جیرجیرک و شش شعر بلند دیگر

by مجید نفیسی

Unknown Binding

Reviews

[Behzad]

شعر بلند به دنبال ارائۀ تصاویر و کشف های شاعرانه و تحت تأثیر قرار دادن مخاطب به ضرب و زور یک فکر آنی و گذرا نیست؛ شعر بلند آن نوعی از شعر است که منطق تازۀ خود را در نگاه به جهان، و رویارویی شاعرانه و متفاوت با جهان را، به تفصیل و در طول سطور شرح می کند؛ برای همین جای کلّاشی و ریختن تصاویر نخ نما در آن کمتر است.
شعر بلند راحت تر میتواند نگاه ناشاعرانه را فاش کند، و پس عدۀ کمتری سراغ آن می روند؛ اهمیت فُرم در شعر بلند دو چندان نمود پیدا میکند، زیرا شاعر باید توجیه کند که چرا در چندین سطر چیزی را خلق میکند و نه در یک سطر یا جمله یا تصویر کوتاه؛
شعرهای بلند مجید نفیسی در این کتاب آشکارا تحت تأثیر اول احمدرضا احمدی و کمی بعدتر شاملو هستند. اما این بدان معنا نیست که شعرهای بی مایه ای هستند؛ در واقع در قیاس با آنچه امروز شعر میدانیم، نگاهی تازه قلمداد می شوند.
مشخص است که شاعر زبان را می شناسد، مشخص است که به جهان پیرامون خود نگاه کرده و درد را درون خود چشیده و در ترکیب این دو به تصاویر و تعابیر رسیده است.
مشخص است که کوشش کرده برای آنکه مُهر خود را پای هر شعر بکوبد؛ مشخص است که کوشیده فُرم و محتوا را در هم ترکیب و از هم جدانشدنی کند.

برای کنجکاوان شعر، کتابی خواندنی خواهد بود.

[مهسا]

عشق باز خواهد گشت/ و در آن دم که خوشبخت/ در اتاقِ سیل‌گرفته خوابیده‌ای/ تو را رها می‌کند/ تا باز تمام روز را/ در آب بگذرانی