Θεσσαλονίκη, στα χρόνια της µεταπολίτευσης. Ένα αινιγµατικό γοητευτικό πλάσµα, µε παλιοµοδίτικα φορέµατα, περιφέρεται στα στενά του Βαρδαρίου. «Παρτάλι» τον φωνάζουν. Ποιος είναι; Ποιο είναι το παρελθόν του; Κανείς δεν ξέρει κι όλοι θέλουν να µάθουν. Ο Μανουήλ και ο Μάικ, φοιτητές της Φιλοσοφικής Σχολής, σαγηνευµένοι, εισβάλλουν ριψοκίνδυνα στη ζωή του...
Ερµηνεύουν µε τον τρόπο τους την περιπέτειά του, µάλιστα κάποιοι τον υποδύονται. Στην πραγµατικότητα, όµως, το Παρτάλι είναι εκείνο που εισβάλλει στη ζωή των άλλων και τους παγιδεύει. Τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται. Το Παρτάλι δεν είναι το «κοριτσάκι» της Κατοχής ούτε η drag queen της Νέας Υόρκης. Κρύβονται πολλά ακόµη µυστικά στους ξεφλουδισµένους τοίχους του ξενοδοχείου Λιµάνι.
Το Παρτάλι είναι ένα βιβλίο συγκινητικό και ανθρώπινο, µυστηριώδες και τολµηρό, µε ζωντανούς και σαν παραµυθένιους χαρακτήρες και µε απρόβλεπτες καταστάσεις.
«Ένα συγκλονιστικό ψυχογραφικό θρίλερ, ταυτόχρονα και η ιστορία µιας πόλης και µιας γενιάς που ακόµα αναζητά το πρόσωπό της στον καθρέφτη και στο χρόνο». Ελένη Γκίκα, Έθνος
«Τα θέµατα του γένους, της ταυτότητας και της µεταµφίεσης στοιχειώνουν το Παρτάλι». Βαγγέλης Αθανασόπουλος, Καθηµερινή
«Ικανό µέρος της αναγνωστικής απόλαυσης αναδύεται από την πορεία προς την κορύφωση και τη λύση του αινίγµατος, το οποίο εµφωλεύει στη µυθιστορηµατική πλοκή». Δηµήτρης Κόκορης, Εντευκτήριο
«Το Παρτάλι δυναµιτίζει τον κόσµο και την ταυτότητά του... Ο Γρηγοριάδης δεν χαρίζεται σε κανέναν και πουθενά». Δημήτρης Αθηνάκης
Αναμφίβολα πρόκειται για ένα ενδιαφέρον πόνημα. Η επιτυχία του, όμως, κατά τη γνώμη μου, αιτιαζεται περισσότερο στην απόπειρα χαρτογράφησης μιας μάλλον παραμελημενης από τη νεοελληνική λογοτεχνία εποχής, δηλαδή την αρχη της μεταπολιτευσης στα χρόνια αμέσως μετά τη δικτατορία, παρά σε κάποιο προφανες πρωτοποριακό δείγμα κουίρνες χαρακτήρα, χωρις βεβαια να απουσιαζει και αυτο το στοιχειο απο το βιβλιο. Ο συγγραφέας αποτυπώνει καλτ εκδοχές μιας φημολογουμενης ελευθεριοτητας της συγκεκριμενης εποχης που σίγουρα θέλγει τον σημερινό αναγνώστη, καθώς δεν έχει αποτυπωθεί επαρκώς από επίσημες ιστορικές πηγες. Ωστόσο το κουίρ κομμάτι, παρότι εξίσου υπαρκτό και θαυμαστό για την εποχή, είναι μάλλον κάπως περιπλεγμένο και, σε αρκετα σημεια, δημιουργει αντιφατικα συναισθήματα. Το Παρτάλι (οι πολλες του εκδοχες), φαίνεται να κινείται σε ένα φάσμα τρασβεστισμού, non binary και τρανς ταυτότητας με αρκετά θολες γραμμές μεταξύ τους, κατι που μπερδεύει την αντιληψη ενος αδαους αναγνώστη σε σχεση με τις διαφορές αυτων των ταυτοτητων μεταξυ τους. Ο συγγραφέας μοιάζει να έχει επηρεαστεί από τις θεωρίες του Money σχετικά με το φύλο. Το κεντρικό πρόσωπο μάλιστα, σε ορισμένα σημεία, κατηγορεί ρητώς τη μητέρα του αλλά και τον περίγυρο για την ταυτότητά του, που στο ίδιο επέφερε σύγχυση για αρκετά χρόνια αφού η βιολογικότητά φαινόταν να παρεισφρύει στην επιλεγμένη έκφραση φύλου του και να έρχεται σε αντίθεση με την περιβολή του, αφού ελκόταν, τουλάχιστον αρχικα, και από κορίτσια. Υπάρχουν, επίσης προβληματικά σημεία, όπως η χοντροφοβία, η έκφραση ορισμένων σεξιστικων αντιλήψεων και η μη αποφυγή του εμφυλου διπολου και των στερεοτυπων, ειδικά για τις γυναίκες, στοιχεία τα οποία ο Γρηγοριαδης φαίνεται να εντάσσει στην αφήγησή του χωρίς δεύτερη σκέψη ή αμφισβήτηση (βλέπε τον χαρακτήρα της Πενυ, το σύμπλεγμα του Μανουήλ με την σεξουαλικότητα της μητέρας του κ.ά), καθώς και τα μεταφηγηματικα κόλπα με την επιστημονική μελέτη που φαίνεται να παθολογικοποιει εκ των εσω την διαφορετικη έκφραση φύλου. Ωστόσο το βιβλίο διασώζεται από τους πολλους αναχρονισμούς του, λόγω των πολλών μοντερνιστικών του στοιχείων. Ο συγγραφέας εντοιχίζει πολλές ενδιαφέρουσες τεχνικες αφήγησης εντός του βιβλίου, που καταλήγει σε ορισμένα σημεία μεταμυθοπλαστικό και αυτοαναφορικο, καθιστώντας την διήγηση ζωντανή και με αξιώσεις διαχρονικοτητας. Είναι κατά τη γνώμη μου ένα πολύ καλό παράδειγμα μεταξύ της ζωντανής λογοτεχνικής αφήγησης που βλέπουμε στις σελίδες του βιβλίου, έναντι της φτηνης κινηματογραφικης αφήγησης που βλέπουμε σε αλλα κείμενα που αξιώνουν μοντερνικότητα. Το μέγεθος του βιβλίου θα μπορούσε να είναι αρκετά μικρότερο, αλλά σε γενικές γραμμές πρόκειται για αξιόλογο ανάγνωσμα που αν αφορούσε άλλη θεματολογία δεν θα είχε αγνοηθεί τόσο προδηλα από την κριτική της εποχής. Αποτελεί, τέλος, μια ωραία αποτύπωση της Θεσσαλονίκης και της φοιτητικής της πνοης.
Ένα βιβλίο για τη Θεσσαλονίκη, για τους ανθρώπους της, για τις ευκολίες και τα σκοτάδια της. Ένα περιεχόμενο ιδιαίτερο, ειδικά για την εποχή που εκδόθηκε. Ένα «Παρτάλι» που αναζητά δρόμους σχεδόν από την πιο μικρή του ηλικία. Για άλλα προορίζεται κι εν τέλει άλλα κάνει ή μήπως το αντίθετο; Μια ιστορία αφηγούμενη από πολλές φωνές με πολλούς πρωταγωνιστές και όχι έναν, όπως οι περισσότεροι φανταζόμαστε στην αρχή.
Ο συγγραφέας καταφέρνει να δημιουργήσει μια σφιχτή δομή που βασίζεται σε ενότητες και με άκρως τολμηρή γλώσσα και ακόμα πιο τολμηρές ιδέες σε κάνει να μη θες να αφήσεις το βιβλίο από τα χέρια σου. Λιγότερο από δυο εικοσιτετράωρα μου πήρε να ακολουθήσω το Παρτάλι, να δω ποιος είναι, τι είναι και κυρίως γιατί.
Είναι η πρώτη φορά που διαβάζω βιβλίο με ανάλογο περιεχόμενο και νομίζω πως ορθώς έπραξα να εμπιστευτώ τον Θεόδωρο Γρηγοριάδη. Η πένα του κατάφερε να αποδώσει κάθε τι με τον τρόπο που του αναλογούσε χωρίς φανφάρες και επιτηδεύσεις.
Μια διαρκής μεταμφίεση, ένα αέναο κυνηγητό με ποιον; Ορισμένες φορές ακόμα και με τον ίδιο μας τον εαυτό. Αναζητήστε το Παρτάλι. Κάπου, κάποτε, είμαι βέβαιος πως το έχετε συναναστραφεί…
''Αν ρωτούσες τον Μανόλη πως βρέθηκε στη σχολή, αυτός θα σου έλεγε κατά λάθος.'' Αχ μου έχει λείψει να πηγαίνω στη καφετέρια της σχολής.... εεε στο πανεπιστήμιο ήθελα να πω.
Φλερταροντας με ένα Παρταλι..Ένα βιβλίο εύρημα για τα ελληνικά δεδομένα το οποίο ασκεί μια υπνωτιστικη γοητεία στον αναγνώστη. Από τις πρώτες σελίδες "ερωτεύτηκα" το Παρταλι και άρχισα να ζηλεύω το Μανώλη, τον νεαρό που μαγευεται από το Παρταλι και μετά άρχισα να ακολουθώ τον Μαικ που ακολουθεί το πεπρωμένο του αναζητώντας την ιστορία του Παρταλιου. Εκτός από το Παρταλι ένας μαγευτικός και ρομαντικός κόσμος περιπλανιεται στις σελίδες του βιβλίου..Ο φοιτητικός κόσμος μιας μαγικής Σαλονίκης, του περιθωρίου, των συλλογών, των μπαρ, της νύχτας και μιας πόλης μαγικής που πλέον δεν υπάρχει. Ο Γρηγοριαδης αναζητά την "ταυτοτητα" και την "ετερότητα" μέσα από την (τις) ιστορία (ιστορίες) του Παρταλιου και των φοιτητών, της πόλης, του περιθωρίου, των ξένων, των καλλιτεχνών, της ελληνικής επαρχίας, της ιστορίας, της οικογένειας και της ξενιτιας. Όλα στροβιλιζονται σαν ταινία ή σειρά εποχής και σε καμία περίπτωση δεν κρύβεται τίποτα..τελικά όλα φανερωνονται ακόμη κι όταν επικρατεί ο φόβος. Το βιβλίο έχει έναν δικό του ρυθμό και μια δομή που θυμίζει φιλμ, ξεδιπλώνεται με μέσα από απίστευτα γοητευτικές αφηγήσεις και περιγραφές και η γλώσσα πότε είναι αργκό και πότε θυμίζει ένα κλασικό μυθιστόρημα. Θέλω απλώς να κλείσω με μια φράση από το βιβλίο & να σας προτείνω να τολμησετε να διαβάσετε χωρίς φόβο αλλά με τολμη και πάθος ακούγοντας είτε τα υπέροχα λαϊκά είτε Μπαουι που "ντύνουν " μουσικά το βιβλίο αλλιώς αφεθείτε ελεύθερα.."Τι έψαχνε; Τι ήταν αμαρτία; Όντως ο άνθρωπος δεν αποτελείται από το άτομο, αλλά απ'ολους μαζί, κατά συνέχεια διαδοχής. Άλλοι έρχονται και βρίσκουν τη μνήμη μας κι απ'αλλους πριν τη βρήκαμε εμείς. Το άτομο είναι ένα δοχείο που δοκιμάζεται στην πλατυτερη που μας περιέχει και διαρκεί..." ΥΓ Κρασι πολύ κρασί και μουσική και ανοιχτά παράθυρα την άνοιξη! Έτσι να διαβαστει!
Ενδιαφέρον ως προς το θέμα και τον τρόπο που εκτυλίσσεται η πλοκή, ενίοτε με κάποιες αμήχανες στιγμές σε ό,τι αφορά τη δομή, διαβάζεται μονορούφι και ευχάριστα. Το τέλος ντάξ, δεν με ενθουσίασε. Τα κριτικά κείμενα του επιμέτρου είναι διαφωτιστικά και δεν καπελώνουν το μυθιστόρημα (όπως κάνουν κάποιοι άλλοι εκδότες, που τα επίμετρα είναι εκτενέστερα από το λογοτεχνικό έργο που πλαισιώνουν και συνήθως λένε και αρλούμπες).
Α ΨΟ ΓΟ. Το έντονο μεταπολιτευτικό φοιτητικό κίνημα συναντά τις underground καλλιτεχνικές φατρίες της Θεσσαλονίκης του '70, κι όλα αυτά κάτω από το άγρυπνο βλέμμα ενός πλάσματος απροσδιορίστου φύλου. Το κατάπια, από τα πιο ωραία βιβλία που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια!
Πολύχρωμο, τολμηρό, πολυεπίπεδο βιβλίο όπως ακριβώς και το εξώφυλλο που το ντύνει...Ένα καλειδοσκόπιο εποχών, καταστάσεων, προσώπων...Η βουλγαρική κατοχή, η μετανάστε��ση, η Χούντα, η Μεταπολίτευση, η Θεσσαλονίκη και η επαρχία, το περιθώριο του Βαρδάρη και το αμφιθέατρο της Φιλοσοφικής, η αναζήτηση κάθε λογής ταυτότητας, η οικογένεια, οι φίλοι συμφοιτητές, η τέχνη...και το θέμα της παρενδυσίας να κατέχει κεντρική θέση. Ένα καρουζέλ που γυρίζει ιλιγγιωδώς και παρασέρνει τον αναγνώστη σε άπειρες ζαλιστικές περιστροφές. Ενδιαφέρουσα περίπτωση συγγραφέα ο Θ. Γρηγοριάδης. Θα ήθελα να διαβάσω και κάποιο άλλο δείγμα γραφής του.
Το βιβλίο αυτό είναι καταπληκτικό για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Είμαι ιδιαίτερα ευγνώμων στο συγγραφέα για την λεπτομερή περιγραφή της φοιτητικής ζωής στην Θεσσαλονίκη. Έχοντας σπουδάσει και εγώ Θεσσαλονίκη, έστω και 25 χρόνια μετά την εποχή του μυθιστορήματος, μπορώ να πω ότι το βιβλίο μου θύμισε παλιές ξεχασμένες εικόνες. Ευχαριστώ!
Ένα βιβλιο «συγκινητικο» και «ανθρωπινο». Σωστα; Ευαισθητο με τους ομοφυλοφιλους, την ταυτοτητα φυλου, τις ερωτικες προτιμησεις. Αλλα οχι με τους χοντρους… Οχι, εκει το μυαλο μας δεν ειναι αρκετα ανοιχτο. Στο βιβλιο λοιπον υπαρχει ενας χαρακτηρας, η Ματουλα, που τι μαθαινουμε γι’αυτην; Οτι ειναι χοντρη. Χωρις πλακα, ο συγγραφεας την αναφερει μονο για να την μειωσει. Γλυκοκοιταζε τον Μανο; «Εδω δεν πηγα με την αλλη που ειχε τελειο σωματακι, θα παω με αυτην;». Καθοταν στο σαλονι ενω μεσα γινοταν παρτουζα; «Γιατι ποιος θα την πηδηξει στα ενενηντα κιλα;». «Οι απαντησεις της Ματουλας εβγαιναν με δυσκολια, γιατι εμποδιζονταν απο τους ξηρους καρπους που κατεκλυζαν τον ουρανισκο και τη στοματικη της κοιλοτητα γενικα» Συμφωνα λοιπον με τον κ. Γρηγοριαδη, οσοι εχουν παραπανω κιλα, δεν αξιζουν να αγαπηθουν, φυσικα δεν αξιζουν καν να πηδηχθουν και ο μονος λογος να αναφερθουμε σε αυτους ειναι για να τους μειωσουμε. Σας ξεφυγε η χοντροφοβια σας κυριε προοδευτικε συγγραφεα. Κριμα για την κατα τα αλλα ενδιαφερουσα ιστορια σας
Μια ενδιαφερουσα ιστορία για την ευρεση ταυτότητας των ανθρωπων κυριως μεσα απο τους αλλους. Αυτο συγκρατω τελικα απο αυτην την ιστορία. Ειναι πολυ δυσκολο για τους ανθρωπους να αυτοπροσδιοριστουν. Χρειάζονται τα ορια του κοινωνικου πλαισιου.
Σε κρατάει σε μια εγρήγορση η γραφη παρολα αυτα πολλες φορες είναι ωμη. Η ελλειματικη παραθεση της ιστοριας, που αφηνει αρκετα στην φαντασια, ειναι άλλοτε ανακουφιστικη και αλλοτε εκνευριστικη. Παρολαυτα ο αναγνωστης θα αποκτήσει πληρη εικονα της ιστοριας χωρις κενα.
Η εντονη σεξουαλικη προσσεγιση των ιδιωτικων στιγμων με αποξενωσε καθως εδινε την αίσθηση αρλεκιν.
Αν μη τι άλλο σε βάζει στην ατμόσφαιρα της εποχης κ της πολης.το ειχα διαβασει οταν ειχε πρωτοκυκλοφορησει,δεν θυμομουν σχεδον τιποτα,μονο οτι μου ειχε αφησει μια περιεργη αισθηση κ ηθελα να το ξαναδιαβασω.η αλήθεια είναι οτι πάλι έμεινα με κάποια κενά,αλλά η ανάγνωση ήταν απολαυστική!
Διαμάντι! Ένα βιβλίο queer πριν το queer. Με φόντο τη Θεσσαλονίκη της δεκαετίας του '70, εκτυλίσσεται η ιστορία μιας μοναδικής οντότητας που επαναστατεί χωρίς να το συνειδητοποιεί. Ταυτόχρονα, παρελαύνουν οι πολιτισμικές τάσεις της εποχής αλλά και δεκάδες δημοφιλή πρόσωπα των τεχνών και των γραμμάτων από την Ελλάδα και το εξωτερικό.