Από την αυγή του ανθρωπίνου είδους, οι καλλιτέχνες ήταν η εξαίρεση στον κανόνα των θνητών και οι ψυχοπλάνοι η εξαίρεση στον κανόνα των καλλιτεχνών!
Μυριάδες και κατατρεγμένοι μέσα στις χιλιετίες, για την ιδιότητά τους ό,τι δημιουργούν να έρχεται στη ζωή, εδώ θα βρείτε εννέα περιπτώσεις ψυχοπλάνων που καταγράφηκαν…
Πάλεψαν να τις αποσιωπήσουν, μα εμείς σας τις παρουσιάζουμε!
Δεύτερη ανθολογία της μυθολογίας που δημιούργησε ο Γιώργος Μπελαούρης.
Ο Γιώργος Μπελαούρης, είναι ο «μπαμπάς/βιογράφος» της Lenore Corpse, ο δημιουργός της μυθολογίας ψυχοπλάνης και του art project LC DLVI. Πλήρες βιογραφικό: https://lcdlvi.com/bio/
Πρόκειται για μία θαυμάσια ανθολογία που έχει ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό. Καταξιωμένοι συγγραφείς του χώρου βρίσκονται δίπλα με πρωτοεμφανιζόμενους. Κοινό θέμα τους η Ψυχοπλάνη. Η Ψυχοπλάνη είναι ένα δημιούργημα του Γιώργου Μπελαούρη. Πρόκειται για έναν μυθοπλαστικό κόσμο που όμως αγγίζει τον αληθινό σε τόσα πολλά επίπεδα που ο διαχωρισμός είναι σχεδόν αδύνατος. Τα διηγήματα που παρουσιάζονται στο συγκεκριμένο βιβλίο είναι ένα κι ένα. Κατασταλάγματα Ελλήνων συγγραφέων, κατάθεση ψυχών. Κυριολεκτικά. Ωστόσο σε μια ανθολογία κάποια διηγήματα ξεχωρίζουν. Εγώ θεωρώ ότι το «Άγαλμα αμάγαλμα», είναι ένα από τα καλύτερα διηγήματα που έχω διαβάσει. Έχει να κάνει με τη γερμανική κατοχή και ο συγγραφέας απλά με συγκινησε. Δεν θέλω να γράψω πολλά λόγια. Να πβ μόνο ότι αν πέσει στα χέρια σας θα είναι ένα από τα διαμαντάκια της βιβλιοθήκης σας. Στην προσωπική μου 17βάθμια κλίμακα λαμβάνει 8/11 όσον αφορά το πόσο μου άρεσε, 2/3 αναλογία τιμής και αυτού που προσφέρεται καθώς και η συνολική προσφορά στην ελληνική λογοτεχνία και 1/3 η απήχηση που μπορεί αυτό να έχει στον μέσο αναγνώστη. Συνολικά 11/17. Μην το χάσετε. ΥΓ: Τα διηγήματα των ΔΜ και ΔΓ είναι αλληλένδετα. Πρόκειται για μια πραγματική Διοικητική Μέριμνα Δημιουργικήςς Γραφής....
Όπως έχω πει αρκετές φορές, δεν μου αρέσουν οι ανθολογίες. Ειδικά τις ανθολογίες πολλών διαφορετικών συγγραφέων, τις βρίσκω συνήθως ασύνδετες. Όχι όμως και εδώ πέρα. Ίσως γιατί έχουν ένα κοινό θέμα, τους ψυχοπλάνους και τις τέχνες τους! Όλες οι ιστορίες είχαν κάτι να μου πουν και κάθε μια τους ήταν για λίγο η αγαπημένη μου. Μέχρι να ξεκινήσω την επόμενη! Απόλαυσα όλες τις ιστορίες. Και μάλιστα ταξιδεύοντας από Αθήνα σε Θεσσαλονίκη με τρένο μετά από ένα πολύ κουραστικό Σαββατοκύριακο. Αυτό κάτι λέει σίγουρα. Και αν όπως εγώ δεν ξέρεις τι είναι οι ψυχοπλάνοι, κάνε μια χάρη στον εαυτό σου και διάβασε αυτό το βιβλίο. Είμαι σίγουρος πως θα το απολαύσεις και θα αναζητήσεις και άλλα...
Όπως και στην προηγούμενη ανθολογία «Ψυχοπλάνης Φαινόμενα» έτσι κι εδώ, έχουμε μια υπέροχη επιλογή κειμένων διαφόρων συγγραφέων που αφορούν την ψυχοπλάνη. Μέσα από ποικίλες ματιές διαβάζουμε ιστορίες ανθρώπων με εξαιρετικό ταλέντο σε κάποια τέχνη (ή αυτό που θεωρούν οι ίδιοι πως είναι η «τέχνη» τους), που είτε γνωρίζουν πως είναι ψυχοπλάνοι, είτε όχι. Οι αφηγήσεις είναι πολύ ενδιαφέρουσες και κάθε ένας συγγραφέας ξεχωριστά βάζει με υπέροχο τρόπο το δικό του λιθαράκι στην κατανόηση -ή καταγραφή, όπως θέλετε πείτε το- του φαινομένου της ψυχοπλάνης.
Κάποιες ιστορίες μου μίλησαν περισσότερο, κάποιες λιγότερο. Το καλό με τις ανθολογίες είναι πως όταν ξαναπιάνει κανείς το βιβλίο στο μέλλον συνειδητοποιεί πως το κάθε κείμενο έχει κάτι νέο να του δώσει, κάτι που ο ίδιος δεν είχε πιάσει ή κάτι που ο νους του δεν ήταν έτοιμος να δει.
Θα κλείσω αυτήν την σύντομη κριτική (δεν μπορώ με τίποτα να αποκαλύψω ούτε την παραμικρή λεπτομέρεια του περιεχομένου του βιβλίου γιατί θεωρώ πως αξίζει να το ανακαλύψετε μόνοι) λέγοντας πως ο κόσμος της Λενόρ Κορπς είναι ένας από τους πιο ευφάνταστους κόσμους που είχα την καλή τύχη να επιλέξω να γνωρίσω. Είναι μοναδικός, παράξενος, τρομακτικός, πανέμορφος και ιδιότροπος με όλη της σημασία της λέξης. Αξίζει και με το παραπάνω.