Odes

by David Van Reybrouck

Geen enkele Nederlandstalige schrijver beheerst de kunst van de lofprijzing zo goed als David Van Reybrouck. Sinds begin 2015 bezingt hij op De Correspondent regelmatig iets, iemand of ergens: de ex, de lente, Leonard Cohen, de poetsvrouw, de mislukking en natuurlijk de liefde. In zijn fijnzinnige odes geeft hij zich helemaal bloot. Van Reybroucks teksten werden veelvuldig gedeeld en verschaften duizenden lezers momenten van verstilling, verwondering en schoonheid.
In Odes komen deze loftuitingen voor het eerst allemaal samen. Het resultaat is een prachtige bundel vol delicate juweeltjes waarop al bijzonder lang werd gewacht.

Genres: Nonfiction, Essays, Autobiography, Literature

246 pages, Hardcover

First published November 1, 2018

About the author

David Grégoire Van Reybrouck is a Belgian cultural historian, archaeologist and author. He writes historical fiction, literary non-fiction, novels, poetry, plays and academic texts. Moreover, he is the founder of the G1000 project in Belgium, a platform for democratic innovation and inclusive participatory politics.

He was born into a family of florists, bookbinders and artists. His father, a farmer's son, spent five years in the Democratic Republic of the Congo as a railway engineer immediately after independence.

He studied archaeology and philosophy at the University of Leuven (KU Leuven) and obtained a Master's degree in World Archaeology from the University of Cambridge. He also holds a doctorate from Leiden University.

----------------------------------------------------

David Grégoire Van Reybrouck is een Vlaamse cultuurhistoricus, archeoloog en schrijver.

David Van Reybrouck in de Nederlandstalige Wikipedia

David Van Reybrouck in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren

David Van Reybrouck bij "Schrijversgewijs"

Reviews

[Iwan · Rating 4 out of 5]

Verhalenbundels, ik heb er weinig mee. Er staan een paar in mijn kast maar meer dan een of twee verhalen heb ik er niet in gelezen.

Odes, vormt een uitzondering. Ik las het in een vrije ochtend uit. Maar waarschijnlijk past dit werk ook niet in de categorie verhalenbundel. Wat kan deze man prachtig en raak schrijven.

[Chris · Rating 5 out of 5]

Ik heb van dit boekje genoten. Echt en compleet genoten. Zowel zijn gevarieerde insteken, zijn brede waaier aan onderwerpen, zijn aan emotionele intelligentie gekoppelde eruditie, als de altijd welgekozen, niet zelden poëtische taal waarmee David Van Reybrouck zijn 'Odes' spint, dwingen respect en bewondering af voor zoveel talent van zo'n integer mens.

Dat je als progressief onderzoeker en auteur van indrukwekkende non-fictie-kleppers als Congo. Een geschiedenis en Revolusi: Indonesië en het ontstaan van de moderne wereld ook geëngageerde theatermonologen als Para - theatermonoloog schrijft of uitpakt met activistische pamfletten als Tegen verkiezingen en De kolonisatie van de toekomst: leven aan de vooravond van de klimaatcatastrofe, voelt nog aan als een logisch geheel, maar dat je daarnaast nog steeds met zoveel verwondering en bewondering in het leven kan staan en daar zo onbevangen en gloedvol over durft te schrijven, dat is een ode op zichzelf waard.

Wat mijn pure leesgenot ongetwijfeld in de hand werkte, waren de vele gedeelde 'objets d' admiration', waaronder Keith Jarrett ('The Köln Concert'!), Sam Dillemans, Ana Teresa De Keersmaeker, William Kentridge en Arvo Pärt. Het fijne was echter dat David Van Reybrouck mijn eigen bewondering een diepere of hernieuwde dimensie schonk, omdat hij ze zo mooi, zo raak, zo juist, zo inlevend en vooral zo anders wist te verwoorden.

Maar net als in het heerlijke VRT-programma 'Alleen Elvis blijft bestaan' (waar David Van Reybrouck als gast ook al zo'n onvergetelijke, integere indruk naliet), lag er ook veel verrassende schoonheid te rapen in onderwerpen die me vreemder waren of op het eerste gezicht niet zo vanzelfsprekend of verwacht leken. Eén van de raakste (want herkenbare) vond ik bv. de 'Ode aan de mislukking', maar het rijtje boeiends is lang, om niet te zeggen dat ik geen enkele ode minder geslaagd vond.

Ik denk dat ik nu ook Slagschaduw eens ga lezen, om te achterhalen of deze humanistische homo universalis ook een geslaagde roman kan schrijven.

[b0yc0tt amaz0ñ · Rating 5 out of 5]

een ode aan odes, want met het ene na het andere essay werpt hij pretentieloos schrijvers, schilders, dichters, activisten enzovoort in je schoot om verder te ontdekken toch voelt deze bundel bovenal aan als een ode aan goed en hard leven, aan reizen, ook alleen, aan troost en dankbaarheid, aan her en der wonen en aan leren luisteren en begrijpen ook al verkopen ze worstenbroodjes met tergende politieke uitspraken


grazie mille aan de ex die ode aan de ex doorstuurde

[Suzanne · Rating 4 out of 5]

Wat een leuk idee, deze goed geschreven odes aan alles en iedereen! En passant heb ik er nog een paar goede boekentips en citaten aan over gehouden ook. Een vorm om ook eens uit te proberen. Aan wie of wat zou ik een ode willen schrijven?

[Mlie · Rating 5 out of 5]

Allemaal korte columns, odes uit het leven. Het is dat hij alleen als ebook beschikbaar (@online bibliotheek) is zover ik zie, anders had ik dit boekje misschien wel gekocht. Ontroerend, mooi, wijs, interessant, verdrietig, verontrustend: allemaal alledaagse observaties en veel quotes genoteerd.

Ik bewaar ze in deze review :)

8% "(in een column over mobiele telefoons en hoe ze ons leven steeds meer overnemen, en vakanties soms verpesten): 'Elk maatschappelijk falen wordt aanvankelijk beleefd als individueel falen."

8%: (Theo Compernolle in het vervolg): "Zijn conclusie is een al even ongemakkelijke waarheid: we zijn niet goed bezig met die permanente connectiviteit. Ja, we kunnen razendsnel informatie opsporen en meerdere kanalen tegelijk bedienen, maar onze concentratie, ons welbevinden en onze creativiteit gaat erop achteruit. 'Als Steve Jobs voortdurend in de weer was geweest met zijn iPhone, dan had hij nooit de iPhone uitgevonden'. Nee, Steve Jobs zwoer bij wandelen."

24% "Vrije meningsuiting is een groot goed: het geldt ook voor uitspraken die 'aanstoot kunnen geven, shockeren of verstoren," zo stelde het Europese Hof van de Rechten van de Mens in een belangrijk vonnis. Maar het is niet omdat je een bepaald recht hebt, dat je verplicht bent je ervan te bedienen. Mededogen vraagt soms meer moed dan de tegenaanval. 'Nooit komen uitingen van haat in deze wereld tot rust door haat,' zei Boeddha vijfentwintig eeuwen geleden, 'maar door niet te haten komen ze tot rust, dat is een eeuwige wet.'"

30% (bij ode op Raphael Lemkin, die het woord genocide officieel erkend kreeg): "Vooruitgang komt niet alleen tot stand door voortschrijdend inzicht van de massa. Koppige vooruitziende individuen die te vroeg gelijk hebben, zijn net zo nodig, intellectuelen die 'ver en woest durven denken', zoals ik laatst hoorde, vaak met een groot intern letsel, maar hun wonde aanwenden als brandstof voor moed."

35% (in een ode over liften, in de zin van naast de weg staan met je duim omhoog): "Gewoon het basale vertrouwen dat mensen die je van haren nog pluimen kent doorgaans wel deugen, het besef dat het leven veelvormig en toch ook herkenbaar is, het aanvaarden dat je niet alles in de hand hebt, het geloof in de goede afloop. En aldoor weten: als wantrouwen de prijs is voor veiligheid, dan ben ik niet bereid die te betalen. Liever vrij en kwetsbaar, dan veilig en bang."

& 36%: "Je stopte voor een man in Zuid-Afrika en ineens zat je huurauto vol met een gezin van zeven en een puppy: ze hadden twee dagen staan wachten op een lift. Gevaarlijk, zeiden blanke vrienden, maar een samenleving die dit soort contacten systematisch uitsluit lijkt je nog gevaarlijker."

38% (uit de ode aan de mislukking):"Bent u nu verplicht te slagen? Niks van. U krijgt deze beurs opdat u mag mislukken, opdat u in het zand mag bijten. Het is nobeler om terug te keren van een mislukte expeditie naar de Himalaya, dan thuis te zitten kijken naar en documentaire over de Himalaya."

& in dezelfde ode Jacques Brel (38%) 'Echte vrijheid? Dat is het recht om zich te vergissen. Je hebt het recht om fouten te maken, je hebt het recht om de mist in te gaan. Je hebt het recht om... het te verkloten. Want dan ben je vrij! Succes is nooit een blijk van vrijheid, terwijl mislukken dat altijd is."

39% over een Mission Statement van een hogeschool: 'Terwijl er gewoon had moeten staan: Wij Gaan Ons Best Doen. Wat anders? We gaan ons best doen en als er iets mislukt, is dat spijtig, maar niet erg. Een mens heeft niet alles in de hand, zichzelf nog het minst."

39% (ook een ode op landen die verliezen en hun ongelijk durven toe te geven): "Want het is niet in de overwinning, maar in de verloren veldslagen dat we echt leren wie we zijn en waar we de verkeerde weg insloegen."

41% "Zelfmoordaanslagen kunnen haast overal worden ingezet en zijn "goedkoop". De radicale verliezer vindt hier wat hem aantrekt: een samensmelting van vernietiging en zelfvernietiging. Hier kan hij zijn grootsheidswaan uitleven evengoed als zelfhaat. Zijn triomf bestaat daaruit dat men hem niet kan bekampen, noch bestraffen, want dat doet hij zelf."

45% Ode aan de eucharistie. "Dat ritueel bestaat. Het heet: de mis. Maar doordat het zo dichtbij is, zien we er het opmerkelijke niet meer van."

46% "Vroeger mocht je verdriet niet tonen. Dat was niet best. Vandaag moet je verdriet tonen. Ik vind dat ook niet best. We zijn zo begripvol geworden voor andermans leed dat we de moeite niet meer nemen om te luisteren."

"Ik was inmiddels tot het besef gekomen dat niet alle rouw post-mortem gebeurt, dat je ook voorafgaand aan het overlijden kunt rouwen."

"Soms troost luisteren meer dan spreken. Soms is nieuwsgierigheid respectvoller dan discretie. Niet in de zin van journalistieke opdringerigheid, maar van onbeschaamde ontvankelijkheid. Polsen, niet peuteren."

47% "Welaan dan: een ode aan het onbeschaamd luisteren in tijden van verlies - en ver daarna, een pleidooi voor het polsen naar wat er bij een ander onderhuids speelt, een lofzang op het luisteren zonder te oordelen. Een ode, kortom aan het witte kaartje met daaronder 'liefs'."

50% 'Liefde, dat was vooral mekaar niet willen veranderen, geloof ik."

58%, quote hier Karen Armstrong (charter for compassion, boek dat ik niet kan vinden via goodreads): "De grote religieuze tradities van vandaag zijn allemaal begonnen in tijden van oorlog en politieke onrust. De gouden regel, dat je een ander niet mag aandoen wat je zelf niet wilt ondergaan, is in al die religies afzonderlijk bedacht. Dat was niet omdat een hoop lieve mensen dat een prettig idee vond, wel omdat enkele praktische geesten inzagen dat mensen elkaar anders kapot zouden maken."

59% "Wie drie weken na het overlijden van een dierbare nog verdriet heeft, lijdt aan pathologische rouw, aldus de dsm V. Maar er bestaat een pilletje voor." Omdat we niet meer overweg kunnen met het noodlot, proberen we het uit te bannen."

60% (over het constant dingen updaten, constant in contact zijn met buitenwereld door digitale wereld): "Fijn voor hem, dacht ik, maar euh, hoe was het landschap? Waarom zo'n grote trektocht ondernemen op je eentje als je om de twintig minuten aan het thuisfront moet denken? Waarom je in de tijdloze natuur begeven als je voortdurend bezig bent met hoe je later over nu gaat praten? Wat was er mis met het heden? Met de plek zelf?
Het lijkt me verrekt lastig, dat altijd maar moeten leven in de voltooid tegenwoordige tijd: ik zal gewandeld hebben."

65% "Onze generatie heeft de strijdbaarheid verleerd. Wij koesteren onze idealen als kuikentjes."

79% "Maar angst hebben om voor provinciaal versleten te worden, hoe provinciaal is dat niet? Per se kosmopolitisch over willen komen: bestaat er iets provincialers? (...) Is dat denken in termen van hoger en lager uberhaupt niet symptomatisch voor een identiteit die zich afmeet aan anderen?"

86% "Wie vanbinnen solide is, kan de ramen onbevreesd openzetten."

90% "Ode aan de spijt: Spijt? Nee man, nooit gehad. Waarom zouden we?
Ja, zo kan ik het ook.
Nogal veel lui die nergens last van hebben de laatste jaren. Altijd alles uit vrije wil gedaan, bij volle bewustzijn, nooit iets beklaagd. Ach ja, iedereen maakt wel eens een fout, zeker.
Is dat niet een beetje te gemakkelijk? We wassen onze handen niet meer in onschuld. We leggen ze erin te weken."

92% "We hebben diversiteit in de breedte aanvaard, maar niet in de diepte. Iedereen mag anders zijn, maar niemand mag nog veranderen."

93% Ode aan Kofi Anan "Wat deze politici met elkaar verbindt, is de gedachte dat er geen politiek leiderschap kan zijn, zonder moreel leiderschap."

96% West-Vlaams gezegde "Had, had, had! Had mijn tante wieltjes gehad, 't was een velo geweest."

97% "Odes schrijven. Ik kan het iedereen aanbevelen."

Ik twijfel tussen de vier en vijf. Altijd lastig die eerste rating van het jaar. Misschien worden het er nog vijf.

[Matthijs · Rating 4 out of 5]

Het is jaloersmakend met hoeveel schijnbare eenvoud David van Reybrouck de wereld bezingt. Deze parade aan ongebruikelijke onderwerpen weet voortdurend te verrassen en boeien. Soms ontroerend, soms komisch, altijd doordacht.

Het enige is dat een enkele ode in het bloemrijke taalgebruik en de verlichte onderwerpen de grond onder de voeten verliest. Zelfs als je daar gevoelig voor bent, zijn die zeldzaam genoeg om het boek de moeite waard te maken. Je kunt altijd een bladzijde omslaan.

[Karel · Rating 5 out of 5]

duizenden regels lang aan Davids lippen hangen

[Guido · Rating 4 out of 5]

Heel veel mooie odes, maar de allermooiste is deze aan 'de naamloze plek'. Die heeft alleen een wetenschappelijke naam: de musculus gracilis. Een rank spiertje tussen kruis en kuit. 'Je hand aan de binnenkant van haar dij leggen, hoog aan de binnenzij, naast de wachtende warmte. Niet denken dat het een pees is. Niet denken. Gewoon voelen. Zeldzame hoek in dit deel vol rondingen. Alsof je je hand laat rusten op de rug van een open, omgekeerd boek. Hardback met soepele kaften. Twee vlakken, een voor de vingers en een voor de palm. Zachte afgrond. [...] Weten dat je daar mag zijn. Weten dat je daar toegelaten wordt, zo dicht, bedwelmend dicht.'

[Nathalie · Rating 4 out of 5]

David Van Reybrouck doet ons likkebaardend afwachten op het vervolg van zijn magnum opus Congo: een geschiedenis. Hij besteedde de laatste jaren namelijk zijn tijd aan onderzoek en interviews voor een nieuw werk over Indonesië, en verwijst hier ook naar in enkele van zijn odes die nu zijn opgenomen in deze verzamelbundel, en vooraf werden gepubliceerd in de Nederlandse krant De Correspondent. Naast kritisch kijken naar onze koloniale geschiedenis is hij nog van andere markten thuis: hij schreef al enkele romans, ook poëzie en nu breekt hij een lans voor de lyrische bewondering en bewieroking in de journalistiek, zoals ‘alleen nog een wielerjournalist nog een Ronde van Vlaanderen kan bejubelen’ en niet alleen op de kritiek te focussen.

Die lofredes kunnen gaan van de vriendschap met een ex-lief, via politieke helden tot het verheffen van de schoonheid van een aantal kunstwerken. Die ode aan dat ex-lief werd veel gedeeld op Facebook en daar begint deze bundel ook mee: “Het is toch niet omdat een relatie voorbij is dat de vriendschap ophoudt?’ De odes brengen zowel de bekende thema’s van Van Reybrouck aan bod, zoals de democratie (‘Ode aan Kofi Annan’), Europa (‘Ode aan de broederlijkheid’) als de meer persoonlijke kant van zijn persoon. Hij is een liefhebber van vele soorten kunst en kan zich volledig laten gaan over een choreografie van Anne-Teresa De Keersmaeker, de etsen van de vermaarde kunstschilder William Turner, de composities van Arvo Pärt, en een oud onbekend Amerikaans R&B-liedje uit 1964 van Wendy René. Hij wil de pracht tonen van het oude tapijt van Bayeux of het ongelooflijke talent van kunstschilder Sam Dillemans. Ook al zal je als lezer niet altijd zijn smaak delen, de passie en de lyrische stijl waarmee hij zo gemakkelijk lijkt te schrijven, slepen je mee in zijn leefwereld en doen je zijn gevoelens maar al te goed begrijpen. Hij ontleedt de dingen en bewierookt ze nadien in liefhebbende bewoordingen.

Hij heeft een zwak voor oude waarden en emoties die terug traditie zouden moeten worden, en die we bijna zijn kwijt gespeeld. Dankbaarheid ten opzichte van zijn poetsvrouw bijvoorbeeld, aan wie hij een ode opdraagt, of toegeven dat hij spijt had van iets dat nu bijna twintig jaar geleden is gebeurd. Daarmee komt de auteur ook heel dicht bij zichzelf en laat hij zijn lezers meekijken in zijn persoonlijke leven en zelfs in zijn ziel, als hij het heeft over zijn kwetsbare kant. Zijn gedicht ‘Ode aan de ongeboren kroost’ is een voorbeeld hiervan:


“Soms zie ik hen spelen op het lege tapijt
kerstbomen draag ik ongetooid weer buiten
op familiefoto’s van vrienden herken ik hen
aan lange tafels vol fruit zitten ze in hun blote buik”

Bovenal zoekt de bundel het positieve en het vrolijke gevoel op wat in deze polariserende tijden als balsem op de ziel kan werken. Toch is er ook de Ode aan Parijs die de aanslagen in Parijs van 2015 als onderwerp heeft, en kruipt de meehollende actualiteit zo mee in de bundel. Uiteraard kon de auteur niet anders om in zulke extreme situaties daar ook bij stil te staan. Hij roept echter duidelijk op om terug stil te staan bij het verleden van waar we komen, te genieten van wat we hebben en open te staan voor oplossingen voor de grote problemen van vandaag en onze toekomst, van wie ze ook komen. Verrassend genoeg ook van religieuze en geëngageerde voorbeelden van hem als de Britse Karen Armstrong, expert en auteur over religie, de Franse boedhist Mathieu Ricard of zelfs paus Franciscus, van wie sommige teksten hem meer doen dan de Europese politici.

Meer broederlijkheid en verdraagzaamheid zijn nodig volgens hem. Als je deze bundel hebt dichtgeslagen, ben je onder de indruk van zoveel bewondering en bevlogenheid en in staat om het leven weer wat lichter tegemoet te treden.

Deze recensie verscheen eerder als Hebban-recensie, zie: https://www.hebban.nl/recensies/natha...

[Carlo Hublet · Rating 5 out of 5]

Superbe. Odes multiples, courtes, dynamiques, engagées (pas une surprise venant de David Van Reybrouck). Tous sujets: le courage, la paresse, la beauté, le sous-bock et plein d'autres, futiles ou profonds. Odes (et découverte, en tout cas pour moi) aux personnages de tous horizons, peintres, danseurs, musiciens ou héros modernes oubliés, les plus touchants: le polonais Raphael Lemkin, concepteur du concept de génocide, mort épuisé et solitaire, lui qui aurait mérité le plus beau Nobel, celui de la paix, et aussi le Tibétain revendiquant à travers le monde la liberté d'expression, assassiné dans une décharge.
Artiste et auteur, éclectique, un orphèvre de l'écriture dense, David Van Reybrouck..
Petit regret: cafouillage (dans l'édition que j'ai lue, en français, incapable malheureusement de lire en néerlandais) dans l'équipe des brocheurs de cette splendide maison d'édition "Actes Sud", des pages doublées volant la place de quelques odes. Détail futile.

[Lulufrances · Rating 5 out of 5]

Truth be told, I see no reason to rate this below five stars.
It's a joy to read and so inspiring and wonderful, I recommend reading it in snippets and embarking on a journey to discover certain discussed topics; be it by listening to Keith Jarrett on spotify or adding "Ellbogen" to the wishlist - it's worth it.
What a melodic way to write, I really hope Van Reybrouck is going to publish a second (and third) round of Odes soon.

[Etienne · Rating 2 out of 5]

2,5/5. Lu en français. Un peu déçu. J’avais vu l’auteur en entrevu à l’émission française la grande librairie, et j’avais bien aimé son propos, cependant son livre ne m’a pas plu. Sans être mauvais, je l’ai trouvé un peu simple dans le style, peut-être la traduction… et en même temps un peu verbeux. Les propos tombent un peu dans les généralités, la facilité. Je n'y ai pas retrouvé l'ode à la joie, à la vie dont tout le monde parle. Bref, je l'ai trouvé un peu banal!

[Mathieu · Rating 5 out of 5]

Een parel.

[Cindy · Rating 5 out of 5]

Bij het lezen van “Ode aan de verwondering” van Caroline Pauwels was ik getriggerd door haar verwijzing naar dit boek. Blij dat ik het kon lezen via cloudLibrary en wat een ontdekking!
Ik las nog nooit iets van David Van Reybrouck en dit was veel meer dan ik had verwacht.
Bijna in elke ode kon ik een prachtige zin markeren of werd er verwezen naar muziek, kunst of boeken. De persoonlijke verhalen raakten me, dat er ook verwezen werd naar Berlijn waar David Van Reybrouck een jaar woonde was een mooie bonus, verwijzingen naar de jaren 80 brachten een glimlach op mijn gezicht.
En wat het nu prachtig maakt is dat ik zijn “Ode aan een slagveld van verf”, over het portret dat Sam Dillemans schilderde van dirigent Mariss Jansons, dankzij mijn schoonbroer in het echt kon bewonderen in het Concertgebouw te Amsterdam!

[Frederik · Rating 5 out of 5]

Ik had graag een ode willen brengen aan 'Odes', even fijnbesnaard en met dezelfde taalvirtuositeit als David Van Reybrouck, maar ik besef dat ik hierin schromelijk zou falen. Vandaar dat ik mij getroost met de gedachte dat ik af en toe een paar van deze pareltjes zal herlezen en er misschien des te meer van kan genieten. Gewoon omdat ze je intenser naar het leven leren kijken ...

[Jessy Goat · Rating 4 out of 5]

Prachtig boek dat ik meegepikt heb tijdens mijn solo tripje in Brugge.

Het boek bevat mooie teksten over allerlei onderwerpen. Er is een ode aan het risico bijvoorbeeld. Of ode aan het Nederlands. Echter waren er ook stukken die mij minder grepen. En het boek ging enigszins van de hak op de tak omdat het zoveel verschillende dingen besprak zonder echte samenhang. Maar dat laatste is niet per se iets negatiefs: dat is nou eenmaal de opbouw van dit boek.

Uitblinker was de ode aan David Bowie die mij geïntroduceerd heeft aan het nummer Blackstar (en het gelijknamige album). En een tekst over Joseph M. W. Turner, wiens kunst op een mooie manier werd beschreven. En wat een kunst maakte die man hé. Blijkt een Romantiek kunstenaar uit de 19e eeuw te zijn. Merk dat ik van kunst uit die kunststroming wel vaker kan genieten, dus grappig om dat hier ook terug te zien.

Zeker een aanrader als je een boek zoekt die losse hoofdstukjes heeft!

[Eva · Rating 5 out of 5]

Ik vond dit heerlijke boek in de collectie van mijn huisgenoot Ilse. Wat een mooie verzameling inzichten. Ik startte met de eerste ode 'ode aan mijn ex' (die me trouwens enorm raakte) en ging verder met de titels die me het meest aanspraken zoals onder andere 'ode aan het offline zijn', 'ode aan de jaloezie', 'ode aan het risico' en 'ode aan de oudere vrienden'. Ik bleef geraakt worden. Geen enkele ode verveelde. David Van Reybrouck is ongelofelijk intelligent. Dat wist ik eigenlijk al, maar nu ben ik het zeker. Hij deelt wijsheden en geeft zichzelf hierbij voor een stuk bloot. En net dat maakt het zo sterk. Want hij steekt enorm veel (historische en culturele) kennis in zijn wijsheden maar door die persoonlijke (vaak gevoelige) linken te leggen, voelt het nooit zwaar aan. Bedankt voor het mooie boek David Van Reybrouck.

[Tessa · Rating 3 out of 5]

J'aime cet auteur d'une érudition impressionnante. Il s'intéresse à tout. Pas superficiellement mais avec emphase. Ses Odes sont de très courts textes qui rendent hommage à des gens qu'il a côtoyés dans sa vie, à des événements, à de valeurs humanistes ou à des objets de grande valeur historique. On saute d'un sujet à un autre avec intérêt. La musique, les arts visuels, même la danse contemporaine y sont évoquées. Beaucoup de sujets gravitent autour de son environnement immédiat en Belgique (Anne Teresa De Keersmaeker) et aux Pays-Bas (Keith Jarrett, Arvo Pärt) mais de nombreux autres nous transportent en Afrique (Kofi Annan), en Asie et aux États-Unis (Raphael Lemkin, David Bowie).
On peut laisser le livre de côté pendant quelques jours, y revenir en avant ou en arrière pour cueillir ces petits morceaux de pensées quasi philosophique.

[Joren · Rating 4 out of 5]

Wat goed om odes te brengen aan de kleine en grote dingen van het leven. En wat een mooie odes! Je hebt spontaan zin om een nachtelijke autorit te maken of een curryworst in Berlijn te eten. Je wordt niet alleen fan van Leonard Cohen maar ook van David Bowie. Odes aan de stille liefde, de achteloosheid, de troost en het weerzien. Allemaal het lezen waard. 1 per dag ;)

[Marjo Brenters · Rating 4 out of 5]

Heerlijk boek, deze beeldschoon geschreven Odes aan alles waar je maar een ode aan kunt schrijven. Het laat het licht schijnen op het leven in al zijn facetten, en niets maar dan ook niets is níet de moeite waard om een ode aan te brengen.
Ergens echt voor warmlopen doet Van Reybrouck op grootse wijze; voor kunstenaars als Arvo Part en Leonard Cohen, maar ook voor veel meer ‘alledaagse’ dingen als de ex-vriendin, de poetsvrouw, de lente, de mislukking en natuurlijk de liefde. Lofprijzingen, prachtig idee voor dit onverwachte boek van de schrijver van ‘Congo’ en ‘Revolusi’ - totaal andere genres.
Inspirerend om zo nu en dan een Ode te gaan brengen, in geschreven of andere vorm!
Hulde ook voor de fijnzinnige illustraties bij elk hoofdstukje!

[Evi · Rating 3 out of 5]

1001 verhaaltjes voor het slapen gaan.
Met een Knausgård-achtig respect beschrijft hij de dingen zoals ze zijn, op zijn beurt met een hele hoop oorlog en miserie in zijn achterhoofd.
Misschien maakt lelijkheid mensen ontvankelijk voor de schoonheid van de dingen?

[Mil · Rating 4 out of 5]

Leuke verzameling korte odes. Van ode aan de ex tot ode aan het bierviltje. Prettig om in stukjes te lezen. Ideaal op de trein of in de wachtzaal.

[Damla · Rating 5 out of 5]

Waw. Onder de indruk. Zo fantastisch mooi geschreven

[Braekeveldt · Rating 4 out of 5]

Fantastic short stories. A pleasure for the brain. A pleasure for my well being. A pleasure to read. A pleasure to look forward to. Just a pleasure.

[Monique Van hest · Rating 5 out of 5]

Zo mooi, elke zin ademt liefde. Het hele boek is een ode aan het kijken, luisteren, voelen. Voel me bevoorrecht dat ik mee mag op deze reis, voor mij soms een ontdekkingstocht naar nieuwe ervaringen, muziek en boeken en een inspiratie voor mijn blik op de wereld.
Een quote uit zijn ode aan Raphael Lemkin die zich jaren inzette om genocide strafbaar te maken via de VN: ‘Vooruitgang komt niet alleen tot stand door voortschrijdend inzicht van de massa. Koppige, vooruitziende individuen die te vroeg gelijk hebben zijn net zo nodig, intellectuelen die ‘ver en woest durven denken, (...) eenzame figuren, vaak met een groot intern letsel, die weigeren verbitterd te raken, maar hun wonde aanwenden als brandstof voor moed.’

[Julia Stappers · Rating 5 out of 5]

“Zij stond aan de bar iets te drinken, ik kwam iets bestellen. Overdondering vermomd als luchtig praatje, leer mij wat.”
Bedankt David voor deze heerlijk verzameling vol verwondering en dankbaarheid.

[Laura Martens · Rating 5 out of 5]

“Voor een treinreiziger hou je opvallend veel van rijden. Vooral 's nachts. Alleen 's nachts eigenlijk. … Het volgen van je gedachten volg je niet meer. Je zwemt. Je zwemt door het slapende land. … Zwemmen. Denken. … Liefdes gaan nooit voorbij, denk je, ze veranderen hooguit van vorm. … [Het] mooiste zijn wegwerkzaamheden. De weg versmalt. Je vertraagt. … Meteen daarna vouwt de weg zich weer open in de duisternis. Je koplampen zijn een sleepnet voor je gedachten. Je rijdt en je leeft in drie tijden tegelijk. Je denkt aan morgen.
Aan wat je moet doen. Aan vandaag. Aan vroeger.”
(Ode aan de nachtelijke autorit, pp. 13–15)

“Welke waterloop is een mensenleven? Van hoe weinig hangt het af? Eén kiezel halverwege en ineens verlegt zich de bedding. Andere vallei, ander stroombekken, ander leven. Had ik nu eens wel, had zij nu eens niet...”
(Ode aan het leven, p. 241)

[Gert Gielis · Rating 4 out of 5]

Zeer lezenswaardige tussendoortjes over benulligheden en onbenulligheden die iets hebben betekend in het leven van de auteur. Van Reybrouck rehabiliteert een veronachtzaamd genre en alleen dat al is een verdienste. Ik heb met veel plezier gekeken in zijn kaleidoscoop van onderwerpen en thema’s die hij in een lichtvoetige stijl behandelt. En ik moet bekennen dat ik nu nog wat meer afgunst koester jegens deze man, zijn schrijverscapaciteiten en de manier waarop hij zijn leven heeft geboetseerd. Zal ik hem binnenkoppen? Ja, ik doe het gewoon. Ode aan David van Reybrouck!

[Zoé Komkommer · Rating 4 out of 5]

“‘Als we kunnen aanvaarden dat het leven eindigt met de dood, was gisteren eigenlijk een heel mooie dag.’

Dat vond ik prachtig.

Tussen de stapels kaartjes met rouwbetuigingen stak een blanco briefkaart. Onderaan stond alleen in een vertrouwd handschrift: ‘liefs, Ivo en Eveline.’ Niets raakte mij meer dan dat.

Zoveel ruimte krijgen. Zoveel mogen zijn.

Misschien was dat wel genoeg. Troost is minder een kwestie van bieden dan van wieden: ruimte maken, lucht toelaten. Het kaartje wit laten. Vertrouwen geven. Je ziet wel of het helpt.

Welaan dan: een ode aan het onbeschaamd luisteren in tijden van verlies - en ver daarna, een pleidooi voor het polsen naar wat er bij een ander onderhuids speelt, een lofzang op luisteren zonder te oordelen. Een ode, kortom, aan het witte kaartje, met daaronder ‘liefs.’”

[Annick Esselen · Rating 5 out of 5]

Prachtig. Odes aan allerlei zaken of personen, kunstenaars, ...
Positieve korte verhaaltjes ideaal om tussendoor te lezen. De odes zijn maximum 4 tal pagina's, soms aangevuld met kunstwerken.
Bij ode aan de schoonheid zeker het filmpje eens opzoeken.
Er zitten een paar pareltjes bij.