Eind jaren zeventig vlucht Julia uit Oost-Berlijn naar het Westen. Ze is drieëntwintig en wil maar één ding: de vrijheid om te worden wie ze is. Ze komt terecht in de Amsterdamse grachtengordel, waar ze een chirurg trouwt, een kind krijgt, en gaat werken op de redactie van een krant. In oktober 1990, bijna een jaar na de val van de Muur, gaat ze voor het eerst terug naar Berlijn. Met tegenzin, maar ze kan onmogelijk nee zeggen tegen de opdracht van haar hoofdredacteur om een reportage te maken over de Wende. Het is haar uitgelezen kans om serieus genomen te worden als journalist. Maar in plaats van onderzoek te doen voor haar reportage, belt ze haar oude liefde Alexander, die destijds achterbleef in Oost-Berlijn. Julia heeft hem elf jaar niet gezien. De twee ontmoeten elkaar in een café waar de herinneringen nog aan de wand kleven. Het weerzien scheurt niet alleen oude wonden open, maar confronteert Julia ook met een versie van het verleden die een heel nieuw licht op haar heden werpt. En dan realiseert ze zich dat ze nog steeds geen antwoord heeft gevonden op de vraag: wat is vrijheid? De mooiste kleur die niet bestaat is een roman over vrijheid en keuzes, over oude liefde en moederliefde, over de waanzin van een land dat een muur nodig had om zijn volk binnen te houden, maar ook over de moeite om vrijheid te vinden in een maatschappij waarin geld en uiterlijke schijn de hoofdrol lijken te spelen.
Bibliografisch adres: Laterveer,M. (2012). De mooiste kleur die niet bestaat. Amsterdam:Meulenhoff.
Biografie auteur: Maartje Laterveer (1976) is journalist en schrijver. Ze schreef een roman over de val van de Berlijnse Muur die in 2012 verscheen en werd genomineerd voor de Bronzen Uil. In september 2017 verscheen haar essaybundel Vrouwen & seks, over wat het betekent om vrouw te zijn anno nu. Ze publiceerde essays in Vrij Nederland en de Volkskrant, en schrijft daarnaast interviews voor de Volkskrant en Vogue. In Vogue bespreekt ze elke maand nieuwe boeken en films. Op dit moment werkt ze aan een biografie van Brigitte Bardot. Ze studeerde Franse taal en letterkunde aan de Sorbonne en vertaalde diverse boeken uit het Frans. Haar afstudeerscriptie was een analyse van de Franse vertalingen van het werk van Milan Kundera en werd gepubliceerd in literair tijdschrift Vooys
Het is een boek dat ik eigenlijk al een tijdje wou lezen maar steeds weer uitstelde. Nooit vond ik de tijd om het te lezen en als ik er dan toch eventjes tijd voor had dan vergat ik het. Het was nu dus een perfecte kans om het eindelijk te lezen en me erin te verdiepen. Toen ik eraan begon, viel me al snel op dat ik het niet zomaar zou kunnen uitlezen. Het boek heeft namelijk een zeer ingewikkelde structuur. Elk hoofdstuk bevindt zich steeds weer in een ander jaar of op een andere plek. Dit vond ik in het begin heel moeilijk om te begrijpen en soms zelfs irritant. Maar naarmate het boek vorderde en de linken tussen de verschillende plaatsen en jaartallen steeds duidelijker werden vond ik het juist leuk en een heel creatief idee van de auteur. Dit heeft er dan ook voor gezorgd dat ik helemaal in het verhaal zat en altijd wou weten wat er verder ging gebeuren. Verder vind ik het een zeer leuk verhaal aangezien het totaal niet voorspellend was. Alle clichés werden vermeden. Zo gaat het verhaal over een meisje Julia dat gevlucht was en haar jeugdliefde Alexander achterliet. Je zou verwachten dat wanneer ze elkaar terugzien en je ziet dat ze nog steeds van elkaar houden, ze weer samen zouden gaan. Maar dit is helemaal niet het geval. Verder werd Alexander vastgehouden door de geheime politie wanneer Julia en Alexander van plan waren om te vluchten. Dit wil zeggen dat ze werden verraden door iemand. Die iemand bleek uiteindelijk Julia’s moeder te zijn en dit was totaal onverwacht! Ook vond ik het een leerrijk verhaal aangezien het boek zich afspeelt voor en na de val van de Berlijnse muur. Ik leerde dus op een leuke manier een deel van de geschiedenis kennen. Het gaf mij meer inzicht op het leven toen en hoe erg de omstandigheden wel niet waren en hoe strikt de geheime politie alles controleerden . Door dit verhaal heb ik ingezien dat niemand elkaar toen kon vertrouwen. De mensen handelden alleen in hun eigen voordeel om zichzelf te redden. Overal werd afgeluisterd. Tot slot heb ik mijn kennis op vlak van woordenschat enorm verbreedt. Ik heb heel veel nieuwe woorden bijgeleerd zoals bijvoorbeeld fröbelstukje, bolides,quatsch en nog heel veel andere. Verder waren de zinnen soms heel moeilijk gevormd waardoor ik ze een tweede keer moest lezen om ze te kunnen begrijpen. Dit kwam soms ook omdat er gebruik gemaakt werd van andere woorden dan ik gewoon ben. Een van de vele voorbeelden hiervan was dat er in het boek “een fles wijn aanrukken” werd geschreven terwijl ik normaal gezien gewoon “een fles wijn openen” zou zeggen. Maar deze woorden kon ik makkelijk uit de context halen. Ik vond het dus algemeen een heel leuk en vooral enorm leerrijk boek. Ik heb er echt van genoten en ben blij dat ik het van mijn lijstje kan schrappen!
Wie verzint zo’n onmenselijke dingen voor mensen? Oh ja, wij, de mens.
Een interressante manier om als geschiedenisles te dienen, hoe het was in de tijd van de Berlijnse Muur. En wat de invloed kan zijn op iemands leven, voor de rest van zijn of haar leven.
Een droevig boek, waar mensen gedwongen worden naar keuzes die precies altijd de verkeerde zullen zijn. Of toch wrang aanvoelen.
Ik vraag me af wat het ergste is, de gelatenheid van sommigen, die de energie niet meer hebben om te strijden tegen het bestaande systeem. Of diegene die de energie wel hebben, maar uiteindelijk toch botsen op het bestaande systeem, ongelukkig en verscheurd achterblijven.
Zeker een aanrader voor op school tijdens de geschiedenisles of voor mensen zoals ik geboren in het jaar van de val van de Muur,1989, en curieus zijn naar hoe en wat het allemaal betekende.
Vond het even inkomen, de manier van schrijven was niet wat ik ervan had verwacht. Uiteindelijk wordt je meegenomen in het verhaal van Julia. Wat is er in het verleden gebeurt en welke invloed heeft dit op het heden?
Een mooi debuut. Ik ben zelf voor de val van de muur en net na de val van de muur in Berlijn en ook Oost-Berlijn geweest. Ik vind de sfeer goed getroffen. De manier waarop ze naar het eind toe perspectief afwisselt vind ik ook mooi gedaan. Het geeft de verwarring die bij haar optreedt goed weer. Heel af en toe vervalt ze in mooischrijverij met wat gezochte uitdrukkingen maar voor de rest vind ik het goed geschreven. Een aanrader.
Met het verhaal en de personages had de auteur meer kunnen doen. Aardig, maar vond het stranden op een overdaad aan symboliek en wanna be literair hoogdravende zinnen. Het thema keuzevrijheid gaf zeker stof tot nadenken.
Een boek dat ik niet gauw uit mezelf had gekozen (alleen al omdat het niet bij mijn boekhandel lag), maar waarvan ik heel blij ben dat ik het heb gelezen. Thema en plotopbouw zijn intelligent en de schrijfstijl is er een waar ik van houd.
Julia, geboren in Oost-Duitsland en gevlucht in de jareb 70 gaat na de wende terug om een krantenartikel te schrijven. In plaats van het artikel zoekt ze uit wie haar en haar vriend verraden heeft na haar vlucht ....
This was an enjoyable read, very interesting to read about the escape of an east German girl to west Berlin and the impact this has had on her life. Unfortunately the ending was disappointing because there were still a few lose ends in my opinion. Still a 3 star read for me.
What a great book. This is a real story, tells how it was and maybe still is for a lot of people, victims of everlasting madness. Everyone has to read it. xxx
Een prachtig boek dat vooral een interessant beeld geeft over de ontsnappingen via de Spree. Het maakt dat je meer over de Muur & de Berlijnse geschiedenis wilt lezen.
Ingetogen, mooi verhaal. Had meer uitgewerkt kunnen worden, maar de eenvoud stond mij eigenlijk wel aan. Zware thema's over keuzevrijheid en ondedrukking, maar toch was het nooit zwaar om te lezen.
De korte inhoud van het boek trok mijn aandacht: een jonge vrouw die in de jaren '70 van Oost-Berlijn naar het westen vlucht en pas na de val van de Muur terugkeert als journaliste om over het leven aan de andere kant te schrijven.
Het boek begint veelbelovend met een conversatie tussen twee kleine meisjes, zussen, die fluisteren in het donker over vrijheid. Maar daarna gaat alles veel te snel. Van mij had er meer diepgang mogen zijn, hadden de personages beter mogen uitgewerkt worden. Het liefdesverhaal dat erin zit, wordt zo snel afgeraffeld dat het gewoon stom is, en voorspelbaar bovendien. De dood van het oudere zusje gebeurt zo plots dat ik niet eens door had hoe de vork in de steel zat.
Maartje Laterveer gebruikt mooi geconstrueerde zinnen om dit verhaal zo gevoelig mogelijk te brengen, maar van mij had het mogen zijn zoals het is: hard, dat heeft geen mooie woorden nodig, dat moet geschreven worden zoals het is.
Al met al is het een knap debuut, maar misschien wat te knap. Ik vond het aan het begin van het boek moeilijk om in het verhaal te komen, maar later komt de vaart er wel meer in. Toch blijf ik achter met het idee dat ik het niet helemaal begrepen heb.