What do you think?
Op haar zeventigste leeft Hanna in hotels en leidt ze een leven zonder vingerafdrukken. Intimiteit vindt ze in vluchtige contacten, en vlekken op het plafond. Zich verbergend voor ouderdom, en de mogelijke afrekeningen die haar leven nog in petto heeft, besluit ze een laatste confrontatie aan te gaan met mannen die haar leven kunnen veranderen.
ebook
First published September 19, 2013
About the author
Daan Heerma van Voss
39 books35 followersDaniel Jan (Daan) Heerma van Voss is een Nederlandse schrijver. Hij is de zoon van het schrijvende echtpaar Arend Jan Heerma van Voss en Christien Brinkgreve en de broer van schrijver Thomas Heerma van Voss.
Daniel Jan (Daan) Heerma van Voss is a Dutch writer. He is the son of two writers, Arend Jan Heerma van Voss and Christien Brinkgreve and a brother to the author Thomas Heerma van Voss.
Daniel Jan (Daan) Heerma van Voss is a Dutch writer. He is the son of two writers, Arend Jan Heerma van Voss and Christien Brinkgreve and a brother to the author Thomas Heerma van Voss.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
December 3, 2018
’Waarom is jouw psychiater een man?’ probeert hij opnieuw. (...) Met mannen kan ik flirten, van vrouwen wil ik winnen. (...)
‘Je hebt moeite met intimiteit.’ (...)
‘Jij bepaalt toch niet wat intimiteit is!’
‘Ik niet. Maar intimiteit bestaat bij de gratie van consensus. (...) Alleen dat is intiem wat ook als intiem ervaren wordt door anderen. Intimiteit is een afspraak.’
Ik wacht lang, denk na. ‘Intimiteit heeft niets met anderen te maken. Voor de grootste intimiteit moet je alleen zijn om haar op waarde te kunnen schatten.’
Wat is er mis met mij, dat ik moet huilen na een vriendelijke, normale ontmoeting, die nergens ontspoort of ontaardt in een fantasie. (...) Misschien is deze ontmoeting evenzeer een fantasie geweest. De fantasie dat er ontmoetingen mogelijk zijn die niets met fantasieën te maken hebben, die zich voltrekken buiten aantrekkingskracht, seks, lust.’
Dat moment was het hoogtepunt van ons samenzijn, en zoals elk hoogtepunt: in essentie de voorbode van het dieptepunt.
Ik zie het paar in gedachten voor me. Misschien is er wel meer dan seks tussen hen. Dat wat men liefde noemt: gedomesticeerde seks.
’Je bent een vrouw die weet wat ze niet wil.’
‘Namelijk?’
‘Een, vergeef me het woord, “normaal” leven. Een leven van gemiddelden.’
‘Wie wil dat nou wel?’
‘Vrijwel iedereen’, antwoordt hij droog.
De penis, de man, komt altijd triomfantelijk, sterk, krachtig binnen, en verdwijnt halfslap, met verminderde kracht. De vrouw wint.
’Heb jij ooit seks gehad zonder tegelijk angst te ervaren?’
‘Om misverstanden te voorkomen: ik geniet van seks.’
‘Angst en genot sluiten elkaar niet uit.’
‘Maar wat als angst en genot elkaar versterken?’, vraag ik.
Hij opent zijn map weer en zegt: ‘Precies.’
Ik zie haar weglopen, haar gedrongen benen, die dikke kont. Zo loopt een vrouw die nog nooit een cruciaal moment in haar leven heeft meegemaakt.
‘Heb je enig idee hoe zwaar het is om altijd mensen te missen die je eigenlijk vergeten bent? (...) Uiteindelijk lukt het me gewoon niet om, om...’
‘Om wat?, vraagt hij.
‘Ik weet het niet. Om lief te hebben zoals anderen mij graag zouden zien liefhebben. Of zoals ik graag van mijzelf zou zien: minder intens, met minder betrokkenheid. Leidend tot minder kleerscheuren. Denk ik.’
‘Welke anderen?’
‘Mannen. Het is zoals die ene filosoof zegt: voor mannen is liefde een bezigheid, voor vrouwen is het een lot. (...)’
Van pure vermoeidheid heb ik eindelijk weer eens behoorlijk kunnen slapen. Nauwelijks nog als een mens, eerder als een uitgeput beest, door mijn hoeven gezakt, niets meer gevend om charme, sierlijkheid en trots.
Dit is het intiemste wat ik nog kan voortbrengen: in iemands bijzijn zwijgen. Stilte.
‘Je hebt moeite met intimiteit.’ (...)
‘Jij bepaalt toch niet wat intimiteit is!’
‘Ik niet. Maar intimiteit bestaat bij de gratie van consensus. (...) Alleen dat is intiem wat ook als intiem ervaren wordt door anderen. Intimiteit is een afspraak.’
Ik wacht lang, denk na. ‘Intimiteit heeft niets met anderen te maken. Voor de grootste intimiteit moet je alleen zijn om haar op waarde te kunnen schatten.’
Wat is er mis met mij, dat ik moet huilen na een vriendelijke, normale ontmoeting, die nergens ontspoort of ontaardt in een fantasie. (...) Misschien is deze ontmoeting evenzeer een fantasie geweest. De fantasie dat er ontmoetingen mogelijk zijn die niets met fantasieën te maken hebben, die zich voltrekken buiten aantrekkingskracht, seks, lust.’
Dat moment was het hoogtepunt van ons samenzijn, en zoals elk hoogtepunt: in essentie de voorbode van het dieptepunt.
Ik zie het paar in gedachten voor me. Misschien is er wel meer dan seks tussen hen. Dat wat men liefde noemt: gedomesticeerde seks.
’Je bent een vrouw die weet wat ze niet wil.’
‘Namelijk?’
‘Een, vergeef me het woord, “normaal” leven. Een leven van gemiddelden.’
‘Wie wil dat nou wel?’
‘Vrijwel iedereen’, antwoordt hij droog.
De penis, de man, komt altijd triomfantelijk, sterk, krachtig binnen, en verdwijnt halfslap, met verminderde kracht. De vrouw wint.
’Heb jij ooit seks gehad zonder tegelijk angst te ervaren?’
‘Om misverstanden te voorkomen: ik geniet van seks.’
‘Angst en genot sluiten elkaar niet uit.’
‘Maar wat als angst en genot elkaar versterken?’, vraag ik.
Hij opent zijn map weer en zegt: ‘Precies.’
Ik zie haar weglopen, haar gedrongen benen, die dikke kont. Zo loopt een vrouw die nog nooit een cruciaal moment in haar leven heeft meegemaakt.
‘Heb je enig idee hoe zwaar het is om altijd mensen te missen die je eigenlijk vergeten bent? (...) Uiteindelijk lukt het me gewoon niet om, om...’
‘Om wat?, vraagt hij.
‘Ik weet het niet. Om lief te hebben zoals anderen mij graag zouden zien liefhebben. Of zoals ik graag van mijzelf zou zien: minder intens, met minder betrokkenheid. Leidend tot minder kleerscheuren. Denk ik.’
‘Welke anderen?’
‘Mannen. Het is zoals die ene filosoof zegt: voor mannen is liefde een bezigheid, voor vrouwen is het een lot. (...)’
Van pure vermoeidheid heb ik eindelijk weer eens behoorlijk kunnen slapen. Nauwelijks nog als een mens, eerder als een uitgeput beest, door mijn hoeven gezakt, niets meer gevend om charme, sierlijkheid en trots.
Dit is het intiemste wat ik nog kan voortbrengen: in iemands bijzijn zwijgen. Stilte.
February 27, 2024
Derde en laatste deel en het beste van de drie.
February 17, 2014
De eenzaamheid was voor mij het belangrijkste in dit boek. Een bizar verhaal, meer een zoektocht naar intimiteit dan naar erotiek.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews