What do you think?
Rate this book
Bianca van Dijk #2
De uitverkorene
Op een dag wordt de dochter van een vermogende investeerder ontvoerd. Recherche-duo Bianca van Dijk en Joris Vischjager van politie Oost-Nederland worden op de zaak gezet. In eerste instantie blijft de toedracht een mysterie, maar dan worden niet lang na elkaar de verminkte lichamen van een man en een vrouw gevonden. De zaken lijken met elkaar in verband te staan.
334 pages, Paperback
First published May 24, 2018
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
July 6, 2019
Ook al ken ik nu weer de helft van de bijbel uit men hoofd...het stoort totaal niet, al die citaten te lezen. Geweldig boek!
September 10, 2018
Voor een Nederlandse thriller vond ik dit boek behoorlijk goed! Je leest niet enkel vanuit rechercheur Bianca, maar je leest ook vanuit de dader: verrassend!
De dader is dus bekend. Een man die zeer streng katholiek opgroeide, tijdens zijn studententijd het geloof dat rusten, maar er door een onverwachte gebeurtenis weer helemaal terug in gelooft. Daarbij wil hij alles inhalen van de jaren ervoor en dat trekt hij in het extreme: hij radicaliseert.
Hij gelooft dat hij vanuit de naam van God allerlei misstanden moet oplossen. Te beginnen met het ontvoeren van Lizy. De dochter van een miljardair, die geld verdiend over de ruggen van normale burgers.
Interessant verhaal, blijft ook vlot lezen door de korte hoofdstukken. Ontknoping was goed.
Heel interessant om te lezen vanuit een geradicaliseerd christen. Het klinkt ook heel realistisch hoe iemand kan radicaliseren en hoe dat zich al snel tot in het extreme trekt. Niet alles vond ik interessant en dat kwam voornamelijk door de vele gelovige passages. Dat was too much. Dit ging ik al snel scannend lezen. Stukjes voegde echt wel wat toe, maar zeker niet alles!
De dader is dus bekend. Een man die zeer streng katholiek opgroeide, tijdens zijn studententijd het geloof dat rusten, maar er door een onverwachte gebeurtenis weer helemaal terug in gelooft. Daarbij wil hij alles inhalen van de jaren ervoor en dat trekt hij in het extreme: hij radicaliseert.
Hij gelooft dat hij vanuit de naam van God allerlei misstanden moet oplossen. Te beginnen met het ontvoeren van Lizy. De dochter van een miljardair, die geld verdiend over de ruggen van normale burgers.
Interessant verhaal, blijft ook vlot lezen door de korte hoofdstukken. Ontknoping was goed.
Heel interessant om te lezen vanuit een geradicaliseerd christen. Het klinkt ook heel realistisch hoe iemand kan radicaliseren en hoe dat zich al snel tot in het extreme trekt. Niet alles vond ik interessant en dat kwam voornamelijk door de vele gelovige passages. Dat was too much. Dit ging ik al snel scannend lezen. Stukjes voegde echt wel wat toe, maar zeker niet alles!
September 15, 2018
Ik had mijn oog al eens eerder laten vallen op dit boek en ik zal niet ontkennen dat de cover daar iets mee te maken had...
Toen ik zag dat Karakter Uitgevers een super toffe win actie hield, moest ik hier dan ook aan mee doen. Nu mag ik mij de trotse eigenaresse van een gesigneerd exemplaar noemen!
Nogmaals heel erg bedankt!
Verhaal: 4/5 Zou het kunnen dat drie vreemde moordzaken iets met elkaar te maken hebben? Super goed uitgewerkt verhaal.
Karakters: 4/5 Peter, de man van Bianca, vond ik een eikel. O, de moordenaar uiteraard ook...
Schrijfstijl: 4/5 Fijne korte hoofdstukken.
Herlezen: Ja!
Toen ik zag dat Karakter Uitgevers een super toffe win actie hield, moest ik hier dan ook aan mee doen. Nu mag ik mij de trotse eigenaresse van een gesigneerd exemplaar noemen!
Nogmaals heel erg bedankt!
Verhaal: 4/5 Zou het kunnen dat drie vreemde moordzaken iets met elkaar te maken hebben? Super goed uitgewerkt verhaal.
Karakters: 4/5 Peter, de man van Bianca, vond ik een eikel. O, de moordenaar uiteraard ook...
Schrijfstijl: 4/5 Fijne korte hoofdstukken.
Herlezen: Ja!
October 16, 2018
Prima boek van een schrijver (disclaimer: ik ken hem persoonlijk) die zijn eigen stijl gevonden lijkt te hebben. Igor Znidarsic begon met meer literaire boeken (die me niet bevielen), en koos vorig jaar voor thrillers. Prima keuze, want zijn soms nogal mechanische, emotieloze, staccato schrijfstijl past daar veel beter bij.
De Uitverkorene is nog een stuk beter dan zijn vorige thriller, De Blindganger. In dat boek was hij nog wat zoekende naar het juiste tempo en zijn eigen stem. In De Uitverkorene schrijft Znidarsic een stuk trefzekerder, alsof hij vrede heeft met wat hij kan, en dat optimaal toepast.
Het boek hanteert een interessante manier van tijden door elkaar gooien. Het boek is verre van lineair, en dat zorgt voor de broodnodige variatie. Ook de korte hoofdstukken bevallen me enorm. Het zorgt er ook voor dat hij niet in de kuil stapt te gaan schrijven voor het schrijven (wat bij thrillers episch dom is), maar om per hoofdstuk 1 ontwikkeling en hoofdpersoon centraal te stellen. Zo blijft alles prima bij de kern, wat het tempo van het boek enorm veel goed doet. Bovendien ontwikkelt je kennis over wat er gebeurd is zich in een goed tempo, waardoor je niet te snel ("oooh, zit het zo, laat dan maar") of te traag (de klassieke laat-ik-alle-gaten-in-de-laatste-twee-pagina's-invullen-en-zo-het-boek-afraffelen-fout) de plot begrijpt. Ik kon het boek, mede vanwege die snelheid, heel moeilijk wegleggen, en begon er elke keer weer zonder een greintje angst aan.
Plus (en dat is altijd goud): een door het oud-gereformeerde geloof gedreven psychopaat. Dat gaat er bij deze biblebeltjongen als de Statenvertaling in.
Speaking of the Statenvertaling: daar zit volgens mij een fout in het boek. Of een serie fouten, die allen te maken hebben met hoe de oud-gereformeerde cultuur in elkaar zit. De hoofdpersoon komt uit een superzwaar gereformeerd gezin. Nu ken ik de refo's niet allemaal persoonlijk, maar die lezen echt niet uit een andere vertaling dan de klassieke statenvertaling uit 1637, want de rest is door de Duivel verdund met aardse gedachten. Ook praten dominees bij onze mannenbroeders nooit in normale taal (stel je voor, hij is door God aangewezen, die houdt zich niet bezig met aards jargon!), laat staan (laat staan!) dat iemand in zo'n gemeente opstaat om - God verhoede! - instemmend 'halleluja' te zeggen. Plus: geen mens weet dat hij daar uitverkoren is, want dat is IJDELHEID DER IJDELHEDEN enzo. En waarom zitten de mannen en vrouwen eigenlijk bij elkaar?
Afijn. Dat is een beetje klein bier. Ik was er fan van geweest als de kerkelijke cultuur consequenter was doorgetrokken, zowel in het gezin van de hoofdpersoon als in zijn gedrag en manier van praten.
Ook lastig blijft het extreem platvoerse, prozaïsche taalgebruik van Znidarsic. Ik trek het echt moeilijk slecht als mensen in hun oren peuteren, ranzige smaken in hun bek hebben, ergens 'lekker geil' van worden en ander aards leed berokkenen of beleven. Ik lees juist boeken om dat aardse te ontstijgen, niet om er nog harder mee geconfronteerd te worden. Ik kan me goed voorstellen dat dit voor veel lezers juist bijdraagt aan het realisme van het boek, maar voor mij zijn dat enorme afknappers.
En het einde he? Dat was in zijn vorige thriller ook te snel voor mij. Huisie in, gassie pakken, paar foute grappen, boem, klaar. Terwijl dat einde het punt bij uitstek is om het verhaal ad infinitum in mijn geheugen te rammen. Bovendien kent politieagente Bianca, hoe hard ze het ook probeert met haar verloren zusje, weinig diepte, waardoor ze nooit echt tot leven komt.
Daarom, alles bij elkaar opgeteld, dus 3 sterren. Een prima score voor een thriller (vrijwel geen enkele zal van mij ooit 5 sterren krijgen), en absoluut het lezen waard.
De Uitverkorene is nog een stuk beter dan zijn vorige thriller, De Blindganger. In dat boek was hij nog wat zoekende naar het juiste tempo en zijn eigen stem. In De Uitverkorene schrijft Znidarsic een stuk trefzekerder, alsof hij vrede heeft met wat hij kan, en dat optimaal toepast.
Het boek hanteert een interessante manier van tijden door elkaar gooien. Het boek is verre van lineair, en dat zorgt voor de broodnodige variatie. Ook de korte hoofdstukken bevallen me enorm. Het zorgt er ook voor dat hij niet in de kuil stapt te gaan schrijven voor het schrijven (wat bij thrillers episch dom is), maar om per hoofdstuk 1 ontwikkeling en hoofdpersoon centraal te stellen. Zo blijft alles prima bij de kern, wat het tempo van het boek enorm veel goed doet. Bovendien ontwikkelt je kennis over wat er gebeurd is zich in een goed tempo, waardoor je niet te snel ("oooh, zit het zo, laat dan maar") of te traag (de klassieke laat-ik-alle-gaten-in-de-laatste-twee-pagina's-invullen-en-zo-het-boek-afraffelen-fout) de plot begrijpt. Ik kon het boek, mede vanwege die snelheid, heel moeilijk wegleggen, en begon er elke keer weer zonder een greintje angst aan.
Plus (en dat is altijd goud): een door het oud-gereformeerde geloof gedreven psychopaat. Dat gaat er bij deze biblebeltjongen als de Statenvertaling in.
Speaking of the Statenvertaling: daar zit volgens mij een fout in het boek. Of een serie fouten, die allen te maken hebben met hoe de oud-gereformeerde cultuur in elkaar zit. De hoofdpersoon komt uit een superzwaar gereformeerd gezin. Nu ken ik de refo's niet allemaal persoonlijk, maar die lezen echt niet uit een andere vertaling dan de klassieke statenvertaling uit 1637, want de rest is door de Duivel verdund met aardse gedachten. Ook praten dominees bij onze mannenbroeders nooit in normale taal (stel je voor, hij is door God aangewezen, die houdt zich niet bezig met aards jargon!), laat staan (laat staan!) dat iemand in zo'n gemeente opstaat om - God verhoede! - instemmend 'halleluja' te zeggen. Plus: geen mens weet dat hij daar uitverkoren is, want dat is IJDELHEID DER IJDELHEDEN enzo. En waarom zitten de mannen en vrouwen eigenlijk bij elkaar?
Afijn. Dat is een beetje klein bier. Ik was er fan van geweest als de kerkelijke cultuur consequenter was doorgetrokken, zowel in het gezin van de hoofdpersoon als in zijn gedrag en manier van praten.
Ook lastig blijft het extreem platvoerse, prozaïsche taalgebruik van Znidarsic. Ik trek het echt moeilijk slecht als mensen in hun oren peuteren, ranzige smaken in hun bek hebben, ergens 'lekker geil' van worden en ander aards leed berokkenen of beleven. Ik lees juist boeken om dat aardse te ontstijgen, niet om er nog harder mee geconfronteerd te worden. Ik kan me goed voorstellen dat dit voor veel lezers juist bijdraagt aan het realisme van het boek, maar voor mij zijn dat enorme afknappers.
En het einde he? Dat was in zijn vorige thriller ook te snel voor mij. Huisie in, gassie pakken, paar foute grappen, boem, klaar. Terwijl dat einde het punt bij uitstek is om het verhaal ad infinitum in mijn geheugen te rammen. Bovendien kent politieagente Bianca, hoe hard ze het ook probeert met haar verloren zusje, weinig diepte, waardoor ze nooit echt tot leven komt.
Daarom, alles bij elkaar opgeteld, dus 3 sterren. Een prima score voor een thriller (vrijwel geen enkele zal van mij ooit 5 sterren krijgen), en absoluut het lezen waard.
July 25, 2018
Omdat hij niet werd aangenomen op de kunstacademie en het met muziek niets geworden is, kwam Igor Znidarsic erachter dat hij ook kon schrijven en daardoor belandde hij in de journalistiek. Dat doet hij inmiddels zo’n dertig jaar en daarnaast schrijft hij ongeveer tien jaar fictie. Zijn eerste – autobiografische – roman, Diepgevroren makrelen, verscheen in 2011 en zes jaar later is zijn debuutthriller De blindganger uitgegeven. Dit is het eerste deel van een trilogie met de rechercheurs Bianca van Dijk en Joris Vischjager. Het tweede deel, De uitverkorene, kwam in 2018 op de markt.
De rechercheurs Bianca van Dijk en Joris Vischjager onderzoeken de ontvoering van Lizy Lefevre, dochter van een schatrijke ondernemer. De ontvoerder heeft een losgeld geëist van ruim een miljoen euro, dit bedrag wordt betaald, maar even later wordt Lizy toch dood aangetroffen. Het blijft niet bij deze ene moord, want korte tijd daarna vindt de politie het lichaam van een man en weer iets later dat van een vrouw. Beiden zijn zwaar verminkt. De politie ontdekt dat de moorden door één dader zijn gepleegd en dat het motief nogal buitenissig is. Maar ook dat dit het begin lijkt te zijn van nog meer moorden.
Znidarsic verwijst er in het boek nergens naar, maar De uitverkorene is het tweede deel van een trilogie met de rechercheurs Bianca van Dijk en Joris Vischjager. Hij heeft echter de keuze gemaakt om ieder deel hun eigen afgeronde verhaal te laten hebben. Een keuze die bijzonder goed uitpakt, want daardoor zijn de afzonderlijke delen uitstekend los van elkaar te lezen. Net als in zijn voorgaande boek laat de auteur de lezer zien wat zich in het hoofd van de dader, in dit geval een seriemoordenaar, afspeelt. Wat er de oorzaak van is dat hij tot zijn daden komt en wat dit met zijn brein doet. Ten opzichte van veel andere thrillers is dit een geheel andere insteek waardoor zijn boeken een originele inval hebben. Ondanks deze originaliteit komen er wel enkele clichés in De uitverkorene voor. Een rechercheur waarvan het huwelijk stroef loopt, komt vaker in boeken voor en ook dat de dader precies doet wat de politie wil dat hij doet, is geen nieuw gegeven.
De korte hoofdstukken zorgen ervoor dat het verhaal vanaf het begin meer dan voldoende snelheid heeft. Misschien gaat het zelfs wel eens iets te snel. Omdat een datumvermelding boven de hoofdstukken ontbreekt, iets wat natuurlijk niet per se hoeft, en er ook niet altijd een tijdsaanduiding in een hoofdstuk genoemd wordt, is het af en toe wel eens onduidelijk hoe ver in de tijd er vooruitgesprongen is. Verder is het verhaal onderverdeeld in vier delen, het eerste bestaat vooral uit het onderzoek van de politie en hun drang om de dader te vinden. Het volgende vertelt de levensgeschiedenis van de dader en de twee laatste delen worden afwisselend vanuit het perspectief van Bianca en de dader verteld. Vanaf het tweede deel laat de auteur het whodunit-recept grotendeels varen en maakt hij de lezer deelgenoot van de gedachtegang van de dader. Wat hem tot zijn daden brengt. Op die momenten is De uitverkorene vooral psychologisch en voel je als lezer vooral verbazing en ongeloof.
In zijn korte voorwoord, waarbij de auteur zich als het ware persoonlijk tot de lezer richt, geeft Znidarsic aan dat hij wederom dicht bij de actualiteit gebleven is. Dat actuele thema is in het voor het grootste deel boeiende De uitverkorene de steeds verdergaande radicalisering. De auteur heeft dit thema vanuit een minder gangbare invalshoek in zijn verhaal verwerkt en opent daarmee de ogen van hen die niet willen inzien dat ook het christelijke geloof zijn extremisten kent die, in de naam van God, voor eigen rechter kunnen gaan spelen. En ook dat kan een beangstigende gedachte zijn.
De rechercheurs Bianca van Dijk en Joris Vischjager onderzoeken de ontvoering van Lizy Lefevre, dochter van een schatrijke ondernemer. De ontvoerder heeft een losgeld geëist van ruim een miljoen euro, dit bedrag wordt betaald, maar even later wordt Lizy toch dood aangetroffen. Het blijft niet bij deze ene moord, want korte tijd daarna vindt de politie het lichaam van een man en weer iets later dat van een vrouw. Beiden zijn zwaar verminkt. De politie ontdekt dat de moorden door één dader zijn gepleegd en dat het motief nogal buitenissig is. Maar ook dat dit het begin lijkt te zijn van nog meer moorden.
Znidarsic verwijst er in het boek nergens naar, maar De uitverkorene is het tweede deel van een trilogie met de rechercheurs Bianca van Dijk en Joris Vischjager. Hij heeft echter de keuze gemaakt om ieder deel hun eigen afgeronde verhaal te laten hebben. Een keuze die bijzonder goed uitpakt, want daardoor zijn de afzonderlijke delen uitstekend los van elkaar te lezen. Net als in zijn voorgaande boek laat de auteur de lezer zien wat zich in het hoofd van de dader, in dit geval een seriemoordenaar, afspeelt. Wat er de oorzaak van is dat hij tot zijn daden komt en wat dit met zijn brein doet. Ten opzichte van veel andere thrillers is dit een geheel andere insteek waardoor zijn boeken een originele inval hebben. Ondanks deze originaliteit komen er wel enkele clichés in De uitverkorene voor. Een rechercheur waarvan het huwelijk stroef loopt, komt vaker in boeken voor en ook dat de dader precies doet wat de politie wil dat hij doet, is geen nieuw gegeven.
De korte hoofdstukken zorgen ervoor dat het verhaal vanaf het begin meer dan voldoende snelheid heeft. Misschien gaat het zelfs wel eens iets te snel. Omdat een datumvermelding boven de hoofdstukken ontbreekt, iets wat natuurlijk niet per se hoeft, en er ook niet altijd een tijdsaanduiding in een hoofdstuk genoemd wordt, is het af en toe wel eens onduidelijk hoe ver in de tijd er vooruitgesprongen is. Verder is het verhaal onderverdeeld in vier delen, het eerste bestaat vooral uit het onderzoek van de politie en hun drang om de dader te vinden. Het volgende vertelt de levensgeschiedenis van de dader en de twee laatste delen worden afwisselend vanuit het perspectief van Bianca en de dader verteld. Vanaf het tweede deel laat de auteur het whodunit-recept grotendeels varen en maakt hij de lezer deelgenoot van de gedachtegang van de dader. Wat hem tot zijn daden brengt. Op die momenten is De uitverkorene vooral psychologisch en voel je als lezer vooral verbazing en ongeloof.
In zijn korte voorwoord, waarbij de auteur zich als het ware persoonlijk tot de lezer richt, geeft Znidarsic aan dat hij wederom dicht bij de actualiteit gebleven is. Dat actuele thema is in het voor het grootste deel boeiende De uitverkorene de steeds verdergaande radicalisering. De auteur heeft dit thema vanuit een minder gangbare invalshoek in zijn verhaal verwerkt en opent daarmee de ogen van hen die niet willen inzien dat ook het christelijke geloof zijn extremisten kent die, in de naam van God, voor eigen rechter kunnen gaan spelen. En ook dat kan een beangstigende gedachte zijn.
July 17, 2019
zeer goed boek en leest als een trein. toen ik er in begon heb het pas terug weg gelegd als ik rond pagina 130 was. echt de moeite om te lezen. kan je als je van thrillers houd dit zeker aanbevelen.
September 26, 2021
In het begin had ik iets van 'oh nee, gaat ie weer iets uit eerste boek een beetje uitmelken', maar het wordt beter, veel beter dan het eerste boek.
December 31, 2022
Leest lekker weg.
Read
February 14, 2026Deel 2
Displaying 1 - 9 of 9 reviews