Κάτι τρέχει με την οικογένεια

by Δημήτρης Παπανικολάου

Γιατί φωνάζει στη σκηνή η Λένα Κιτσοπούλου; Πόσο Λούλα Αναγνωστάκη και Δηµήτρη Δηµητριάδη έχουµε ακόµα να δούµε; Είναι πολιτικές ταινίες ο "Κυνόδοντας" κι η "Στρέλλα"; Μπορεί ένα µυθιστόρηµα του Αύγουστου Κορτώ να βοηθήσει στην αναζήτηση της κρυµµένης ιστορίας του AIDS στην Ελλάδα; Πόσα βιβλία λεσβιακής λογοτεχνίας πρέπει να έχει στη βιβλιοθήκη της µια συγγραφέας και τι τη νοιάζει αυτό την Άντζελα Δηµητρακάκη; Τι σηµαίνει, τέλος, ο όρος "αναταραχή αρχείου" και γιατί µας βοηθάει να καταλάβουµε τη θεαµατική επιστροφή της ελληνικής οικογένειας στον κινηµατογράφο, στο θέατρο, στη λογοτεχνία αλλά και στη δηµόσια συζήτηση τις δύο τελευταίες δεκαετίες;

Αυτοβιογραφικό κριτικό δοκίµιο, µελέτη πολιτισµικής ιστορίας και αφήγηµα κουίρ θεωρίας, το "Κάτι τρέχει µε την οικογένεια" αναλύει την κατεδάφιση του "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια" που παρακολουθήσαµε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Εξηγεί τα κοινωνικά της χαρακτηριστικά. Και επιχειρηµατολογεί για τη ριζοσπαστική (και ενσώµατη) ιστορική αναζήτηση στην οποία µπορεί να µας σπρώξει.

Genres: Nonfiction

448 pages, Paperback

Published July 1, 2018

Reviews

[Konstantinos · Rating 4 out of 5]

4,5/5* κανονικά. Φοβερή μελέτη, τώρα θέλω να ξαναδιαβάσω και να ξαναδώ όλες τις ταινίες και όλα τα βιβλία που συζητάει στο βιβλίο.

[Ria · Rating 3 out of 5]

''πατρίς, θρησκεία, οικογένεια.''
Εν έτει 2020 και η ελληνική οικογένεια ασχολείται ακόμα με το τι θα πει ο κόσμος. pathetic.


''Οι νεοέλληνες δεν έπαψαν πότε να αγαπούν τις Οικογενειακές Ιστορίες'' :)


Σχολιάζει την οικογένεια μέσα από την τέχνη. Το κακό είναι πως σχολιάζει δυο-τρία ίδια όλη την ώρα. Υπάρχει μια υπερανάλυση και μπορώ να πω πως με κάνει να πλήττω. 400+ σελίδες είναι. Θα μπορούσαμε να σχολιάσουμε και άλλα έργα...

Ο Kυνόδοντας δεν είναι καλή ταινία και δεν θα καταλάβω ποτέ πως ο Λάνθιμος έγινε τόσο γνωστός. Επίσης ew, οι πολλές αναφορές στο Attenberg μου φέρνουν war flashbacks. ΠΩΣ ΣΚΑΤΑ ΕΧΕΙ ΤΟΣΕΣ ΘΕΤΙΚΕΣ ΚΡΙΤΙΚΕΣ??


Ο σχολιασμός της ελληνικής οικογενείας μέσα από κυρίως queer έργα είναι μια ενδιαφέρον οπτική, γιατί τα μέσα αυτά επηρεάζουν τις απόψεις του κόσμου. Όταν βλέπουν μόνο καρικατούρες πιστεύουν πως όλοι είναι έτσι. Πλέον έχουν αρχίσει να προβάλλονται πρότυπα που δεν είναι άπλα χυδαίες καρικατούρες για να γελάει ο κόσμος. Έχουν αρχίσει να δείχνουν πως οι λοατ άνθρωποι είναι όπως όλοι οι άλλοι. Δυστυχώς πηγαίνει με ταχύτητες χελώνας. Λεσβίες, αμφισεξοαλικοί και τρανς άντρες είναι πράγματα ανύπαρχτα στην ελληνική τηλεόραση το οποίο μπορώ να πω πως είναι αντιπροσωπευτικό των απόψεων της κοινωνίας στην οποίο ζούμε.

Μετά από τόση κουλτούρα μου ήρθε η όρεξη να δω Αγγελόπουλο. Ο καθένας με το πόνο του...

[Marginalia Σημειώσεις στο περιθώριο]

Κείμενα της Σούλας Μαρινούδη και του Χρίστου Μάη για το βιβλίο στο περιοδικό μας: https://marginalia.gr/arthro/diavazon...

[Gato Moustakato · Rating 5 out of 5]

καθόλα αξιόλογο βιβλίο που μου άρεσε πολύ περισσότερο απ΄ό,τι περίμενα.
είναι βιβλίο που αδιαφορεί για αξιώσεις καθολικότητας αλλά υιοθετεί μια γραμμή σκέψης που υπερασπίζεται τη δημιουργικότητα της ανάγνωσης και προσπαθεί να ανιχνεύσει νέες συνδέσεις με το παρελθόν μέσα από την κριτική βίωση του παρόντος, με πρόθεση το μετασχηματισμό του σήμερα.

στα θετικά ότι ακόμα κι αν δεν είστε εξοικειωμέν@ με τις έννοιες και τα εργαλεία που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας (προερχόμενα από τη μεταδομιστική παράδοση και την κουήρ θεωρία), το κείμενο είναι επεξηγηματικό και εμπλουτισμένο με πολλά σχόλια ενώ βοηθάει το ότι εφαρμόζονται στα παραδείγματα που αναλύει ο συγγραφέας, κάνοντας το βιβλίο προσιτό σε ευρύτερο κοινό.

δε θα επεκταθώ αναφέροντας πράγματα που ήδη έχουν επισημανθεί σε πιο ολοκληρωμένες παρουσιάσεις, θα πω μόνο, κλείνοντας, για όσ@ βλέπουν κριτικά (κριτικά και όχι φοβικά, το τονίζω) την παράδοση απ΄την οποία αντλεί ο παπανικολάου (και καλά κάνουν, κι εγώ το ίδιο) αλλά ενδιαφέρονται για το θέμα, να μη λειτουργήσουν ιδεοληπτικά και να δώσουν στο βιβλίο μια ευκαιρία γιατί πραγματικά έχει πράγματα να πει. Και είναι σημαντικά.

[Konsqueeracy · Rating 5 out of 5]

Το βρήκα αριστουργηματικό. Λεκτικοποιεί μηχανισμούς που έχουν αναπαραχθεί με τεράστια επίφαση φυσιολογικότητας ανά τα χρόνια, και που δεν είναι τίποτε άλλο παρά κανονιστικοί μύθοι για την επιβολή της πειθαρχίας. Έχοντας διαβάσει πολλά κείμενά του στο παρελθόν, είναι σα να τα συσώρρευσε όλα και να τα μετέφρασε από τα αγγλικά, παρόλα αυτά δε χάνει καθόλου σε βάθος ή σημασία. Ίσα ίσα, είναι ένα κείμενο που δένει φανταστικά την επιχειρηματολογία του και καταδεικνύει πως η αποδόμηση της αθάνατης ελληνικής οικογένειας έχει πολλά να διδάξει στις σπουδές φύλου παγκοσμίως.