کارت پستالی به همینگوی

by Peter Bichsel

بیکسل در داستان‌هایش در جستجوی امید و عشق و امنیت، لحظه‌ای از زندگی را به نمایش می‌گذارد. این داستان‌ها که نه اوجی دارند و نه فرودی، نگاهی کوتاه‌اند به جهان شخصیت‌ها و بی‌رنگی آن. بیکسل بیش از آن‌که در جستجوی پاسخ باشد، به دنبال طرح پرسش است، چرا که از نظر او پرسش است که اهمیت دارد نه پاسخ. شخصیت‌های داستانی او اغلب تنها و ازكارافتاده و شکست‌خورده‌اند. او به کمک واژگانی ساده به توصیف جهان پیچیدۀ این انسان‌ها می‌نشیند تا خواننده را به تامل و اندیشه در باب جهان پیرامونش ترغیب کند. شاید بتوان بزرگترین برجستگی آثار بیکسل را در عین انتزاعی بودن، طنز گزندۀ آن دانست که درون‌مایه‌هایی چون مرگ یا خاطره را دربرمی‌گیرد.

بیکسل خود را نویسنده‌ای کم‌نویس می‌خواند، اما می‌توان او را نویسنده‌ای کوتاه‌نویس هم ناميد. او کمتر داستانی نوشته که از دو صفحه بـیشتر باشد. از هـمین رو مـنتقدین ادبی سـوئـيس او را اسـتاد داسـتانک مـی‌دانند.

Genres: German Literature

148 pages, Paperback

First published January 1, 1993

About the author

Peter Bichsel was a popular Swiss writer and journalist representing modern German literature. He was a member of the Gruppe Olten.
Bichsel was born in 1935 in Lucerne, Switzerland, the son of manual labourers. Shortly after he was born, the Bichsels moved to Olten, also in Switzerland. After finishing school, he became an elementary school teacher, a job he held until 1968. From 1974 to 1981 he was the personal advisor and speech writer of Willy Ritschard, a member of the Swiss Federal Council. Between 1972 and 1989 he made his mark as a "writer in residence" and a guest lecturer at American universities. Bichsel lived on the outskirts of Solothurn for several decades.
He started publishing short lyric works in newspapers. In 1960, he got his first success in prose as a private printer. In the winter of 1963–1964, he took part in a writing course in prose taught by Walter Höllerer.
One of his first and best-known works is And Really Frau Blum Would Very Much Like to Meet the Milkman. Published only in a modest edition in 1964, the book was quickly sold out. The reason was an enthusiastic review by Marcel Reich-Ranicki. Just as successful, Children's Stories, intended for adults, is written in the form of droll tales for children. Both books were translated from German by the English poet Michael Hamburger. A theme of Bichsel's works for younger readers is the stubborn desire of children to take words literally and wreak havoc on the world of communicated ideas. In the early 1970s and 1980s, Bichsel's journalistic work pushed his literary work mainly into the background. Only Der Busant (1985) and Warten in Baden-Baden appeared again with the Bichsel style that was so familiar to German readers. Peter Bichsel gave up being a professional teacher early in his lifetime, later he continued to teach his readers that the drudgery and banality of life are of our own making. He used often a simple sentence structure 'subject-predicate-object' and was a passionate observer of Switzerland.
In 1981, he was a member of the jury at the 31st Berlin International Film Festival.
Peter Bichsel's estate is archived in the Swiss Literary Archives in Bern.

Reviews

[Ernst · Rating 2 out of 5]

Ein kurzes Büchlein mit kurzen Geschichtlein. Viel mehr kann ich fast nicht sagen, außer dass sie unterschiedliche Qualität haben, tendenziell sind die etwas längeren die besseren.

Vermutlich hatte ich das falsche Buch um Bichsels sprachliche Fähigkeiten noch besser kennenzulernen.

Vielleicht haben Bichsel-erfahrene Leser einen Tipp, was man von dem Autor unbedingt gelesen haben sollte. Für mich selbst war es die erste Begegnung mit Bichsel, ausgelöst durch eine längere TV-Doku über diesen überaus sympathischen, bodenständigen und kürzlich leider verstorbenen Schriftsteller.

[Mohammad · Rating 1 out of 5]

اگر داستان كوتاه برشی از زندگی است، داستان مینیمالیستی برشی بسیار محدود از آن است و در عین سادگی باید تأثیر احساسش قوی به نظر برسد. به جز چهار داستانك، بقیه هیچ تأثیری روی من نگذاشتند.‏

[Dr.Amene · Rating 3 out of 5]

داستان های کوتاه و خیلی کوتاه بسیااار متفاوت.👌

[Nantiny · Rating 5 out of 5]

ที่ลังเนา อิม เอ็มเมนทาล เมื่อก่อนมีห้างสรรพสินค้าอยู่แห่งหนึ่ง ชื่อ ณ กรุงปารีส
นี่ใช่เรื่องสักเรื่องหนี่งไหม...

เรื่องราวข้างบนคือบทต้นก่อนที่จะพาผู้อ่านเข้าไปงงงวยกับเรื่องราวในแต่ละตอน ซึ่งเรื่องข้างบนก็จัดเป็นตอนหนึ่งในเล่มนี้เหมือนกัน แต่ก็ดึงมาเป็นตัวบทเกริ่นเปิดเรื่องในเล่มด้วย
จึงเหมือนเป็นการบอกผู้อ่านเป็นนัยว่า เรื่องราวในแต่ละตอน จะไม่ได้จบแบบที่เราจะนึกถึงได้แน่ๆ แต่เรื่องราวแต่ละตอนจะคอยยิงคำถามต่อผู้อ่านเมื่ออ่านจบไปในแต่ละตอนว่า

...นี่ใช่เรื่องสักเรื่องหนึ่งไหม...

อ่านไปช่วงแรกแน่นอน...จับต้นชนปลายไม่ถูก (สำหรับบางเรื่อง) คือถ้าพยายามทำความเข้าใจกับเรื่อง เราจะไม่เข้าใจเรื่องราวใดๆ
แต่หากลองเปลี่ยนจากผู้อ่านเป็นผู้ฟัง น่าจะเข้าทีมากกว่า จริงๆการบอกเล่าเรื่องแต่ละตอนของตัวละครในเล่มเหมือนเป็นการเล่าหรือพูดอะไรสักอย่างให้เราฟัง ซึ่งเรื่องเล่านี่บางทีก็เป็นเรื่องเป็นราว และบางทีก็ไม่มีสาระใดๆ เหมือนเวลาคุยกับเพื่อนไรงี้ บทนึกขึ้นได้ละพูดขึ้นมาแล้วก็ตัดจบ...คือแค่อยากเล่าละนะ

พออ่านๆไป กลับรู้สึกว่าไอ้ตัวเรื่องที่จบแบบสั้นๆนี่ดูจะมีเรื่องราวมากกว่าเรื่องที่เป็นตอนยาว เพราะคนอ่านเอาไปคิดต่อว่าสรุปตัวละครนั่นจะเป็นยังไงต่อไป
นี้คือความเจ๋งของเรื่องแบบสั้น
แต่ถ้าเป็นเรื่องแบบยาวเนื้อหาเริ่มขยายความ ก็จะบ่งความชี้เฉพาะให้กับตอนจบขึ้นมาหน่อย
(แต่มีเรื่องยาวบางเรื่องที่อ่านยังไงก็ยังงง 55 คนเขียนเจ๋งนะ เหมือนยียวนคนอ่าน ประมาณนี้)
ซึ่งในเล่มจะมีทั้งเรื่องที่จบแบบสั้นราว 2-3 บรรทัด กับแบบยาวราว 3-4 หน้า และจะมีแบบยาวที่มีเรื่องย่อยๆในเรื่องนั้นก็มีเหมือนกันสักเรื่องสองเรื่อง

ยกตัวอย่างตอนสั้นที่ชอบ
ชื่อเรื่อง เวลา
-เมื่อถูกถามว่าเขาทนได้อย่างไร หรือทำอย่างไรในคุกตลอดห้วงปีเหล่านั้น ชายผู้โดนโทษจำคุกตลอดชีวิตคนนั้นตอบว่า
"เอ็งรู้ไหม ข้าบอกตัวเองตลอดว่า เวลาที่ใช้อยู่ที่นี่ ต่อให้อยู่ข้างนอก ข้าก็ต้องใช้มันเหมือนกัน"-

อื่นๆที่ชอบมีตอน
ในกระจก,อาชีวะ,ความทะนงตน,จบแบบดีๆ,เมื่อเหตุการณ์ผ่านพ้นไปแล้ว,ความทรงจำ

แบบเรื่องยาวที่ชอบมีตอน
เคบา,ศิลปะการทาสี,นิยายเรื่องหนึ่งก่อตัวขึ้นอย่างไร,เรื่องนั้นผมไม่เคยรู้มาก่อน(หักมุมแบบเศร้า)

จะถือว่าเป็นเล่มนี้ค่อนข้างก้ำกึ่งได้เหมือนกัน คือมีคนที่จะชอบกับไม่ชอบมันมากเช่นกัน แต่เราอ่านๆไปละรู้สึกเรื่องพวกนี้มันเหมือนสื่อถึงชีวิตมนุษย์เราเนี่ยแหละ บางทีก็เรื่องราวใหญ่โตเป็นที่จดจำ แต่บางคนก็เป็นเรื่องเล็กจ้อยเสี้ยวเดียวเท่านั้นเองจริงๆ

ในเล่มมีคำตามของผู้แปลมาให้ นี้ก็เป็นส่วนที่ทำให้คนอ่านเข้าใจได้เพิ่มขึ้น เหมือนที่ผู้แปลกล่าวมาตอนนึงว่า

"ชีวิตคนเราจะมีความหมายขึ้น ก็ต่อเมื่อ เราสามารถเล่าเรื่องราวชีวิตของเรา ให้ตัวเราเองฟังได้"

ปล. ความดีงามอีกสิ่งคือ ภาพประกอบในเล่ม ช่วยขับอารมณ์ น้ำเสียงของเรื่องเล่าได้มากเลย
ปล.2 อีก 3 เล่ม ของบิคเซลที่กำมะหยี่นำมาพิมพ์ใหม่ก็คงมีภาพประกอบทั้งหมดซินะ (สุดท้ายก็คงไม่พ้นกลับไปสอยให้ครบ ความเพราะอยากได้ภาพประกอบT.T)
ปล.3 เล่มนี้ของบิคเซล เหมือนเป็นเล่มส่วนผสมระหว่าง มิสซิสบลูมฯ กับ เรื่องเล่าผิดเวลา ของบิคเซล ส่วนเล่มโต๊ะก็คือโต๊ะ คือดี เจ๋ง ล้ำ ...ไปสอยเถอะ (เล่มตั้งต้นที่ไม่อยากให้พลาด)

[Maria Di Biase · Rating 2 out of 5]

Niente di speciale
Un giorno è piovuta una donna dal cielo, probabilmente era seduta sul ramo di un albero, ed è caduta fra le braccia di Franz Grütter, e lui se ne stava lì, con una donna fra le braccia.
Ma tutto questo non è niente di speciale, dicono tutti.
E non è neppure tanto divertente, replica.
E Franz Grütter se ne stava lì, con una donna tra le braccia - con dei capelli così, con un viso così e poi così. E chiedo a tutti quanti noi, qui, come vogliamo che finisca questa storia. Ma nel frattempo la storia è già finita, e Franz Grütter se ne sta lì, e ha una donna fra le braccia.

A parte questo brano, che si chiama appunto "Niente di speciale", la raccolta non mi ha entusiasmato particolarmente.
Me ne dimenticherò presto.

[Zeynab Gholizad · Rating 3 out of 5]

خب به نظرم چیز زیادی برای گفتن نداشت اما یک نوع ایجاز با مزه در اون موج میزد که ترغیب میکرد برای خوندن، گه گاه با بعضی جملاتش ذوق میکردم اما مسئله اینه که کنجکاوم تا یک اثر دیگه و جدی تری از نویسنده بخونم

[Aseman · Rating 3 out of 5]

کتاب کوتاه عجیبی بود، موقع خوندنش احساس میکردم وارد دنیای عجیب بیکسل شدم و با حیرت نگاهش میکردم.
این نویسنده فکر میکنم لقب استاد داستانک برازنده‌شه چرا که توی این کتاب داستان‌هایی وجود داشت که حتی به نصف صفحه نمیرسیدن اما عمیق بودن.
شخصیت هایی بی‌رنگ که نقطه‌ی اوج یا فرودی ندارن و همه در جستجوی امید، عشق و امنیتن.
توی این کتاب بیکسل بیشتر به دنبال طرح پرسش بود تا پاسخ.
فکر میکنم باهاش موافقم چون پرسش‌ها میتونن مهم تر از جواب‌ها باشن و احتمالا موضوعی که مهمه هم همینه.
کتاب کوتاه حیرت انگیزی بود!

[Pouya_s · Rating 3 out of 5]

گویا بیکسل را استاد داستانک می دانند ( نقل به مضمون از مقدمه مترجم، بیشتر داستان های کتاب هم داستان های خیلی کوتاه و کوتاه بود از ۵۵ کلمه تا دو سه صفحه و چند داستان بالای ۵ صفحه هم داشت ، ایجاز خوبی داشت و طنز تلخ جالبی هم یک جاهایی داشت ، در برخی از داستان ها هم مخاطب را سر کار می‌گذاشت و می‌گفت اینگونه هست و نیست ،
معمولا هم راوی در متن مداخله می‌کرد.

[Sigrid Sofia · Rating 1 out of 5]

It was occasionally funny.