Halidon, un diminuto hombrecillo con aspecto de duende, es diferente de los demás y durante años ha ido de un lado a otro, montado en su monociclo, ganándose la vida con sus artes malabares y huyendo de los peligros que acechan en la calle. Ahora las cosas son distintas. Vive en una pequeña ciudad costera con su amigo el Capitán, un marino que una vez fue dueño de un teatro. En su compañía se siente seguro y protegido. Pero una noche fría de invierno se despierta y descubre que el Capitán no está. El miedo se apodera de él y sale a la calle a buscarlo. Siguiendo la pista del Capitán encuentra un compañero de viaje inesperado, un pequeño perro callejero, y juntos se enfrentarán a todo tipo de obstáculos –con un lacero, un policía y un jugador obsesionado–, que les hará descubrir el verdadero valor de la amistad.
Det här är en kort liten berättelse om en natt då mycket hinner hända. Man känner absolut igen Wegelius sätt att berätta men jag tycker inte att den här når upp till samma nivå som Mördarens apa (det märks att det är 10 år mellan att böckerna skrevs). Texten känns enklare här och upprepande på ett sätt som jag inte riktigt gillar. Slutet fick mig ändå att gråta vilket fick mig att se tillbaka på historien på ett helt annat sätt. Det blev ett bevis om att jag ändå brydde mig om karaktärerna och hur det skulle gå för dem. Ett underhållande och snabbläst litet äventyr.