van het verhaal is dat dit boek zich heel goed afspeelt vanuit het perspectief van Michiel zelf:
Je wordt meegenomen in het leven van een jongetje dat onschuldig in aanraking komt met de gamewereld op jonge leeftijd. Echter is het goed voelbaar vanuit Michiels verhaal hoe deze wereld hem langzaam maar zeker opslokt doordat games hem steeds vaker een uitweg bieden in verschillende fasen van zijn leven.
Als iemand die veel elementen van het boek herkent vind ik dit boek aanrader voor iedereen en van EXTREEM maatschappelijk belang. Voornamelijk om de volgende redenen:
1. Het verhaal laat zien hoe zelfs dierbaren met de beste intenties totaal niet door kunnen hebben hoe iemand met een (game)verslaving in nood kan zitten. Het verhaal van Michiel laat zien hoe een generatiekloof fataal zou kunnen zijn voor een nieuwe generatie die zich steeds verder verwijderd in een wereld die steeds sneller veranderd.
2a. Het duidelijk zien waarom games zo leuk zijn maar daarmee ook WAAROM zij zo verslavend kunnen zijn: Games bieden altijd een duidelijk kwantificeerbare vooruitgang van persoonlijke groei of plaats op de competatieve ladder (wat vaak niet goed zichtbaar is met doelen in het echte leven).
2b. Vele gamedevelopers hebben de potentie van hun kracht op de menselijke psyche inmiddels onder de knie en passen businessmodellen sinds de laatste paar jaren langzaam aan om hierop te kunnen kapitaliseren. Niet alleen worden games nu gemaakt om een goed gevoel te geven, maar zelfs zodanig gestructureerd dat je er steeds meer en langduriger in moet blijven investeren (tijd of géld) om dezelfde "rush" te kunnen ervaren. (Google: "controversie microtransactions, lootboxes").
Het boek is goed weg te lezen en zal je beeld van videogames totaal omgooien!
De kracht van het verhaal is dat dit boek zich heel goed afspeelt vanuit het perspectief van Michiel zelf:
Je wordt meegenomen in het leven van een jongetje dat onschuldig in aanraking komt met de gamewereld op jonge leeftijd. Echter is het goed voelbaar vanuit Michiels verhaal hoe deze wereld hem langzaam maar zeker opslokt doordat games hem steeds vaker een uitweg bieden in verschillende fasen van zijn leven.
Als iemand die veel elementen van het boek herkent vind ik dit boek aanrader voor iedereen en van EXTREEM maatschappelijk belang. Voornamelijk om de volgende redenen:
1. Het verhaal laat zien hoe zelfs dierbaren met de beste intenties totaal niet door kunnen hebben hoe iemand met een (game)verslaving in nood kan zitten. Het verhaal van Michiel laat zien hoe een generatiekloof fataal zou kunnen zijn voor een nieuwe generatie die zich steeds verder verwijderd in een wereld die steeds sneller veranderd.
2a. Het duidelijk zien waarom games zo leuk zijn maar daarmee ook WAAROM zij zo verslavend kunnen zijn: Games bieden altijd een duidelijk kwantificeerbare vooruitgang van persoonlijke groei of plaats op de competatieve ladder (wat vaak niet goed zichtbaar is met doelen in het echte leven).
2b. Vele gamedevelopers hebben de potentie van hun kracht op de menselijke psyche inmiddels onder de knie en passen businessmodellen sinds de laatste paar jaren langzaam aan om hierop te kunnen kapitaliseren. Niet alleen worden games nu gemaakt om een goed gevoel te geven, maar zelfs zodanig gestructureerd dat je er steeds meer en langduriger in moet blijven investeren (tijd of géld) om dezelfde "rush" te kunnen ervaren. (Google: "controversie microtransactions, lootboxes").
Het boek is goed weg te lezen en zal je beeld van videogames totaal omgooien!
August 30, 2018
Game Boy is een verhaal van een jongen die diep onder is gegaan en enorm sterk weer boven is gekomen. Het thema is daarbij gameverslaving, maar dit zou in bepaalde zin misschien wel iedere andere heftige verslaving of ontsnappingsproblematiek kunnen zijn. Daarom is het ongetwijfeld voor veel mensen een erg herkenbaar verhaal. De uitdagingen die schrijver en hoofdpersoon Michiel meemaakt zijn van een enorm kaliber. En de manier waarop hij daarmee omgaat en de maalstroom van het alsmaar overpeinzen en overanalyseren zorgen voor een meeslepend en interessant boek. De veelzijdige en vooral actieve persoonlijkheid van Michiel zorgen er daarbij voor dat er geen tekort is aan gebeurtenissen en personages om de verhaallijn mee te vullen. Voor lezers die in dezelfde periode zijn opgegroeid is het tevens leuk om de herkenbare spellen terug te zien, van Mario op de Gameboy tot Medal of Honour en Red Alert. Het verloop van de toon van het boek is tekenend voor de strijd die Michiel op ieder moment in het verhaal voert met zichzelf. Op het begin is het wat ontdekkend, verwonderend en met een bepaalde enthousiasme. Vervolgens wordt het steeds grimmiger en benauwder. Er volgt een diep dal - en plotseling is er weer hoop. De laatste pagina's voelen daardoor licht en enorm opgelucht aan. Dit ritme zorgt voor een meeslepend verhaal. Het is een verhaal dat je in één ruk uit wilt lezen.
September 18, 2018
‘Gameboy – verhaal van een verslaving’ – Michiel Smit
Genre: Roman
Uitgeverij: Atlas Contact
ISBN: 9789045031446
Aantal pagina’s: 336
Uitvoering: Paperback
Verschijningsdatum: 17 juli 2018
Met dank aan Uitgeverij Atlas Contact voor het recensie-exemplaar.
Over de auteur
Michiel Smit (1989) groeide op in Haarlem. Hij studeerde aan het Amsterdam University College (AUC) en doet nu een master Neurosciences aan de Vrije Universiteit Amsterdam. Smit is columnist voor Happinez en oprichter van de Stichting New Game, deze stichting zet zich in voor meer kennis over en begrip van gameverslaving.
Inhoud
Het boek vertelt het persoonlijke verhaal van Michiel Smit over zijn gameverslaving. Van de onschuldige kennismaking met games tot het moment dat het zijn leven beheerst en zelfs laat vastlopen. En dat het nooit te laat is hier iets aan te doen.
Mijn mening
Gameboy, verhaal van een verslaving is een fraai vormgegeven boek met een omslag die direct de aandacht trekt door een zwarte achtergrond met een afbeelding in reliëf van een felgele Gameboy. Het boek heeft vijf hoofdstukken die weer zijn onderverdeeld in kortere delen, die worden gekenmerkt door een afbeelding van een karakter uit een spel. De paginanummering bevindt zich speels aan de zijkant van de pagina. Wanneer bepaalde games worden genoemd staan er QR-codes tussen de teksten die, wanneer je gebruik maakt van een smartphone, een filmpje tonen van het spel zelf. Een mooi middel om de lezer mee te nemen in de ontwikkeling van games.
Ik speel zelf ook games op de PC en ik verwachtte, mede door de hierboven beschreven vormgeving, een boek dat mij mee zou nemen in de gamehistorie, een soort ‘Quest’ met uiteindelijk het gevecht met de verslavingsdraak, de eindbaas, afgesloten met een morele boodschap rondom de gevaren van teveel gamen. En zo geschiedde in de opening van het boek. De games van weleer kwamen voorbij en zowel de auteur als ik genoten met mate.
Het verschil tussen de verslaving van de auteur en de liefhebberij van de recensent kwamen haarfijn in beeld. Verslaving komt voort uit een onderliggend probleem. En dat probleem en de daarbij horende gedragssymptomen komen volop aan bod. Het kunnen identificeren met de auteur houdt hier voor mij abrupt op. Mijn nostalgische reis die ik als prettig ervaar, leidt langzaamaan tot een afkeer van het gedrag van het personage in het boek. Sociale schijn en het respectloze gedrag naar zijn ouders zijn hier voorbeelden van. Ik krijg een hekel aan de ik-persoon die zich onderdompelt in zelfmedelijden en voortdurend een gebrek aan verantwoordelijkheid en zelfbestuur toont. Alle problemen die door dit gedrag worden veroorzaakt, worden in zijn optiek veroorzaakt door de mensen in zijn omgeving. Eigenaarschap en regie op eigen leven ontbreken volledig. Dit gekoppeld aan een hoge mate van zelfingenomen en zelfdestructief zijn, en een hoog superioriteitsgevoel zijn er de oorzaak van dat ik als lezer bijna afhaak.
Totdat zo’n dertig pagina’s voor het eind van het boek, de auteur door een aantal colleges over het brein de benodigde inzichten verkrijgt, die hem het licht doen zien. En dan is daar weer de connectie. Feilloos word ik meegenomen in de bewustwording dat de mensen om hem heen de juiste intentie hadden. Ook al vroeg hij niet om hulp, hij kreeg het al die tijd. Het afsluitende deel van het boek toont dat Michiel Smit het gevecht met de eindbaas heeft gewonnen en het is goed dat hij zijn ervaringen gebruikt om uiteindelijk anderen voor hetzelfde leed te behoeden.
Ik vraag mij wel af of er echt sprake is van ‘Game over’. De door de auteur toegevoegde QR-codes waren voor mij als lezer een prikkel om een aantal van die games toch weer een keer te gaan spelen.
Eindoordeel
Een mooi en indrukwekkend boek over verslaving. Ik heb er veel over geleerd. De vorm van verslaving (gok, drank, drugs, sport, eet of game) is ondergeschikt aan het onderliggende probleem. Minder gamen is niet de oplossing, op zoek gaan naar de achterliggende problemen wel.
Het is jammer dat ik geruime tijd geen enkele sympathie of begrip kon opbrengen voor het personage. Als lezer miste ik daardoor het medeleven en de betrokkenheid om gezamenlijk richting oplossing te komen. Ik geef dit boek drie-en-een-halve ster.
Peter van Bavel - recensent De Perfecte Buren
Mijn persoonlijke songtekst
“I can see no end
When you know the name of the game
You never play enough
In the name of heaven you pray
You can never pray enough
Out of control”
(Bryan Ferry – The Name of the Game)
Genre: Roman
Uitgeverij: Atlas Contact
ISBN: 9789045031446
Aantal pagina’s: 336
Uitvoering: Paperback
Verschijningsdatum: 17 juli 2018
Met dank aan Uitgeverij Atlas Contact voor het recensie-exemplaar.
Over de auteur
Michiel Smit (1989) groeide op in Haarlem. Hij studeerde aan het Amsterdam University College (AUC) en doet nu een master Neurosciences aan de Vrije Universiteit Amsterdam. Smit is columnist voor Happinez en oprichter van de Stichting New Game, deze stichting zet zich in voor meer kennis over en begrip van gameverslaving.
Inhoud
Het boek vertelt het persoonlijke verhaal van Michiel Smit over zijn gameverslaving. Van de onschuldige kennismaking met games tot het moment dat het zijn leven beheerst en zelfs laat vastlopen. En dat het nooit te laat is hier iets aan te doen.
Mijn mening
Gameboy, verhaal van een verslaving is een fraai vormgegeven boek met een omslag die direct de aandacht trekt door een zwarte achtergrond met een afbeelding in reliëf van een felgele Gameboy. Het boek heeft vijf hoofdstukken die weer zijn onderverdeeld in kortere delen, die worden gekenmerkt door een afbeelding van een karakter uit een spel. De paginanummering bevindt zich speels aan de zijkant van de pagina. Wanneer bepaalde games worden genoemd staan er QR-codes tussen de teksten die, wanneer je gebruik maakt van een smartphone, een filmpje tonen van het spel zelf. Een mooi middel om de lezer mee te nemen in de ontwikkeling van games.
Ik speel zelf ook games op de PC en ik verwachtte, mede door de hierboven beschreven vormgeving, een boek dat mij mee zou nemen in de gamehistorie, een soort ‘Quest’ met uiteindelijk het gevecht met de verslavingsdraak, de eindbaas, afgesloten met een morele boodschap rondom de gevaren van teveel gamen. En zo geschiedde in de opening van het boek. De games van weleer kwamen voorbij en zowel de auteur als ik genoten met mate.
Het verschil tussen de verslaving van de auteur en de liefhebberij van de recensent kwamen haarfijn in beeld. Verslaving komt voort uit een onderliggend probleem. En dat probleem en de daarbij horende gedragssymptomen komen volop aan bod. Het kunnen identificeren met de auteur houdt hier voor mij abrupt op. Mijn nostalgische reis die ik als prettig ervaar, leidt langzaamaan tot een afkeer van het gedrag van het personage in het boek. Sociale schijn en het respectloze gedrag naar zijn ouders zijn hier voorbeelden van. Ik krijg een hekel aan de ik-persoon die zich onderdompelt in zelfmedelijden en voortdurend een gebrek aan verantwoordelijkheid en zelfbestuur toont. Alle problemen die door dit gedrag worden veroorzaakt, worden in zijn optiek veroorzaakt door de mensen in zijn omgeving. Eigenaarschap en regie op eigen leven ontbreken volledig. Dit gekoppeld aan een hoge mate van zelfingenomen en zelfdestructief zijn, en een hoog superioriteitsgevoel zijn er de oorzaak van dat ik als lezer bijna afhaak.
Totdat zo’n dertig pagina’s voor het eind van het boek, de auteur door een aantal colleges over het brein de benodigde inzichten verkrijgt, die hem het licht doen zien. En dan is daar weer de connectie. Feilloos word ik meegenomen in de bewustwording dat de mensen om hem heen de juiste intentie hadden. Ook al vroeg hij niet om hulp, hij kreeg het al die tijd. Het afsluitende deel van het boek toont dat Michiel Smit het gevecht met de eindbaas heeft gewonnen en het is goed dat hij zijn ervaringen gebruikt om uiteindelijk anderen voor hetzelfde leed te behoeden.
Ik vraag mij wel af of er echt sprake is van ‘Game over’. De door de auteur toegevoegde QR-codes waren voor mij als lezer een prikkel om een aantal van die games toch weer een keer te gaan spelen.
Eindoordeel
Een mooi en indrukwekkend boek over verslaving. Ik heb er veel over geleerd. De vorm van verslaving (gok, drank, drugs, sport, eet of game) is ondergeschikt aan het onderliggende probleem. Minder gamen is niet de oplossing, op zoek gaan naar de achterliggende problemen wel.
Het is jammer dat ik geruime tijd geen enkele sympathie of begrip kon opbrengen voor het personage. Als lezer miste ik daardoor het medeleven en de betrokkenheid om gezamenlijk richting oplossing te komen. Ik geef dit boek drie-en-een-halve ster.
Peter van Bavel - recensent De Perfecte Buren
Mijn persoonlijke songtekst
“I can see no end
When you know the name of the game
You never play enough
In the name of heaven you pray
You can never pray enough
Out of control”
(Bryan Ferry – The Name of the Game)
November 29, 2018
Het boek gaat over te slimme jongen die zich heeft verloren in de wereld van games. Vanaf jonge leeftijd trekt Michiel alles in twijfel waaronder autoriteit. Hij is nergens echt op zijn plek en voelt zich onbegrepen door zijn leeftijdsgenoten. Dit zorgt voor een sociale kloof tussen Michiel en zijn directe omgeving. De enige plek waar hij zich echt oppermachtig voelt is tijdens het gamen.
Michiel weet op een prachtige wijze te beschrijven hoe iemand zich kan verliezen in een verslaving en vooral wat daar de gevolgen van zijn. Voor hem was dat games maar het heeft betrekking op elke vorm van verslaving.
Voor mij als personage uit het boek zet het heel veel zaken in perspectief. Gedurende onze jeugd waren we vaak samen en was het bij Michiel bijna altijd zo dat als het hem niet beviel hij gewoon naar huis ging. Ik heb dat altijd raar gevonden maar eerder vanuit een asociaal oogpunt dan een verslavingsoogpunt. Het kwartje was bij ons als vrienden nooit gevallen wat aangeeft hoe ernstig een verslaving kan zijn en wat het met een mens doet. Dat je in staat bent om ongeveer 7 jaar zo verslaafd te zijn aan iets zonder dat je vrienden daar enig idee van hebben is bizar.
Het is af en toe wat technisch en gaat vooral in het begin veel over de verschillende games die Michiel speelt maar dat bood mij sterke nostalgische gevoelens. Voor de mindere gamers blijft het alsnog goed leesbaar.
Het is mij van mening dat iedereen maar vooral ouders met kinderen die neigen naar gamen dit boek moet lezen. Het leest makkelijk weg en biedt een hoop inzichten in hoe een verslaving werkt, zich uit en waar het toe leidt.
Wees verslaving voor!
Michiel weet op een prachtige wijze te beschrijven hoe iemand zich kan verliezen in een verslaving en vooral wat daar de gevolgen van zijn. Voor hem was dat games maar het heeft betrekking op elke vorm van verslaving.
Voor mij als personage uit het boek zet het heel veel zaken in perspectief. Gedurende onze jeugd waren we vaak samen en was het bij Michiel bijna altijd zo dat als het hem niet beviel hij gewoon naar huis ging. Ik heb dat altijd raar gevonden maar eerder vanuit een asociaal oogpunt dan een verslavingsoogpunt. Het kwartje was bij ons als vrienden nooit gevallen wat aangeeft hoe ernstig een verslaving kan zijn en wat het met een mens doet. Dat je in staat bent om ongeveer 7 jaar zo verslaafd te zijn aan iets zonder dat je vrienden daar enig idee van hebben is bizar.
Het is af en toe wat technisch en gaat vooral in het begin veel over de verschillende games die Michiel speelt maar dat bood mij sterke nostalgische gevoelens. Voor de mindere gamers blijft het alsnog goed leesbaar.
Het is mij van mening dat iedereen maar vooral ouders met kinderen die neigen naar gamen dit boek moet lezen. Het leest makkelijk weg en biedt een hoop inzichten in hoe een verslaving werkt, zich uit en waar het toe leidt.
Wees verslaving voor!
November 29, 2018
Een authentiek verhaal over een actueel onderwerp.
De eerlijkheid van de auteur maakt het boek krachtig. De beschreven situaties en emoties zijn herkenbaar, ook voor mensen zonder game verslaving. Als 'non-gamer' heb ik meer inzicht gekregen in de aanhoudende aantrekkingskracht van games. Nu pas realiseer ik me het grote effect dat een gameverslaving heeft op het dagelijks leven.
Het boek biedt veel stof tot discussie over mentale/emotionele gezondheid en verslaving. Een aanrader voor zowel 'gamers' en 'non-gamers'!
De eerlijkheid van de auteur maakt het boek krachtig. De beschreven situaties en emoties zijn herkenbaar, ook voor mensen zonder game verslaving. Als 'non-gamer' heb ik meer inzicht gekregen in de aanhoudende aantrekkingskracht van games. Nu pas realiseer ik me het grote effect dat een gameverslaving heeft op het dagelijks leven.
Het boek biedt veel stof tot discussie over mentale/emotionele gezondheid en verslaving. Een aanrader voor zowel 'gamers' en 'non-gamers'!
January 27, 2024
Eigenlijk 2,5 ster. Ik heb een podcast geluisterd waar deze schrijver te gast was en vond het super interessant wat hij vertelde en ook hoe. Helaas is dit boek naar mijn smaak te hoogdravend geschreven, waardoor ik er niet lekker inkwam. Met moeite wel uitgelezen. Goed dat hij deze zware periode heeft kunnen overwinnen en het heeft kunnen opschrijven.
April 14, 2021
Mooi, beeldend en soms heftig boek.
Verslaving associeerde ik niet met iemand die goed kan leren uit een liefdevol gezin. Dit boek laat zien hoe je ook verslaafd kan raken in een omgeving waarin je dat niet verwacht.
June 7, 2024
Ik had hoge verwachtingen na het lezen van de reviews maar dit is toch geen boek voor mij. Het verhaal greep me niet aan. Voor mijn gevoel ging het van de hak op de tak en kwamen er veel namen voorbij die lang niet allemaal belangrijk waren. Ik ben dan ook gestopt met lezen na 50 pagina's
June 19, 2025
Heldere opbouw en intrigerend verhaal over zijn verslaving. Soms vulgair geschreven voor een biografie, maar dat mag ik wel. Goed einde, want ik was heel even bang dat hij zijn verantwoordelijkheid niet zou nemen.
August 31, 2018
This is a lifechanging book, a must-read for everyone who has experience with addiction and/or depression or know someone who does.
November 30, 2018
Rauw, eerlijk, en aangrijpend. Een belangrijk boek voor ouders in deze tijd.
Displaying 1 - 16 of 16 reviews