Tο βιβλίο αποτελεί τη συνέχεια του πολύ όμορφου κόμικ άλμπουμ Djsmo 48 αλλά μπορεί να διαβαστεί όμως άνετα και σαν μια αυτόνομη ιστορία. Σε αυτό το βιβλίο εισερχόμαστε ακόμα πιο βαθιά στο σύμπαν του Τζίς και μαθαίνουμε επιτέλους το ποιόν του μυστηριώδους Άουτωφ Όρντερ. Ξεκούραστη γραφή μέσα από την οποία αναδύεται η ίδια ξεχωριστή ευαισθησία που συναντήσαμε και το Djsmo 48. Στα συν βάζω και το μαγευτικό εξώφυλλο. Σίγουρα είναι μια ιστορία που θα έκανε περήφανο τον αείμνηστο Ισαάκ Ασίμωφ. Keep it going, mr Jis! Looking for that T-2 BY THE WAY! ;P
Το βιβλίο αποτελεί μια ενδιαφέρουσα σύμπραξη της ιστορίας της Χιονάτης με παλιά έργα επιστημονικής φαντασίας που στόχος ήταν να μας κάνουν να προβληματιστουμε σχετικά με τις επερχόμενες τεχνολογικές εξελίξεις. Η κεντρική ιδέα δεν αποτελει κάτι καινοτόμο, αλλά το πολύ σημαντικό είναι ότι αυτό το βασικό θέμα μας προσφέρεται με έναν πολύ σωστό τρόπο. Τα ανδροειδη είναι πολυδιάστατα, το ίδιο και οι άνθρωποι. Πότε η γραφή δε μου προκάλεσε αδιαφορία ή βαρεμάρα και εκτιμώ ότι έγινε προσπάθεια να περιγράφει ένας νέος κόσμος όπως είναι αυτός των σφαιρογενων. Με λίγα λόγια το βιβλίο είναι άρτιο.Μακαρι να ακολουθήσουν ακόμη περισσότερα βιβλία επιστημονικής φαντασίας από Έλληνες.
Ως αναγνωστικό κοινό θεωρώ ότι όσο περνάει ο καιρός γινόμαστε όλο καί πιο ''απαιτητικοί'' από τα βιβλία που επιλέγουμε να διαβάσουμε. Ιδίως αυτά που ανήκουν στο είδος της επιστημονικής φαντασίας. Για ένα τέτοιο βιβλίο θα σας μιλήσω σήμερα. Πρόκειται για το βιβλίο ''ΓΙΑ ΤΗ ΧΙΟΝΑΤΗ MOTHERSTAR'' από τον κομίστα-συγγραφέα κύριο Νίκο Μηλιώρη. Ένα πολύ ωραίο βιβλίο,καλογραμμένο που οδηγεί την φαντασία μας σε μονοπάτια που ίσως να μην είχαμε φανταστεί έως τώρα. Καί δεν εννοώ την ύπαρξη ρομπότ κι άλλων ανθρωποειδών αλλά το πως θα μπορούσε το μέλλον να είναι τόσο για το ανθρώπινο είδος όσο καί για αυτά,παράλληλα με την μεταξύ τους συνύπαρξη. Μικρά περιεκτικά καί ευανάγνωστα κεφάλαια που το καθένα καλύπτει ένα μέρος της πλοκής του βιβλίου σε συνδυασμό με την απλή γλώσσα βοηθούν στο να έχουμε στα χέρια μας ένα ευκολοδιάβαστο καί καθόλου κουραστικό βιβλίο. Θα μπορούσαν τελικά ακόμη καί στο πολύ μακρινό μέλλον τα ανθρωποειδή να γίνουν σχεδόν άνθρωποι; Nα αναπτύσσουν συναισθήματα; Nα διεκδικούν τα δικαιώματα τους όπως οι άνθρωποι; Kι άν γινόταν κάτι τέτοιο,ποιά η αλληλεπίδραση τους με το περιβάλλον όπου θα ζούσαν αλλά καί με το ανθρώπινο γένος; Θα ήταν δυνατή ίσως καί η γέννηση συναισθημάτων ανάμεσα σε ένα ανθρωποειδές καί έναν άνθρωπο; Πάνω σε τέτοιου είδους ερωτήματα μπορώ να υποθέσω ότι βασίστηκε ο συγγραφέας για να προβεί στην συγγραφή αυτού του μυθιστορήματος. Κατά βάθος όμως πιστεύω ότι η ιστορία έχει ένα αληγορικό ίσως χαρακτήρα. Άν δεν σέβεται ο ένας άνθρωπος τον άλλον καί του στερεί ή καταπατά τα δικαιώματά του θα έρθει μεγάλη ρήξη ανάμεσα σε όλα τα κράτη τελικά καί αυτό μπορεί να σημαίνει την ολοκληρωτική καταστροφή του είδους μας. Όσοι/ες έχετε διαβάσει το graphic novel Djsmo48 θα βρείτε παλιούς γνώριμους διαβάζοντας αυτό το βιβλίο. Άν πάλι δεν το έχετε διαβάσει-όπως κι εγώ- δεν υπάρχει πρόβλημα,αφού είναι γραμμένο από τον συγγραφέα με τέτοιον τρόπο ώστε να μην έχουμε κανένα πρόβλημα κατανόησης της υπόθεσης. Κλείνοντας να πώ ότι μου άρεσε πάρα πολύ η γραμματοσειρά που έχει χρησιμοποιηθεί για να αποτυπωθεί η ιστορία πάνω στο χαρτί καθώς καί η εικονογράφηση του εξωφύλλου καί του οπισθοφύλλου. Σας το προτείνω να το διαβάσετε. Καλές σας αναγνώσεις.
Πρόκειται για τη συνέχεια της ιστορίας του Τζίσμο, που γνωρίσαμε στο ομώνυμο κόμικ. Συναντάμε τη γνωστή βιτριολική γραφή η οποία όμως συμπορεύεται πάντα με ευαισθησία είτεείναι εμφανής είτε καλά κρυμμένη. Ο Νίκος αποδεικνύει την ευχέρειά του στη ρομποτική, πράγμα που μαρτυράει την αγάπη του για τον Ισάακ Ασίμοφ. Συστήνεται σε όλους τους λάτρεις της Ε.Φ και φυσικά συστήνω και τα κόμικ άλμπουμ του.
Δεν είναι βαρετό ή κακογραμμένο βιβλίο, και το όλο σκηνικό με τα δικαιώματα των τεχνητών πλασμάτων έχει την φάση του, απλά δεν έχει κάτι το αξιομνημόνευτο. Το στυλ θυμίζει πολύ τα βιβλία επιστημονικής φαντασίας του 60’, τότε που το μόνο που μετρούσε ήταν τα μηνύματα που ήθελε να περάσει ο συγγραφέας στον αναγνώστη. Η πλοκή και οι χαρακτήρες είναι παντελώς αδιάφορα, μιας που τίποτα το αξιόλογο δεν γίνεται, ούτε κάτι το σπουδαίο συμβαίνει στο τέλος. Είναι κυριολεκτικά οι σκέψεις και τα συναισθήματα του συγγραφέα μέσα από την οπτική πλευρά του πρωταγωνιστή-αντροειδές. Κάπως ενδιαφέρον για όσα θέλει να πει, απλά δεν υπάρχει σόι πλοκή για να σε κάνει να νοιαστείς.