Showtime

by Γιώργος Κωνσταντίνου

Κάποιες φορές που ξεφυλλίζω άλμπουμ με φωτογραφίες, κοιτάζω ξεχασμένες στιγμές, που όμως υπήρξαν σημαντικές στη ζωή μου. Τότε κακίζω τον εαυτό μου. Θύμησες που διαμόρφωσαν το χαρακτήρα μου, που οδήγησαν σε μονοπάτια δύσβατα τη ζωή μου, ξέφυγαν από το νου μου στο άπειρο. Έτσι αποφάσισα να γράψω κάτι που δε σβήνεται· που θα μείνει, έστω σε μια παλιά βιβλιοθήκη. Ένα βιβλίο. Φυσικά δε γινόταν να απομακρυνθούν οι σκέψεις μου από αυτό που θεωρώ βίωμά μου, από την τέχνη μου. Θέατρο, τέχνη, ζωή. Κι ο τίτλος, Showtime.
Όχι έτσι, απερίσκεπτα, ή για να εντυπωσιάσω. Αλλά να, είναι που πιστεύω ότι η ζωή του κάθε ανθρώπου είναι ένα show, μια παράσταση που αρχίζει εδώ και τελειώνει εκεί, με το κλείσιμο της αυλαίας και το σβήσιμο των φώτων. Οι ταλαντούχοι ηθοποιοί θα χειροκροτηθούν, οι ατάλαντοι θα περάσουν βουβά και θα χαθούν.
Ένα έργο, μια ταινία ή ζωή του καθενός, κι έτσι είναι κι η δική μου. Συναρπαστικά γεγονότα, αλλά και απλές στιγμές και εικόνες που χαράζονται στη μνήμη. Σε κάθε περίπτωση, πράγματα άγνωστα και αναπάντεχα για το θεατή του έργου που δεν ξέρει την υπόθεση. Και την υπόθεση της ζωής μου, μέχρι τώρα τουλάχιστον, δεν την είχα προβάλλει ποτέ. Όμως οι μνήμες γίνανε ασφυκτικές. Τόσο, που κάποιες κινδύνευαν να χαθούν στο βάθος του χρόνου. Το βιβλίο αυτό τις συγκράτησε, πολλές απ' αυτές, και θέλω να τις μοιραστώ. Τουλάχιστον για να βεβαιωθώ, όχι ότι γεννήθηκα και υπήρξα, αλλά αν άξιζε να γεννηθώ. Γ.Κ.

200 pages, Paperback

First published November 1, 2017

Reviews

[Νατάσσα · Rating 1 out of 5]

Ο Γιώργο; Κωνσταντίνου είναι ένας συμπαθής ηθοποιός του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Έκανε και τηλεόραση, αργότερα - προσωπικά, δεν μου άρεσε ποτέ κανένα από τα σήριαλ που έπαιζε και έγραφε/σκηνοθετούσε. Παίρνοντας το βιβλίο περίμενα πως θα διαβάσω αναμνήσεις του από τη δουλειά του. Αλλά όχι, δεν είναι αυτό.

Το βιβλίο είναι μια ατέλειωτη γκρίνια για τις ατυχίες της ζωής του -προφανώς πιστεύει πως ήταν "μεγάλο ταλέντο" κι η μοίρα τον αδίκησε-, για την πολιτική κατάσταση, για τα δύσκολα παιδικά του χρόνια, για τη μάνα του που πέθανε, για τους συναδέλφους του που τον αδίκησαν. Επειδή όταν ήταν μικρός τα παιδάκια της γειτονιάς του άκουγαν τις ιστορίες του και τον φώναζαν "ο Φαντασίας", καθώς λέει, νομίζει και πως έχει ταλέντο στο γράψιμο. Ε, δεν έχει. Ούτε χιούμορ, που επίσης νομίζει πως έχει.

Το τέλειωσα μόνο από περιέργεια. Δεν αξίζει για κανένα λόγο, δεν το προτείνω σε κανέναν.

[Panagiotis Papadopoulos · Rating 3 out of 5]

Με αγάπη και συμπάθεια για τον κύριο Κωνσταντίνου: Θα περίμενε κανείς περισσότερα για το θέατρο και το κινηματογράφο. Το βιβλίο μοιάζει να είναι κάτι ανάμεσα σε πολιτικό μανιφέστο και απολογία που κάποιος θα έκανε στον ψυχοθεραπευτή του ξαπλωμένος στο ανάκλιντρο. Ένα "κατηγορώ" με αρκετό πεσιμισμό που μοιάζει περισσότερο με άλλοθι, για κάτι που ο κύριος Κωνσταντίνου ήθελε να κάνει και ποτέ δεν έκανε, για να δικαιολογήσει στον εαυτό του λάθη, παραλείψεις και ό,τι άλλο έχει μέσα του. Δεν αναφέρει παρά επιγραμματικά κάποιες ιστορίες από το θέατρο, αποφεύγοντας συστηματικά ονόματα και παραστάσεις , λέγοντας ένα σκέτο " ένας καλός συγγραφέας" αντί για Σακελλάριος, Τσιφόρος κ.λπ. Το βιβλίο αυτό δεν απευθύνεται στο κοινό που τον συμπάθησε , αλλά στον ίδιο τον εαυτό του-γράφτηκε γι αυτόν. Μετά τις πρώτες περίπου πενήντα σελίδες φαίνεται το ύφος και η αλήθεια είναι ότι δε συνεχίζεται το διάβασμα χωρίς κάποια δοκιμασία της υπομονής. Το βιβλίο μου θυμίζει από την αρχή μια στροφή από τους "νέους της Σιδώνος" του Καβάφη.

«Α δεν μ' αρέσει το τετράστιχον αυτό.
Εκφράσεις τοιούτου είδους μοιάζουν κάπως σαν λιποψυχίες

Δώσε - κηρύττω - στο έργον σου όλην την δύναμή σου
όλην την μέριμνα, και πάλι το έργον σου θυμήσου
μες στην δοκιμασίαν, ή όταν η ώρα σου πια γέρνει.
Έτσι από σένα περιμένω κι απαιτώ.
Κι όχι απ' τον νου σου ολότελα να βγάλεις
της Τραγωδίας τον Λόγο τον λαμπρό -
τι Αγαμέμνονα, τι Προμηθέα θαυμαστό,
τι Ορέστου, τι Κασσάνδρας παρουσίες,
τι Επτά επί Θήβας - και για μνήμη σου να βάλεις
μ ό ν ο που μες στων στρατιωτών τες τάξεις, τον σωρό
πολέμησες και συ τον Δάτι και τον Αρταφέρνη.»

[Achileas Labrou · Rating 3 out of 5]

Όσοι περιμένετε να μάθετε πολλές λεπτομέριες για την ζωή του ηθοποιού από το βιβλίο θα απογοητεύτηκε. Συνέχεια στο βιβλίο δηλώνει πως προστατεύει τα προσωπικά του δεδομένη σε σημείο να μη τολμά να γράψει ποιος σκηνοθέτης και με ποια πρωταγωνίστρια έγινε η σκηνή με το προφιτερόλ.
Κατά τα αλλά το βιβλίο είναι πολύ καλογραμμένο και διαβάζεται απνευστί. Το 80% του βιβλίου είναι οι απόψεις τους σχετικά με την θρησκεία, την πολιτική, την τέχνη γενικότερα, τον έρωτα και αλλά αφηρημένα θέματα.

[Chris Koul · Rating 2 out of 5]

Ο αγαπημένος μου ηθοποιός από όλο τον «χρυσό ελληνικό κινηματογράφο». Περίμενα κάτι παραπάνω στο βιβλίο του πέραν της γκρίνιας για το πού έχει καταντήσει η ελλάδα και η οποία παραπέμπει σε γεροντική μουρμούρα. Καθώς επίσης θα ήθελα περισσότερα inside info από τις ταινίες που έπαιξε. Τίποτα από όλα αυτά δεν περιέχεται σε ικανοποιητικό βαθμό. Μάλλον φλυαρεί μόνος του.

[ChGk · Rating 4 out of 5]

4.5