Tytułowe opowiadanie było w latach pięćdziesiątych śmiałą próbą podjęcia w literaturze tematów przemilczanych. Kreśli w nim autorka obraz powojennej wsi polskiej, otwarcie poruszając problemy jej mieszkańców, ich niepokój i nieufność wobec przemian społeczno-politycznych.
Opowiadania zajmują szczególne miejsce w twórczości Marii Dąbrowskiej. W nich to najpełniej ujawnił się talent pisarki, chłonność i wrażliwość na otaczający ją świat, niezwykły zmysł obserwacyjny i wrodzony optymizm.
Polska powieściopisarka, eseistka, dramatopisarka, tłumaczka dzieł literatury duńskiej, angielskiej i rosyjskiej; jedna z najważniejszych polskich powieściopisarek XX wieku, autorka tetralogii powieściowej Noce i dnie (1931–1934), za którą była nominowana do Nagrody Nobla w dziedzinie literatury w 1939, 1957, 1959, 1960 i 1965.