อ้อมฟ้าโอบดิน

by คีรี

‘โสน’ อยู่ในสภาพเคว้งคว้าง เมื่อสูญเสียพี่ชายคนเดียวจากอุบัติเหตุเครื่องบินตก
สิ่งสุดท้ายที่เธออยากทำให้พี่ คือการนำเถ้ากระดูกของเขา
ไปฝังยังจุดเกิดเหตุกลางป่าลึกของจังหวัดเชียงราย
หญิงสาวไม่คาดคิดว่าการมาเมืองเหนือในครั้งนี้
นอกจากจะได้รู้ ‘ความลับ’ บางอย่างที่พี่ชายปกปิดไว้แล้ว
ยังทำให้หัวใจเธอได้สัมผัสความอบอุ่น ละมุนละไม
และเติมเต็มเศษเสี้ยวของความรู้สึกที่ขาดหาย

อาจเป็นเพราะพี่หรือเป็นพรหมลิขิต
จึงพาให้เธอมาพบ ‘อาเช’ หนุ่มชาวเขาเจ้าของไร่กาแฟ
ผู้อยู่ร่วมในวินาทีสุดท้ายของพี่ชายเธอ
ชายผู้มีดวงตาสีเทา หลอมละลายหัวใจคนอยู่ใกล้
ความรักที่ก่อตัวขึ้นมีฤทธิ์รุนแรงไม่ต่างกับกาเฟอีน
ส่งผลข้างเคียงให้ใจสั่นและเสพติดทุกลมหายใจเข้าออก

ปล่อยหัวใจไปกับหมู่ไม้ สายน้ำ และผืนฟ้ากว้าง
แล้วไออุ่นจากกาแฟและไอรักจากคนรอบข้าง...จะเยียวยาหัวใจอันบอบช้ำเอง

383 pages, Paperback

Published July 9, 2018

Reviews

[Misspharaoh · Rating 5 out of 5]

Sep 14, 2020
วนให้สุดค่ะ 😂
To my one and only brother
You’re the rainbow in my sky
ซึ้ง ร้องไห้ และอบอุ่นหัวใจเหมือนเดิม

Feb 20, 2019

ยังคงร้องไห้น้ำตาเปียกหมอนหายใจไม่ออกอยู่ ใครมีพี่น้อง ใครมีญาติเป็นทหาร น่าจะอินเป็นพิเศษ 😭 เพิ่งได้อ่านคำนำนข.เลยรู้ว่าคุณคีรีเขียนเรื่องนี้ให้น้องชายที่เป็นทหาร ว่าทำไมซึ้งจัง
สุดท้ายยังคงหลงรักอาเชคนดีคนเดิม😘

Oct 8, 2018

อาเช ❤️ โสน /// พี่สิงห์ ❤️ วาว

ดีงาม อิ่มเอมใจ ฮือออออออ มัน เศร้า ซึ้ง อบอุ่น ร้องไห้แทบจะทุกบท ร้องจนน้ำตาเปียกหมอน ปวดหัวไปอี้ก 😭😭😭😭😭😭😭

ชอบอารมณ์หม่นเศร้า ชีวิตไม่เหลือใครอีกแล้วของทั้งนางเอก และวาวเลย นี่ก็นึกๆไปว่าทั้งคู่เข้าข่ายผู้ป่วยโรคซึมเศร้าได้เลยนะ น้ำหนักลด กินไม่ได้นอนไม่หลับ เศร้าสร้อยตลอดเวลา อยากจะทะลุกระดาษไปบอกให้ทั้งคู่ไปพบหมอ รับยาต้านเศร้าเถอะ สงสารมากๆ โดยเฉพาะน้องวาวฉากที่นอนกอดเสื้อของพี่สิงห์ เรานี่แบบ😭😭 ผู้เขียนดีมากๆ จนเราอินร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร ซึ่งเป็นเรื่องแรกของนามปากกานี้ที่เราอ่าน แต่สำนวนดีมากๆ ไม่มีที่ติเลย

ชอบความสัมพันธ์ในทุกรูปแบบของเรื่องนี้ พี่ น้อง คู่รัก เพื่อนฝูง ความเอื้อเฟื้อของคนชนบท อ่านแล้วอยากไปใช้ชีวิตสโลไลฟ์บนดอย ทำไร่กาแฟ อยู่แบบชาวดอยไม่มีไฟฟ้าใช้ ตื่นเช้าก็จิบกาแฟหอมๆไป คงฟินดีแท้

เรื่องนี้อยากขอยกให้พี่สิงห์ พี่ชายของนางเอกเป็นพระเอกอีกคน เพราะพี่ดีงามที่สุดเลย คุณคีรีเขียนดีมาก เริ่มเรื่องมาด้วยข่าวเศร้าของพี่สิงห์ แต่มีการเล่าย้อน คลายปม บางจุดเราก็คาดไม่ถึง เดาผิดและทำให้อึ้งได้ บางจุดอินๆร้องไห้อยู่ พอเฉลยปุ๊บหยุดสะอื้นปั๊บ 55 ทำให้เรารู้จักพี่สิงห์มากขึ้น หลงรักเขา สงสารเขา เหมือนเขายังมีชีวิตอยู่เลย

ชอบเส้นเรื่องของพี่สิงห์จัง อยากให้ลองแต่งแบบโลกคู่ขนานจัง พี่สิงห์ได้ไปต่อ อยู่เลี้ยงลูกแล้วก็เริ่มตกหลุมรักกับวาวสาวน้อย สงสารทั้งคู่มากๆ สำหรับวาวคุณสิงห์เป็นแสงสว่างเดียวในชีวิต หลงรักข้างเดียวมานาน ส่วนคุณสิงห์ก็เพิ่งรู้ตัวว่าเริ่มหลงรักสาวน้อยเข้าแล้ว เพิ่งตัดสินใจว่าจะใช้ชีวิตด้วยกัน คุณสิงห์กำลังจะไปขอวาว แต่เหมือนโลกถล่มลงมาเลยสำหรับวาว สงสารจริงๆ เพิ่งเจอ เพิ่งรัก เพิ่งเข้าใจกัน 😭😭

ในส่วนของพระนาง ก็ยังคงดีงาม ฟิน น่ารัก อบอุ่น มีฉากทดสอบความรักของทั้งคู่โดยการเจ็บตัวที่ซึ้งดีจัง พระเอกโดนแทง นางเอกกระดูกแขนร้าวแต่ก็ทนขับรถด้วยมือข้างเดียวพาพระเอกไปหาหมอ ฮือ คือดี อ่านแล้วก็อยากมีหนุ่มอาข่านัยตาสีเทามาหลงรัก เทคแคร์ เอาตัวปกป้อง เป็นรักแรกบ้าง 555 🤣🤣

แต่ขอหักคะแนนนิดหน่อย อยากให้เพิ่มโมเมนท์พระนางมากกว่านี้ค่ะ จะทำให้เรื่องสมบูรณ์ กินใจ และอินได้มากกว่านี้อีกนะเราว่า เช่นฉากกลับกทม.ของนางเอก หรือฉากเจอกันอีกครั้งของพระนาง ถ้าเพิ่มรายละเอียดบรรยายความรู้สึกนะ อืม คงจะอินได้อีกโขเลยค่ะ

ปล. ขอสมัครเป็นติ่งคุณคีรีเลยค่ะ ชอบสไตล์งานเขียนขยี้อารมณ์ของตัวละครแบบนี้ มันจี๊ดดี

[Sweet💗💗 · Rating 5 out of 5]

เหนือความคาดหมายมาก รู้สึกดีใจมากที่ได้อ่าน 😊😊 อยากจะแนะนำว่าตอนอ่านจิบกาแฟ☕️ ที่ชอบระหว่างที่อ่านจะได้ฟิวลิ่งได้บรรยากาศมาก เพราะนิยายเรื่องอ้อมฟ้าโอบดินจะพาเราไปไร่กาแฟในป่าลึก เขตอุทยานที่จังหวัดเชียงราย

นิยายเรื่องนี้ให้อะไรหลายอย่างมากกว่าคำว่าสนุกจริงๆค่ะ ตอนเราอ่านคำนำของคุณนักเขียน เราก็ตกหลุมรักทำนอง love a first sight กับประโยคที่ว่า "เรื่องราวอาจจะมีเศร้าบ้าง แต่ก็มีความหวานเจืออยู่มาก เพราะนั้นก็คือชีวิต" แค่ประโยคนี้ประโยคเดียวเลยค่ะ ที่ทำให้เรากดซื้อเป็น e-book แล้วอ่านทันที แล้วก็ไม่ผิดหวังเลย 😃😃

#โสน สาวน้อยหน้าตาน่ารัก หน้าขาวๆ ตัวเล็กๆ ทำงานกราฟิกดีไซน์ที่กรุงเทพ เธอชอบกาแฟเป็นชีวิตจิตใจ (จะบอกว่าโสนเป็นคนที่เวลาดื่มกาแฟนั้น เธอจะดูsexyมาก 55 🤣🤣) โสนมีพี่ชายแท้ๆคนหนึ่งเป็นทหารอากาศ ขับเคลื่อนบินขับไล่ชื่อ #สิงห์ ทั้งสองสนิทกันมาก ผูกพันธ์กันมาก เนื่องจากทั้งคู่มีกันแค่สองคนพี่น้อง เพราะแม่เสียชีวิตไปได้หลายปีแล้ว ดังนั้นในชีวิตของโสนพี่สิงห์จึงเป็นทุกสิ่งทุกอย่าง เป็นบ้าน เป็นที่พักพิงทางใจ

เมื่อสิงห์เกิดอุบัติเหตุเครื่องบินตก โลกของโสนเหมือนดับมืด มองไม่เห็นอนาคต แต่โชคดีที่ได้เพื่อนๆของพี่ชาย ช่วยประคับประคองจิตใจ ดูแลตามคำสัญญาของชายชาติทหารที่กล่าวกันไว้ว่า 'เมื่อเพื่อนรักจากไป คนที่เหลืออยู่จะดูแลหัวใจของคนจากไปอย่างดีที่สุด' สุดท้ายโสนจึงตัดสินใจนำเถ้ากระดูกส่วนหนึ่งไปฝังยังจุดเกิดเหตุกลางป่าลึกของจังหวัดเชียงราย จนได้เจอกับ

#อาเช หนุ่มหล่อชาวอาข่า ผู้อยู่ร่วมวินาทีสุดท้ายของพี่ชายโสน อาเชเป็นหนุ่มเจ้าของไร่กาแฟอินทรีย์ ผู้มีความฝันที่จะพัฒนาความเป็นอยู่ของคนในชนเผ่าให้ดียิ่งขึ้น ด้วยการพยายามพัฒนาผลผลิตเมล็ดกาแฟ อาเชนั้นถือได้ว่าเป็นความภาคภูมิใจของชนเผ่าเนื่องจากเขาเป็นคนแรกที่เรียนจบปริญาตรีสาขาเกษตร และเมื่อได้พบกับโสน อาเชจำโสนได้ทันที แต่โสนกลับจำเขาไม่ได้

ประทับใจทุกอย่างที่คุณคีรีสื่อออกมาในนิยาย
>>> การใช้คำบรรยาย และบทสนทนาในนิยายเป็นไปอย่างเรียบง่าย ไม่ได้ใช้คำเว่อร์วังอลังการ แต่กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังและความรู้สึก ขณะที่อ่านเรารับรู้ได้ถึงความละเมียดละไม ทุกอย่างมันเลยส่งเสริมให้เรารู้สึกอินตามความรู้สึกของพวกเขา ทำให้เราเศร้า และเอาใจช่วยไปกับ #โสน นางเอกของเรื่องจนเรารู้สึกอยากโอบกอดปลอบโยนเธอ รู้สึกถึงความอบอุ่น และไออุ่นของ#สิงห์ พี่ชายของโสนที่ถึงแม้เขาจะจากไปแล้ว แต่ความดีและรอยยิ้มของเขาทำให้ผู้คนจดจำเขาไว้ในใจ และในความทรงจำ รับรู้ความอ่อนโยน ละมุนหัวใจของ#อาเช หนุ่มจากชนเผ่าอาข่า ผู้ที่อยู่ร่วมเหตุการณ์ในวินาทีสุดท้ายของสิงห์

>>> พล็อตเรื่องที่รู้สึกแปลกใหม่ น่าสนใจ ไม่ว่าจะเป็นสิทธิและเกียรติของความเป็นคนของชนเผ่าตามตะเข็บชายแดน การปลูกกาแฟตามแนวทางเกษตรอินทรีย์ และค้าขายผลิตภัณฑ์การเกษตรอย่าง Fair Trade 🌱🌱 ซึ่งคุณคีรีเขียนสอดแทรกได้พอเหมาะพอเจาะอ่านแล้วรู้สึกไม่ถูกยัดเยียด อีกทั้งนิยายยังมีปมความลับของสิงห์พี่ชายของโสนที่น่าติดตาม ทำให้รู้สึกลุ้นตลอดเวลาที่ได้อ่าน และมีช่วงพักสมองกับคำพูด ฮาๆ ของเหล่าทหารเพื่อนสนิทของสิงห์

>>> ในแง่มุมคาแรคเตอร์ของทุกคนในนิยายมีเสน่ห์มาก ทุกตัวละครเด่นมีความชัดเจน กลบกันไม่ลง ทุกการกระทำของทุกคนมีเหตุมีผลอยู่บนพื้นฐานความเป็นจริง 👍👍

จากความรู้สึกส่วนตัว รักนิยายเล่มนี้มาก ❤️❤️ และเป็นอีกเล่มที่ต้องกลับมาอ่านซ้ำอีกแน่นอนค่ะ

[Patrawan Dear]

#อ้อมฟ้าโอบดิน / คีรี

เรื่องนี้เป็นส่วนผสมที่กำลังดีของความหม่นกับความหวัง ความอ้างว้างกับความอบอุ่น คล้ายรสขมเจือหวานของกาแฟที่ผู้เขียนนำมาเป็นธีมหลักคู่กับทหารนักบิน ซึ่งดูเหมือนเป็นเรื่องที่ไม่น่าจะเกี่ยวกัน แต่ผู้เขียนกลับทำให้มาเกี่ยวกันได้ ในเกณฑ์ค่อนข้างดี

เราชอบการเทคนิคการเล่าเรื่องที่ทำให้เรื่องราวเรียบ ๆ มีลุ้นอยู่บ้าง ชอบความขัดแย้งของโทนอารมณ์ และชอบบทสรุปของเรื่องที่อบอุ่นกินใจ ติดนิดเดียวตรงความรักของพระนางที่ดร็อปไปเยอะ เมื่อเทียบกับองค์ประกอบอื่น ๆ โดยเฉพาะพระเอกที่ดูแบนจนแทบจะกลืนไปกับฉากหลังบนดอยสวย ๆ

นับว่าเป็นนามปากกาที่น่าลองเรื่องต่อไปค่ะ :)

[Ning · Rating 4 out of 5]

เป็นเรื่องที่อ่านได้เพลิน ๆ เรื่อย ๆ เนิบ ๆ อุ่น ๆ
ท่ามกลางกลิ่นกาแฟ ในอากาศหนาวบนยอดดอยค่ะ

ในเรื่องมันไม่ได้ให้อารมณ์ ว้าว สวิงสวาย อะไรมาก
แต่ก็ไม่ถึงกับราบเรียบชวนหลับ มีส่วนให้ติดตาม น่าค้นหาอยู่ประปราย

บวกกับการมีข้อมูล โน่น นี่ ใส่เข้ามาพอให้รู้ว่า นักเขียนทำการบ้าน อันนี้คือได้ใจมาก
ตัวละคร ดูเหมือนจะเรียบ ๆ แต่ดูแล้วใกล้เคียงชีวิตจริงดี
ไม่ต้องมีตัวร้าย ตัววี๊ด มาให้ปวดหัว
ถือว่าเป็นเรื่องพักเบรค จากแนวกลับชาติมาแก้แค้นได้เป็นอย่างดีค่ะ ..

[Rada Chalapipat · Rating 3 out of 5]

อ่านเนื้อหาจบโดยยังไม่อ่านคำนำของนักเขียนก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศไร่กาแฟของชาวเขาบนดอยสูง ความสุขในการลิ้มลองเครื่องดื่มน้ำดำ ความสัมพันธ์ของครอบครัวและมิตรภาพของเพื่อนทหารที่บอกว่านักเขียนน่าจะถ่ายทอดความรู้สึกผ่านปลายปากกาจากประสบการณ์จริงไม่มากก็น้อย พอมาอ่านคำนำจึงไม่แปลกใจ

#โสน สาวสวยนักออกแบบวัย 25ปี เป็นสาวร่างบางตาโตผมยาว น้องสาวคนเดียวของ #สิงห์ นักบินขับไล่ที่ถูกย้ายไปเชียงใหม่เพราะสถานการณ์ชายแดนที่ไม่สงบ สองพี่น้องอายุห่างกัน 5ปี ถึงจะไม่มีเวลาอยู่ด้วยกันแต่ความรัก ความห่วงใยล้นเหลือเผื่อแผ่ไปถึงกระทิงและช้างพลาย เพื่อนทหารของสิงห์ที่เอ็นดูน้องสาวเพื่อนประหนึ่งน้องในไส้ของตัวเอง

เปิดเรื่องมาด้วยชีวิตของโสนในเมืองหลวงอันแสนจะวุ่นวายโดดเดี่ยว เมื่อแม่ตายไปหลายปี พี่ชายก็ทำงานต่างจังหวัด เพื่อนทอมคนสนิทก็ได้แฟนใหม่ขี้หึงมากจนโสนต้องเว้นระะห่าง แฟนคนล่าสุดที่เป็นรักแรกและเป็นชายในฝันก็หักอกนอกใจ งานที่ทำอยู่ก็ไม่ผ่านการพิจารณา ญาติผู้ใหญ่ในเมืองหลวงก็แสดงท่าทีไม่อยากยุ่งเกี่ยว ชีวิตของคนขี้เหงาเลยยิ่งเบื่ออาหาร น้ำหนักลด ต้องพึ่งยานอนหลับเป็นครั้งคราว ทุกอย่างยิ่งดิ่งเหวเมื่อพี่ชายคนเดียวเสียชีวิตขณะปฏิบัติหน้าที่ที่เชียงราย โสนเกือบจะหมดความอยากมีชีวิตอยู่หากไม่มีกำลังใจจากเหล่าเพื่อนสนิทของพี่ชายและความหวังสุดท้ายเมื่อพบหลักฐานว่าเธออาจจะมีหลานชายจากพี่สะใภ้ปริศนาที่ไม่มีใครรู้จักมาก่อน

เรื่องนี้มีพล็อตหลักทางฝั่งนางเอกคือการตามหาสายเลือดของพี่ชายที่เชียงใหม่ โดยโยงใยไปถึงฝั่งพระเอกเพราะ #อาเช ตี๋ผิวเข้มนัยน์ตาสีเทาชาวอาข่าเป็นคนพบศพของสิงห์ พระเอกเรื่องนี้แอบรักนางเอกและตกหลุมรักรักแรกของตัวเองโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว ในความขี้อายก็จะหว่านอ้อยเคล้ากาแฟอยู่เนืองๆ ครึ่งเล่มแรกที่เต็มไปด้วยความรันทดเปลี่ยนมาเป็นความสดใสสีพาสเทลของสาวชาวกรุงและหนุ่มชาวดอยในบรรยากาศกาแฟดริปร้อนๆยามเช้า เหล้าหมักผลไม้ยามค่ำ โดยมีบาริสต้าเจ้าของร้านกาแฟในตัวเมืองเชียงรายเพื่อนสนิทพระเอกและหนุ่มหล่อลูกครึ่งตาน้ำข้าวเพื่อนสนิทอีกคนของนางเอกเป็นตัวแปรเสริมที่ทำให้ธุรกิจกาแฟชาวเขาที่ถูกพ่อค้าคนกลางกดราคาได้ลืมตาอ้าปากและสร้างชื่อไปถึงแดนไกล

พล็อตทางฝั่งพระเอกจึงเป็นเรื่องของธุรกิจเมล็ดกาแฟสด ความรักแบบกึ่งกล้ากึ่งกลัวผิดหวัง ความระแวงหึงหวงพอเป็นน้ำจิ้มให้รู้ใจตัวเอง และแน่นอนว่าต้องมีการบาดเจ็บ เป็นที่พึ่งทางใจในยามยากซึ่งจัดว่าทำได้ดีไม่หวือหวาเกินงาม ให้ความรู้สึกว่าพระนางเติมเต็มซึ่งกันและกัน

ถ้าไม่ได้เป็นคอกาแฟมานานอาจจะแค่ตะหงิดใจอยู่บ้างในความบังเอิญที่พยายามทำให้เรื่องราวลงตัวอย่างสวยงาม ตัวละครรองหลายคนรวมถึงเรื่องราวของพี่ชายนางเอกที่ดูจะแย่งซีนพระนางไปพอสมควร ลำดับการจัดวางที่บรรยายความทุกข์โศกของนางเอกในช่วงต้นเรื่องไม่ทำให้คล้อยตามได้มากนักเพราะคนอ่านไม่รู้จักพี่ชายนางเอก คาแรกเตอร์ของนางเอกที่จะซึมเศร้ายังไปไม่ค่อยสุดทางให้น่าสงสารคงเพราะตั้งใจจะให้เป็นนิยายรักแนวอบอุ่น ความดราม่าของคู่พี่ชายดูมีแนวโน้มว่าหากเขียนเรื่องต่อไปในแนวนี้น่าจะบีบบคั้นได้โอเคกว่า ความครึ่งๆกลางๆของการสื่ออารมณ์ในจำนวนหน้าจำกัดมีหลายประเด็นหลายตัวละครเป็นส่วนนึงที่กลายเป็นจุดอ่อนทั้งที่นักเขียนทำการบ้านในส่วนของทหารอากาศและกาแฟมาดีพอสมควร จะชื่นชมกว่านี้อีกหากนำพระราชกรณียกิจสนับสนุนการปลูกกาแฟเพื่อปลูกป่าของในหลวงรัชกาลที่9มากล่าวถึง

ถ้าไม่ใช่คนกินกาแฟสดมานานตั้งแต่ยุคที่ร้านกาแฟยังมีให้เลือกแค่บลูเมาท์เท่น คิริมันจาโร บราซิลฯลฯ เมล็ดกาแฟสดอราบิก้าของไทยหาซื้อมาชงเองได้ยากพอๆกับอุปกรณ์ในการชงอาจไม่ทำให้เราตะขิดตะขวงใจกับเรื่องราวของกาแฟที่มุมมองของพระเอกเหมือนดอยช้างยุคสิบกว่าปีก่อน แต่บรรยากาศร้านกาแฟหรือความนิยมชมชอบของนางเอกดูเหมือนคนในยุคปัจจุบันที่ตลาดกาแฟโตแบบก้าวกระโดด กาแฟชื่อดังจากการประกวดระดับนานาชาติเป็นที่กล่าวขวัญถึงในแวดวงของคอกาแฟ ....หรือป้าจะจำผิดไปเอง

[พอลลี่ · Rating 1 out of 5]

อ่านไม่จบ อ่านถึงกลางเรื่องๆ แล้วมาบทสุดท้ายเลยแบบ เพราะว่าอ่านหลับอ่านหลับมาหลายคืนแล้ว จบๆซะทีเหอะ มีบทฟินหรือเป็นไปได้กว่านี้ไหม เป็นนิยายที่ไม่อิน ไม่ฟิน คงไม่ใช่แนวเรา ก็เห็นคนอื่นๆเค้าให้ดาวกันท่วมท้น ไมเราให้ดาวเดียว มันเป็นเพราะว่า
1. มันเวิ่นเว้อ บรรยายรายละเอียดที่รู้สึกมันมากไป มันเกี่ยวด้วยหรือ เช่นการบรรยายบรรยากาศ ดินน้ำลมไฟ ระเบียง โต๊ะกินข้าว ห้องน้ำ ฯลฯ ซะละเอียดยิบ เยอะแยะ จนรู้สึกว่ามากกกก เกินไป มันไม่ meaning ด้วยบางที เลยอ่านข้ามๆๆๆ บทบรรยายนี้เยอะเลย
2. นางเอก โสน เราว่านางอ่อนแอ ง้องแง้วเกิน น้ำหนัก 38 อูยจินตนาการความสวยนางไม่ออกเลยง่ะ ที่ทำงานมีคนหนักเท่านี้นะหน้าตาสวยแต่ว่าผอทเกิน จนไม่มีความสวย และเราว่านางคล้ายคนเป็นโรคซึ���เศร้า ต้องได้รับการรักษา ละก็ไม่เข้าใจว่าครั้งที่ 2 ที่ขึ้นเหนือมาทำไมต้องมาพักกะพระเอกด้วย ทั้งๆที่ไม่รู้จักกันมาก่อน แค่เจอกันตอนมารับศพพี่สิงห์ ครั้งเดียวเอง ควรพักโรงแรมหรือบังกะโลไรไหมอ่ะ
4. อาเช เฮ้อนึกว่าจะทำให้เราอิน ฟิน กระจาย ปล่าว บางทีก็เดินหันหลังให้นางเอกไปเฉยๆ บางทีก็ตัดไปบทอื่นหลังจากที่มองตากัน กำลังจะฟิน อ้าว ตัดฉับ ฮ่วย ขัดใจ อยู่กะกาแฟต่อไปเหอะอาเช ไม่มีความเป็นโรแมนติกเลย
3. เพื่อนฝูงพีสิงห์ ดูยืดย้วย ไม่เหมือนทหาร แต่เหมือนกลุ่มวัยรุ่นทโมนๆ ที่มารวมตัวกันมากกว่า ตกลงพลอยก็ไม่ใช่คนที่ได้พี่สิงห์ ใช่ปะ คืออ่านไม่จบ 55(แล้วกระแดะมารีวิว)
4.เดี๋ยวนะ หมู่บ้านอาเช ไม่มีไฟฟ้าใช้ แล้วนางเอกใช้มือถือไงอ่ะ หรือเอา Power bank มาร้อยก้อน อู้ย งงในงง นางจะอยู่ได้จริงอ่ะ ไม่มีไฟ ไม่มีเนต เป็นเราตายๆๆๆๆๆๆๆ ตั้งแต่วันแรกค่ะ
5. สำคัญมากคือไม่มีบทน้านนนนน นะ หักไปร้อยดาว (ขาหื่น ขัดใจมาก) ท่าทางเค้าคงสารภาพรักกันหน้าสุดท้ายที่แอบมาพลิกอ่านชัวร์ คือแบบไม่ต้องดูดดื่มมาก แค่จับมือ หอมไหล่ ก็ได้ แต่อ่านเกินครึ่ง ไม่มี รักกันจริงอ่ะ ทำไมสัมผัสไม่ถึงนะชั้น มีบทจูบสองบันทัด แล้วตัดมาท้องเลย กำ
6. รักแรกของพระเอก ไม่รู้สึกอ่ะ ตอนไหน ยังไง อ่านไม่เจอ แอบอยู่ท้ายเล่มรึ ขี้เกียจหา ผ่าน
7. พี่สิงห์ ขโมยซีนทั้งเรื่องเลย เขียนพี่สิงห์เป็นพระเอกยังได้เลย
สรุปคือสำหรับตัวเองไม่สนุกไม่ใช่แนวค่ะ ขอผ่านนะคะ

[saawpan · Rating 5 out of 5]

อ่านเพลินๆ รู้ตัวอีกที่จบแล้ว ปกติไม่ดื่มกาแฟ แต่อ่านเรื่องนี้แล้วทำให้อยากกาแฟขึ้นมาเลย 🤣

เป็นเรื่องที่เริ่มต้นด้วยความสูญเสียของนางเอก ซึ่งเอาจริงๆ แล้วโคตรน่าสงสารเลย ลองคิดว่าเป็นตัวเองเจอแบบนี้ เราจะอยู่ได้ไงวะ แม่ตาย พี่ชายที่เหลืออยู่คนเดียวก็มาจากไปอีก ไม่เหลือใครที่เป็นครอบครัวเลยแบบนั้น...แต่การสูญเสียก็นำทางให้เจอหนุ่มชาวเขาแสนดีอะเนอะ อบอุ่น พึ่งพาได้ และเจียมเนื้อเจียมตัวขั้วสุด แต่เข้าใจได้ เพราะคงโดนแบ่งชนชั้นมาตั้งแต่จำความได้อ่ะเนอะ (เอาจริงๆ จากประสบการณ์เป็นครูสอนเด็กกะเหรี่ยง บางบ้านนี่มีตังค์นะ รวยกว่าครอบครัวครูจนๆ อย่างเราอี๊กก 😅)

และภายใต้ความโชคร้ายและสูญเสียของนางเอกกลับพบว่านางโชคดีที่มีคนรอบข้างคอยโอบอุ้มนะ ชอบความสัมพันธ์ของทุกตัวที่นักเขียนวางมาเลย ไม่มีตัวอิจฉาเกินเหตุมาให้อารมณ์เสียด้วย ชอบจังง

อีกคนที่ไม่พูดถึงไม่ได้เลยคือวาว ตอนแรกคิดว่านางเอกน่าสงสารแล้วนะ เจอเรื่องของน้องวาวเข้าไป โอ้ยย ต้องทำกรรมอะไรมาถึงเจอแม่แบบนี้วะ พูดแล้วโมโห เห็นผัวดีกว่าลูกตัวเอง ที่เศร้าไปกว่านั้นคือสังคมเราแม่งมีคนแบบนี้อยู่จริงๆ ด้วยนะ😡 อ่านไปนี่ทำให้เข้าใจเลยว่า เวลาเราคิดว่าชีวิตตัวเองแม่งแย่ แต่จริงๆ แล้วมีคนที่แม่งแย่กว่าเราอีกเยอะ สงสารเลย โอ๊ยยย

เป็นเรื่องที่อ่านเพลินมากกก รู้ตัวอีกทีคือจบเล่มแล้ว จริงๆ ถ้าเรื่องยาวกว่านี้ก็รอดนะ เพราะภาษาที่เขียนไม่สะดุดเลย ความสัมพันธ์พระนางยังดันขึ้นไปได้อีก บรรยากาศบนเขาก็เป็นใจ๊เป็นใจ อยากให้ฟินกว่านี้อีกหน่อย 5555 (ไม่ได้หมายถึงว่าต้องมี nc นะคะ ดูร้อนตัวไหม 😂) ...แต่ก็สรุปง่ายๆ ชอบมากค่ะ 🌱

ถ้านักเขียนผ่านมาเห็น อยากให้รู้ว่าอยากอ่านเรื่องต่อไปนะคะ :)

[Mancho283 · Rating 4 out of 5]

เป็นเรื่องที่อบอุ่นนะ อบอุ่นมากด้วยสไตล์การเขียนและการบรรยายบรรยากาศในเรื่อง แต่ 10 บทแรกค่อนข้างจะเศร้า มูดและโทนของเรื่องมันบีบอารมณ์จากความสูญเสียที่เกิดขึ้น คิดว่าถ้าตัวเองเป็นนางเอกก็คงทำใจไม่ได้เหมือนกันที่ต้องเหลือตัวคนเดียว ความสัมพันธ์พี่น้องในเรื่องน่ารักมาก ความรักระหว่างพระเอกนางเอกดีงาม หวานน้อยแต่อบอุ่นหัวใจ คนที่เขียนนิยายสไตล์หวานน้อยต้องเขียนแบบนี้แหละ(เราชอบแบบนี้) มันอ่านแล้วอบอุ่นหัวใจ สัมผัสได้ถึงอารมณ์ความรู้สึกลึกซึ้งของตัวละคร ดีใจที่ตอนจบนางเอกไม่โดดเดี่ยว เหมือนได้ครอบครัวใหญ่ที่อบอุ่นเลย

ความรักระหว่างพระนาง อืม..ถ้าในชีวิตจริง ได้เจอกับผู้ชายแบบนี้ ได้รักได้แต่งงาน มีครอบครัวที่อบอุ่นแบบนี้มันก็คงดีมากๆ ชอบที่พี่ชายนางเอกพูดกับนางเอกว่า
"The only guy who deserves you is the one who thinks he doesn't. เลือกคนที่เขาเห็นแกว่าเลิศเลอในสายตาของเขาจนแม้จะจีบยังไม่กล้า นั่นแหละคนที่โสนควรอยู่ด้วย"
พระเอกเป็นผู้ชายแบบที่พี่นางเอกพูดเลย เจียมตัว ไม่กล้าคิดว่านางเอกจะมาชอบตัวเอง ด้วยความที่เป็นชาวอาข่า ชาวเขาชาวดอย (แต่ได้รับการศึกษา เรียนเกษตร ปัจจุบันทำไร่กาแฟด้วยกันกับพวกชาวบ้าน เป็นผลผลิตของหมู่บ้านส่งไปขาย) แต่นางเอกไม่ได้เป็นผู้หญิงฉาบฉวย ไม่ได้มองคนแต่ภายนอก เมื่อคนดีมาเจอกับคนดี เรื่องเลยแฮปปี้เอนดิ้ง

อ่านเรื่องนี้แล้วสงสารเกษตรกรมากกกกก กว่าจะได้เงินแต่ละบาทแต่ละสตางค์ แถมยังโดนกดราคาจากพวกนายทุน เอามาขาย(ผู้บริโภค)ต่อในราคาแพงๆอีก โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ สงสารมากกกกกกกกกกกกกกกกจริงๆ เก็บเมล็ดกาแฟทั้งวัน เมล็ดกาแฟต้องเด็ดทีละเม็ด ห้ามรูดทั้งพวงด้วยนะ กว่าจะเก็บได้ เอาไปขายได้กิโลละ 12 บาท เก็บแทบตายได้มา 6 ร้อยกว่าบาท โฮฮฮฮฮ เงิน 6 ร้อย บางทีออกไปกินข้าวดูหนังกับเพื่อนก็หมดแล้วอ่าาาา

spoiler: เรื่องย่อ
พี่ชายนางเอกเป็นทหาร เครื่องบินรบเกิดขัดข้องทำให้เครื่องตกไปทางเขาที่หมู่บ้านพระเอก (พี่ชายนางเอกพยายามบังคับเครื่องไม่ให้ไปตกตรงกลางหมู่บ้าน เลยดีดตัวออกมาช้าเกินไป ในระยะที่ร่มยังกางได้ไม่ดี 10 บทแรกคือน้ำตาไหลพลั่กๆ) พระเอกกับพ่อที่เห็นเหตุการณ์เป็นคนเข้าไปถึงตัวพี่ชายนางเอกคนแรกแต่มันก็ช้าเกินไป แต่ก็ยังได้ช่วยเหลือชี้จุดที่จะนำร่างออกมา นางเอกหลังจากงานศพพี่ชาย ก็เลยตั้งใจจะเอาเถ้ากระดูกส่วนหนึ่งไปฝังตรงจุดที่เครื่องตกลงมา เลยได้ติดต่อกับพระเอกให้เป็นคนพาไป นางเอกอยากรู้สึกว่าได้อยู่ใกล้ๆพี่ชายสักพัก เลยตัดสินใจอยู่ที่หมู่บ้านพระเอกสักพัก ได้อยู่กับธรรมชาติ ได้เรียนรู้วิถีชีวิตของคนที่บ้านพระเอก ได้ช่วยพระเอกเก็บกาแฟ เอากาแฟไปขาย นางเอกเป็นดีไซเนอร์ทำแบรนสินค้า เลยอยากช่วยพระเอกทำแบรนด์กาแฟด้วย ระหว่างนั้นก็ให้เพื่อนที่เป็นเจ้าของร้านกาแฟขึ้นมาลองชิมกาแฟที่ไร่พระเอก เผื่อว่าดีตามมาตราฐาน จะได้ให้เพื่อนเอาไปขายที่ร้าน เนื้อเรื่องดีมากจริงๆ มันมีสตอรี่อ่ะ ไม่ใช่แค่อยู่กับธรรมชาติป่าเขา หลงรักกัน

[Irisa · Rating 3 out of 5]

ชอบช่วงต้นๆ เรื่องที่นางเอกเดินทางไปอยู่บนเขาค่ะ แล้วก็ชอบช่วงที่เล่าเรื่องความรักความผูกพันของนางเอกกับพี่ชายที่เป็นนักบิน รู้สึกได้ถึงความโศกเศร้าเจ็บปวดของนางเอก ชอบช่วงที่เล่าเรื่องการเก็บผลกาแฟแล้วก็การชงกาแฟด้วย แต่ไม่ค่อยอินกับความรักของพระเอกนางเอก แถมตอนหลังเรื่องพี่ชายนางเอกและเด็กสาวปริศนา รวมทั้งบรรดาเพื่อนๆ ของพี่ชายนางเอกก็ดูจะโดดเด่นกว่าเรื่องความสัมพันธ์ของพระเอกนางเอก เรื่องนี้เลยจบดีแต่ไม่ซาบซึ้งกินใจเท่าไหร่

[Patt · Rating 5 out of 5]

อ่านแล้ววางหนังสือไม่ลงจริงๆ เรื่องราวประทับใจมากถ่ายทอดความรักในแบบต่างๆ พี่น้อง หนุ่มสาว เพื่อนๆ ได้อย่างลึกซึ้ง อ่านแล้วร้องไห้ในความรักของพี่น้องคู่นี้ ร้องไห้สงสารนางเอกอย่างที่สุด ภาษาสวยงามซึ่งเป็นสิ่งที่หาได้ยากในนักเขียนใหม่ๆ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่จะเก็บไว้แน่นอนคะ

[Lalabel · Rating 4 out of 5]

ในภาพรวม เรื่องนี้มีเศร้าช่วงแรกที่พี่ชายของโสนเสียชีวิตทำให้เหลือตัวคนเดียว แต่มิตรภาพของเพื่อนทั้งเพื่อนของโสนเอง และเพื่อนของพี่ชาย รวมกับความสัมพันธ์กับหนุ่มชาวเขา อาเช และคนในหมู่บ้าน ซึ่งมีแต่ความปรารถนาดีต่อกันทำให้อ่านแล้ว feel good ไปเลยค่ะ แล้วเรื่องนี้ยังเดินเรื่องในหมู่บ้านเล็กๆบนเขาทางภาคเหนือ มีไร่กาแฟเป็นฉากหลัง บรรยากาศของเรื่องเลยเย็นๆชื้นๆ อ่านแล้วยิ่งรู้สึกดีเข้าไปใหญ่ค่ะ

อีกอย่างที่ชอบคือเป็นเรื่องของกาแฟ มีเกร็ดความรู้เรื่องกาแฟแทรกอยู่ด้วย ทั้งในส่วนของการทำไร่กาแฟและส่วนของการชงกาแฟ พระเอกทำไร่กาแฟแบบเกษตรอินทรีย์แต่ก็มีปัญหาอยู่บ้างเรื่องโดนกดราคาจากพ่อค้าคนกลาง แต่ก็พยายามติดต่อผู้เชี่ยวชาญให้มาประเมินคุณภาพ โชคดีที่คุณภาพของกาแฟออกมาดีมาก ทำให้สามารถขายได้ราคาในที่สุดค่ะ (ตรงนี้เป็นประเด็นที่ เรารู้สึกว่าโชคดีไปนิดนึง ไม่ได้เห็นถึงความพยายามเท่าไหร่ ไม่งั้นน่าจะดราม่าได้มากกว่านี้ แต่ก็อาจจะทำให้เรื่องนี้ feel good น้อยลง) เรื่องนี้มีฉากร้านกาแฟหลายครั้ง ทั้งร้านของเพื่อนนางเอกแล้วก็ร้านของเพื่อนพระเอก อ่านแล้วรู้สึกเหมือนนั่งอยู่ในร้านกาแฟได้กลิ่นหอมๆ ของกาแฟเลย

เราชอบเรื่องนี้ที่ตัวละครค่อนข้างมีเหตุผลในการกระทำ ไม่ได้โลกสวยอย่างเดียว แต่ก็ไม่ได้ใช้คำพูดร้ายๆใส่กันค่ะ แล้วก็ไม่ได้ยกให้พี่ชายนางเอกที่เสียชีวิตไปแล้วเป็นคนประเสริฐเลิศเลออะไร มีทำผิดพลาดได้บ้างเหมือนกัน โสนไปเจอว่าผลตรวจครรภ์ของผู้หญิงอายุ17 เลยคิดว่าเป็นลูกพี่ชาย ไปเจอตัวสาวน้อยคนนั้นก็ดูแรงอยู่ นิยายทั่วไปอาจจะจบว่าจริงๆ แล้วพี่ชายไม่ได้ยุ่งกับเด็กคนนี้ แต่เรื่องนี้ไม่ใช่ เพราะสุดท้ายแล้วคุณพี่ชายก็อดใจไม่ไหวกินเด็กซะงั้น มนุษย์ก็ทำผิดพลาดกันได้แหละนะ

อีกประเด็นที่เรื่องนี้พูดถึงคือเรื่องของมิตรภาพระหว่างเพื่อน ทั้งเพื่อนของพี่ชาย และเพื่อนของโสนเอง
ในส่วนของเพื่อนพี่ ถึงแม้ว่าพี่ชายของโสนจะเสียชีวิตไปแล้ว แต่เพื่อนๆ ของพี่ชายก็ยังให้ความเอ็นดูคอยดูแลน้องให้เป็นอย่างดี ทำให้นางเอกไม่ได้รู้สึกเหมือนตัวคนเดียว ส่วนของเพื่อนโสนเอง จะมีแฟนเป็นของตัวเองยังไง แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนก็ยังคงอยู่ อ่านแล้วก็คิดถึงเพื่อนๆ ของตัวเอง จะโตขึ้นมามีอาชีพแตกต่างกันยังไงหรือมีครอบครัวแล้วก็ตาม พอเจอกัน คุยกันนิดเดียวก็ต่อติด มิตรภาพยังอยู่เสมอค่ะ