What do you think?
Rate this book
Fjällbacka #10
La Sorcière
A missing child
When a four-year-old girl disappears in the woods outside Fjällbacka, people are horror-struck. Thirty years ago, a child went missing from the same spot, and was later discovered, murdered.
A murder
Back then, two teenage girls were found guilty of the killing. Could one of them be the culprit this time? Detective Patrik Hedström starts investigating, with his wife, bestselling crime writer Erica Falck, by his side.
A community torn apart
But as Patrik and Erica dig deeper, it seems that everyone in the tight-knit community is hiding something. And soon, the residents must confront the fact that there could be a murderer in their midst…
When a four-year-old girl disappears in the woods outside Fjällbacka, people are horror-struck. Thirty years ago, a child went missing from the same spot, and was later discovered, murdered.
A murder
Back then, two teenage girls were found guilty of the killing. Could one of them be the culprit this time? Detective Patrik Hedström starts investigating, with his wife, bestselling crime writer Erica Falck, by his side.
A community torn apart
But as Patrik and Erica dig deeper, it seems that everyone in the tight-knit community is hiding something. And soon, the residents must confront the fact that there could be a murderer in their midst…
704 pages, Paperback
First published January 1, 2017
About the author
Camilla Läckberg
129 books10.7k followersBefore she became one of Sweden’s most popular crime writers, Camilla Läckberg (b. 1974) worked as a marketing director and product manager for several years. Her first two crime novels, Isprinsessan (The Ice Princess) and Predikanten (The Preacher), received rave reviews from the Swedish press and quickly found a large readership. But her big breakthrough came when Stenhuggaren (The Stonecutter) was nominated for The Crime Novel of the Year award in 2005, and also when Olycksfågeln (The Stranger) and Tyskungen (The Hidden Child) were made lead titles in Bonnier’s Book Club.
Camilla’s books have gained even more popularity after being adapted into a TV-series, produced by SVT (Swedish Television).
In April 2017 her tenth book in the Fjällbacka-series, Häxan, was released – claimed to be her best novel so far! In 2019 Camilla received a diamond book for Häxan, since it has sold in over 300 000 copies in Sweden!
And in the spring of 2019 heralds the global launch of The Golden Cage, the first of two dark and suspenseful novels by Camilla Läckberg. After ten internationally bestselling novels and over 26 million copies sold, Läckberg’s next adventure will be a psychological suspense duology.
The Golden Cage was the most sold book in Sweden 2019.
Camilla’s books have gained even more popularity after being adapted into a TV-series, produced by SVT (Swedish Television).
In April 2017 her tenth book in the Fjällbacka-series, Häxan, was released – claimed to be her best novel so far! In 2019 Camilla received a diamond book for Häxan, since it has sold in over 300 000 copies in Sweden!
And in the spring of 2019 heralds the global launch of The Golden Cage, the first of two dark and suspenseful novels by Camilla Läckberg. After ten internationally bestselling novels and over 26 million copies sold, Läckberg’s next adventure will be a psychological suspense duology.
The Golden Cage was the most sold book in Sweden 2019.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 1,709 reviews
September 28, 2017
Είναι η πρώτη φορά που διαβάζω βιβλίο της συγκεκριμένης συγγραφέως και ομολογώ ότι άργησα κάπως να το κάνω. Βέβαια όπως λέει και ο σοφός λαός «κάλλιο αργά παρά ποτέ». Το ξέρω ότι ξεκίνησα την ανάγνωση της σειράς κάπως ανορθόδοξα, μα η αλήθεια είναι ότι «Η μάγισσα» ήταν ένα ανέλπιστο δώρο, το οποίο μου έγινε και ήμουν πολύ ανυπόμονη, για να ψάξω και να διαβάσω τα πρώτα εννιά, πριν το ξεκινήσω. Όπως φαντάζεστε βέβαια δεν γίνεται να υπάρξει σύγκριση με τα προγενέστερα βιβλία της σειράς.
Θα σταθώ κυρίως στο θέμα που πραγματεύεται το βιβλίο.
Σε ένα σημείο του βιβλίου που γράφει η ηρωίδα μας, η Ερίκα, για την ίδια υπόθεση αναφέρει:
«Αυτή είναι η ιστορία της Στέλλας και της Λινία. Αυτή είναι η ιστορία δύο μικρών κοριτσιών, που έμαθαν πάρα πολύ νωρίς ότι ο κόσμος δεν είναι πάντα καλός.»
Θα προσθέσω κάτι στα λόγια της Ερίκα. Ότι αυτό το βιβλίο μιλάει για το κυνήγι μαγισσών. Κυνήγι μαγισσών και με την κυριολεκτική και την μεταφορική έννοια. Για το φόβο μας απέναντι στις μειονότητες, για τον κοινωνικό αποκλεισμό και τα καταστροφικά παράγωγα αυτού.
Το βιβλίο κινείται σε τρείς χωροχρόνους και μας διηγείται τρεις ιστορίες. Την ιστορία της Ελίν κατά τον 17ο αιώνα, μία εποχή που στη Σουηδία έχουν ξεκινήσει οι δίκες των μαγισσών. Την ιστορία της δολοφονημένης Στέλλας την δεκαετία του 80’s και την κατακραυγή του κόσμου στους φερόμενους ως δράστες, δύο δεκατριάχρονα κορίτσια. Και τέλος στο σήμερα στη Φιελμπάκα σε ένα χωρίο στο οποίο υπάρχει ένας καταυλισμός Συρίων προσφύγων. Στο χωρίο, τριάντα χρόνια μετά τον θάνατο της μικρής Στέλλας, έρχεται να προστεθεί αυτός της μικρής Νίας. Και ενώ η αστυνομία ψάχνει να βρει τον ένοχο, το βλέμμα της κοινότητας του χωριού στρέφεται προς τον καταυλισμό…
Πολύ καλό βιβλίο, με απλή αφήγηση, αλλά όχι απλοϊκή. Γεμάτη καρφιά απέναντι σε πολιτικά ζητήματα και κοινωνικές συμπεριφορές. Η Lackberg χτυπάει στο ψαχνό. Δυστυχώς δεν μπορώ να πω πολλά. Ποτέ δεν μπορώ να πω πολλά σε μυθιστορήματα μυστηρίου ή αστυνομικά. Το σίγουρο και ασφαλές, που μπορώ να πω είναι ότι δεν θα ζητούσα τίποτε παραπάνω από ένα καλό αστυνομικό βιβλίο, τουλάχιστον με τα δικά μου δεδομένα.
Θα σταθώ κυρίως στο θέμα που πραγματεύεται το βιβλίο.
Σε ένα σημείο του βιβλίου που γράφει η ηρωίδα μας, η Ερίκα, για την ίδια υπόθεση αναφέρει:
«Αυτή είναι η ιστορία της Στέλλας και της Λινία. Αυτή είναι η ιστορία δύο μικρών κοριτσιών, που έμαθαν πάρα πολύ νωρίς ότι ο κόσμος δεν είναι πάντα καλός.»
Θα προσθέσω κάτι στα λόγια της Ερίκα. Ότι αυτό το βιβλίο μιλάει για το κυνήγι μαγισσών. Κυνήγι μαγισσών και με την κυριολεκτική και την μεταφορική έννοια. Για το φόβο μας απέναντι στις μειονότητες, για τον κοινωνικό αποκλεισμό και τα καταστροφικά παράγωγα αυτού.
Το βιβλίο κινείται σε τρείς χωροχρόνους και μας διηγείται τρεις ιστορίες. Την ιστορία της Ελίν κατά τον 17ο αιώνα, μία εποχή που στη Σουηδία έχουν ξεκινήσει οι δίκες των μαγισσών. Την ιστορία της δολοφονημένης Στέλλας την δεκαετία του 80’s και την κατακραυγή του κόσμου στους φερόμενους ως δράστες, δύο δεκατριάχρονα κορίτσια. Και τέλος στο σήμερα στη Φιελμπάκα σε ένα χωρίο στο οποίο υπάρχει ένας καταυλισμός Συρίων προσφύγων. Στο χωρίο, τριάντα χρόνια μετά τον θάνατο της μικρής Στέλλας, έρχεται να προστεθεί αυτός της μικρής Νίας. Και ενώ η αστυνομία ψάχνει να βρει τον ένοχο, το βλέμμα της κοινότητας του χωριού στρέφεται προς τον καταυλισμό…
Πολύ καλό βιβλίο, με απλή αφήγηση, αλλά όχι απλοϊκή. Γεμάτη καρφιά απέναντι σε πολιτικά ζητήματα και κοινωνικές συμπεριφορές. Η Lackberg χτυπάει στο ψαχνό. Δυστυχώς δεν μπορώ να πω πολλά. Ποτέ δεν μπορώ να πω πολλά σε μυθιστορήματα μυστηρίου ή αστυνομικά. Το σίγουρο και ασφαλές, που μπορώ να πω είναι ότι δεν θα ζητούσα τίποτε παραπάνω από ένα καλό αστυνομικό βιβλίο, τουλάχιστον με τα δικά μου δεδομένα.
July 10, 2018
H Λάκμπεργκ είναι τελικά σαν τις προτηγανισμένες πατάτες. Όλο λέω πως θα τις κόψω γιατί είναι ανθυγιεινές, τίγκα στα Ε και στα υδρογονωμένα έλαια κι όλο τις καταβροχθίζω. Κάπως έτσι και με τη Λάκμπεργκ, όλο λέω δεν διαβάζω άλλο κι όλο την διαβάζω… ας όψεται το ρημάδι το ταξίδι που στη βαλίτσα δεν χωρούσε τίποτα άλλο παρά ένα πόκετ (κι ήταν και μπόλικες μπόλικες οι σελίδες).
Το όλο κόνσεπτ πλέον είναι γνωστό, φόνος τη σήμερον ημέρα στο χωριό με τους περισσότερους φόνους στον πλανήτη, φόνος στο παρελθόν (εκεί στο μακρινό 1985 – καλέ εγώ τότε ήμουν έτοιμο να παντρευτώ!) και μια ακόμα τρίτη ιστορία στο μακρινό Μεσαίωνα, τότε που έκαιγαν τις μάγισσες (εξ ου και ο τίτλος του βιβλίου που μπορείς να τον πεις και ολίγον παραπλανητικό).
Το φονικό που καλείται να διαλευκάνει ο Πάτρικ και η παρέα του, εννοείται με τη σούπερ βοήθεια της Έρρικα, αφορά ένα μικρό κορίτσι 4 ετών που η όλη η υπόθεση έχει ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά με το φονικό του 1985 (ίδιο μέρος, ίδια ηλικία, ίδιοι ύποπτοι κλπ κλπ).
Η Λάκμπεργκ άκουσε απ΄ότι φαίνεται το κοινό της και μείωσε όλο αυτό το κουτσομπολιό για τη ζωή της Έρικα, τις πάνες, τα παιδιά, τα βρακιά, τα άπλυτα πιάτα και τα ασιδέρωτα ρούχα, με αποτέλεσμα σε αυτό το κομμάτι να κερδίζει πόντους.
Από την άλλη πάλι, πάει να χώσει ένα σωρό πράγματα μέσα, ίσως να νομίζει πως έχει καθήκον να κάνει κριτική και πολιτική μέσα από τα βιβλία της και μιλάει για Σύρους πρόσφυγες, ρατσισμό, καταυλισμούς, bullying, αμερικανιές με όπλα, διαφορετικότητα, ενοχές… όμως όλα αυτά στο τέλος γίνονται λίγο αχταρμάς, μια ρώσικη σαλάτα που ενώ στην αρχή μπορεί να έχει κι ένα ενδιαφέρον, στο τέλος είναι ‘άστα – βράστα’.
Αν και η Μάγισσα είναι σαφώς πιο καλογραμμένη από τα προηγούμενα της σειράς, έχω πλέον την αίσθηση πως η συγγραφέας επαναλαμβάνεται ασύστολα, σχεδόν πάντα νεκρά είναι μικρά παιδιά, πάντα πάνω – κάτω το ίδιο μοτίβο, καμία έκπληξις mon amour… Η λύση που προτείνεται στο τέλος στο αστυνομικό μυστήριο, μου φαίνεται τόσο ελαφριά, τόσο να κλείσω το βιβλίο κάνοντας και μια ανατροπή, έτσι ότι νάναι…
Εντόπισα μικρολαθάκια στην επιμέλεια και στη μετάφραση, όχι πολύ ενοχλητικά αλλά κάποια κομμάτια ύφους ήταν για γέλια… του στυλ εκεί που ο λόγος ήταν απλός και καθημερινός πεταγόντουσαν κάποιες βαρύγδουπες λέξεις και λες ‘εντάξει, γελάσαμε και σήμερα’…
Για κάποιον που θα διαβάσει Λάκμπεργκ για πρώτη ή δεύτερη φορά, το βιβλίο μάλλον είναι μια χαρά, αλλά για όσους είμαστε παλιές καραβάνες, νομίζω πως πρέπει να αποφασίσουμε να κόψουμε τις τηγανιτές πατάτες…
Υ.Γ. Βάζω τριάρι γιατί είμαι καλόκαρδον και πονόψυχον και το μισό πάει υπέρ του μαθητή... αλλιώς 2.5
Το όλο κόνσεπτ πλέον είναι γνωστό, φόνος τη σήμερον ημέρα στο χωριό με τους περισσότερους φόνους στον πλανήτη, φόνος στο παρελθόν (εκεί στο μακρινό 1985 – καλέ εγώ τότε ήμουν έτοιμο να παντρευτώ!) και μια ακόμα τρίτη ιστορία στο μακρινό Μεσαίωνα, τότε που έκαιγαν τις μάγισσες (εξ ου και ο τίτλος του βιβλίου που μπορείς να τον πεις και ολίγον παραπλανητικό).
Το φονικό που καλείται να διαλευκάνει ο Πάτρικ και η παρέα του, εννοείται με τη σούπερ βοήθεια της Έρρικα, αφορά ένα μικρό κορίτσι 4 ετών που η όλη η υπόθεση έχει ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά με το φονικό του 1985 (ίδιο μέρος, ίδια ηλικία, ίδιοι ύποπτοι κλπ κλπ).
Η Λάκμπεργκ άκουσε απ΄ότι φαίνεται το κοινό της και μείωσε όλο αυτό το κουτσομπολιό για τη ζωή της Έρικα, τις πάνες, τα παιδιά, τα βρακιά, τα άπλυτα πιάτα και τα ασιδέρωτα ρούχα, με αποτέλεσμα σε αυτό το κομμάτι να κερδίζει πόντους.
Από την άλλη πάλι, πάει να χώσει ένα σωρό πράγματα μέσα, ίσως να νομίζει πως έχει καθήκον να κάνει κριτική και πολιτική μέσα από τα βιβλία της και μιλάει για Σύρους πρόσφυγες, ρατσισμό, καταυλισμούς, bullying, αμερικανιές με όπλα, διαφορετικότητα, ενοχές… όμως όλα αυτά στο τέλος γίνονται λίγο αχταρμάς, μια ρώσικη σαλάτα που ενώ στην αρχή μπορεί να έχει κι ένα ενδιαφέρον, στο τέλος είναι ‘άστα – βράστα’.
Αν και η Μάγισσα είναι σαφώς πιο καλογραμμένη από τα προηγούμενα της σειράς, έχω πλέον την αίσθηση πως η συγγραφέας επαναλαμβάνεται ασύστολα, σχεδόν πάντα νεκρά είναι μικρά παιδιά, πάντα πάνω – κάτω το ίδιο μοτίβο, καμία έκπληξις mon amour… Η λύση που προτείνεται στο τέλος στο αστυνομικό μυστήριο, μου φαίνεται τόσο ελαφριά, τόσο να κλείσω το βιβλίο κάνοντας και μια ανατροπή, έτσι ότι νάναι…
Εντόπισα μικρολαθάκια στην επιμέλεια και στη μετάφραση, όχι πολύ ενοχλητικά αλλά κάποια κομμάτια ύφους ήταν για γέλια… του στυλ εκεί που ο λόγος ήταν απλός και καθημερινός πεταγόντουσαν κάποιες βαρύγδουπες λέξεις και λες ‘εντάξει, γελάσαμε και σήμερα’…
Για κάποιον που θα διαβάσει Λάκμπεργκ για πρώτη ή δεύτερη φορά, το βιβλίο μάλλον είναι μια χαρά, αλλά για όσους είμαστε παλιές καραβάνες, νομίζω πως πρέπει να αποφασίσουμε να κόψουμε τις τηγανιτές πατάτες…
Υ.Γ. Βάζω τριάρι γιατί είμαι καλόκαρδον και πονόψυχον και το μισό πάει υπέρ του μαθητή... αλλιώς 2.5
November 7, 2017
Καμίλα αυτή τη φορά με απογοήτευσες! Γιατί;; Εντάξει φταίω κι εγώ λίγο που είχα υψηλές προσδοκίες. Αλλά γιατί έτσι βρε Καμίλα;;
Λοιπόοον...καλό ήταν...ενδιαφέρον είχε...αλλά μέχρι εκεί!
Το βρήκα αδικαιολόγητα μεγάλο.
Παρακολουθούμε ταυτόχρονα με την “τωρινή” υπόθεση άλλες 2 παλαιότερες, και μέχρι τη μέση περίπου είχαν μεγαλύτερο ενδιαφέρον από την καινούρια. Κι αυτό γιατί στην καινούρια μέχρι τη μέση δεν συνέβαινε τίποτα. Πήγαινε υπερβολικά αργά και λίγο βαριόμουν!
Ένα άλλο θέμα που βρήκα αχρείαστο ήταν ο καταυλισμός προσφύγων. Εντάξει καταλαβαίνω ότι ήθελε να μιλήσει για το θέμα και μπράβο της που κατακρίνει την ξενοφοβία κτλ και καλά κάνει αλλά το βρήκα εντελώς άσχετο!!! Πιστεύω πως θα μπορούσε (και θα ήθελα) να περάσει το μήνυμα που ήθελε με κάποιον άλλο τρόπο, ίσως πιο...διακριτικό; Δεν ξέρω.....κάπως που να μην μου ενοχλεί την κεντρική υπόθεση και όχι με τόσο....κλισέ τρόπο. Δεν θέλω να παρεξηγηθώ....καλά κάνει και θέλει να περάσει ένα τέτοιο μήνυμα.....αλλά στην προκειμένη περίπτωση.....δεν μου ταίριαξε.......
Κατά τα άλλα...ντάξει...δεν τρελάθηκα... Διαβάζονταν εύκολα και είχε ενδιαφέρον να φτάσεις στο τέλος αλλά...φτάνοντας στο τέλος...προβληματίστηκα... Νομίζω πως δεν με ικανοποίησε...ούτε ο δολοφόνος, ούτε το γιατί, ούτε ο τρόπος που συνδέονται οι 3 υποθέσεις.
Αχ βρε Καμίλα...γιατί βρε Καμίλα...τα έχεις πάει και καλύτερα είναι η αλήθεια...για μένα τουλάχιστον...ααχχ αν ήταν άλλος μπορεί να του έβαζα και 2 αλλά χαλάλι το reunion με τους χαρακτήρες. Αχ. Βρε. Καμίλα!
* Και κάτι τελευταίο (και ελαφρώς άσχετο): πολύ ωραίο εξώφυλλο και πολύ ωραία ράχη! αλλά δεν ταιριάζει με τα υπόλοιπα της σειράς στη βιβλιοθήκη μου!!! (κλαψ!)
Λοιπόοον...καλό ήταν...ενδιαφέρον είχε...αλλά μέχρι εκεί!
Το βρήκα αδικαιολόγητα μεγάλο.
Παρακολουθούμε ταυτόχρονα με την “τωρινή” υπόθεση άλλες 2 παλαιότερες, και μέχρι τη μέση περίπου είχαν μεγαλύτερο ενδιαφέρον από την καινούρια. Κι αυτό γιατί στην καινούρια μέχρι τη μέση δεν συνέβαινε τίποτα. Πήγαινε υπερβολικά αργά και λίγο βαριόμουν!
Ένα άλλο θέμα που βρήκα αχρείαστο ήταν ο καταυλισμός προσφύγων. Εντάξει καταλαβαίνω ότι ήθελε να μιλήσει για το θέμα και μπράβο της που κατακρίνει την ξενοφοβία κτλ και καλά κάνει αλλά το βρήκα εντελώς άσχετο!!! Πιστεύω πως θα μπορούσε (και θα ήθελα) να περάσει το μήνυμα που ήθελε με κάποιον άλλο τρόπο, ίσως πιο...διακριτικό; Δεν ξέρω.....κάπως που να μην μου ενοχλεί την κεντρική υπόθεση και όχι με τόσο....κλισέ τρόπο. Δεν θέλω να παρεξηγηθώ....καλά κάνει και θέλει να περάσει ένα τέτοιο μήνυμα.....αλλά στην προκειμένη περίπτωση.....δεν μου ταίριαξε.......
Κατά τα άλλα...ντάξει...δεν τρελάθηκα... Διαβάζονταν εύκολα και είχε ενδιαφέρον να φτάσεις στο τέλος αλλά...φτάνοντας στο τέλος...προβληματίστηκα... Νομίζω πως δεν με ικανοποίησε...ούτε ο δολοφόνος, ούτε το γιατί, ούτε ο τρόπος που συνδέονται οι 3 υποθέσεις.
Αχ βρε Καμίλα...γιατί βρε Καμίλα...τα έχεις πάει και καλύτερα είναι η αλήθεια...για μένα τουλάχιστον...ααχχ αν ήταν άλλος μπορεί να του έβαζα και 2 αλλά χαλάλι το reunion με τους χαρακτήρες. Αχ. Βρε. Καμίλα!
* Και κάτι τελευταίο (και ελαφρώς άσχετο): πολύ ωραίο εξώφυλλο και πολύ ωραία ράχη! αλλά δεν ταιριάζει με τα υπόλοιπα της σειράς στη βιβλιοθήκη μου!!! (κλαψ!)
May 14, 2018
"Chaos doesn't come close to describing things".
Nunca había leído un libro de Camilla Läckberg y fue toda una experiencia. En esta décima entrega de Los Crímenes de Fjällbacka nos encontramos con el asesinato de Nea, una niña pequeña a la que encuentran muerta en el bosque. Lo curioso de este caso es que, precisamente, hace 30 años, encontraron muerta a otra chica en ese mismo lugar. En ese momento, dos chicas de 13 años confesaron haberla matado y, días después, retiraron la confesión dejando a la Policía confundida y sin un claro asesino. Treinta años después, los habitantes de Fjällbacka temen que el asesino haya vuelto. Al mismo tiempo, y sin una clara relación en un principio, nos encontramos con otra historia paralela que narra el 1762 de los Procesos de Brujas en Suecia.
De la mano del Departamento de Policía liderado por Patrik, de su esposa Erica, una escritora, y un montón de puntos de vista, el crimen va tomando forma y las pistas van apareciendo por todas partes.
Este es uno de esos libros que tienen un cast enorme de personajes que cuesta seguir en un primer momento. Y, ojo, muchos dirán que es lógico pues esta es la décima entrega de una serie y no he leído los demás y por eso no estoy familiarizada con los personajes... y es verdad. Aunque se supone que esta serie de libros se puede leer de manera independiente. En fin.
A medida que van pasando las páginas te enteras de quién es cada uno, del ángulo que está investigando del crimen y, sobre todo, si tiene algo que esconder. El misterio y las pistas falsas son vitales en la trama de La Bruja. A diferencia de otros thrillers o novelas negras que he leído, aquí todo era tan complejo y enrevesado que no lograba tener un posible culpable en mi cabeza. Las pistas me llevaban de un extremo a otro. Läckberg logra con este libro que no dejes de pensar, de construir teorías y, sobre todo, de reflexionar sobre ciertos prejuicios que crees no tener pero que claramente están allí.
Si soy sincera, mis partes favoritas del libro eran cuando volvíamos a 1762 y seguíamos la historia de un brutal proceso contra una mujer acusada de brujería. Leer cómo la vida de una chica brillante se iba desbaratando con cada paso en falso que daba era estremecedor. Sobre todo cuando llegó la parte del juicio, de las torturas, de los falsos testimonios y falsas acusaciones. Leyendo estos procesos me di cuenta de lo retorcida que llegó a ser la humanidad en los puntos más bajos de su historia... lo retorcida e ignorante.
Ahora, ¿el libro se me hizo largo? Sí. Siento que a veces la trama daba muchísimas vueltas para intentar confundirnos, pero el punto es que ya estábamos confundidos y no necesitábamos más desvíos, jajajaja. Me gustó muchísimo la pareja sentimental y de trabajo que forman Patrik y Erica, son maravillosos, hacen las preguntas correctas, relacionan las pistas que nadie había conectado y, poco a poco, van dilucidando lo que sucedió con el crimen de hace treinta años y con el que sucedió delante de sus narices.
Lo que más me gustó de La Bruja fue que no lo sentí como el típico libro de resolver un crimen, pues trata temas como la xenofobia, los refugiados, la guerra, los problemas sociales, el bullying, el feminismo, la LGBT-fobia y otras cosas que, desde mi ignorancia, no pensé que fueran un tema tan asiduo en los países nórdicos. Leyendo el libro y luego hablando con Camilla en la entrevista que le hice me di cuenta de que el norte de Europa sí que es pacífico, pero lidia con problemas sociales tan reales como los de Latinoamérica... con cuotas muchísimo más bajas de violencia, eso sí.
¿El final? La resolución de los asesinatos tanto del pasado como el actual fueron geniales. Como les dije, no me podía imaginar quién sería el culpable. Y los motivos son bastante interesantes también. Hubo algo que me pareció bastante mal logrado y fue la unión de la trama de 1762 con la de la actualidad. me decepcionó muchísimo porque, literalmente, se resuelve en un recorte de periódico muy absurdo y poco creíble. Una lástima.
Nunca había leído un libro de Camilla Läckberg y fue toda una experiencia. En esta décima entrega de Los Crímenes de Fjällbacka nos encontramos con el asesinato de Nea, una niña pequeña a la que encuentran muerta en el bosque. Lo curioso de este caso es que, precisamente, hace 30 años, encontraron muerta a otra chica en ese mismo lugar. En ese momento, dos chicas de 13 años confesaron haberla matado y, días después, retiraron la confesión dejando a la Policía confundida y sin un claro asesino. Treinta años después, los habitantes de Fjällbacka temen que el asesino haya vuelto. Al mismo tiempo, y sin una clara relación en un principio, nos encontramos con otra historia paralela que narra el 1762 de los Procesos de Brujas en Suecia.
De la mano del Departamento de Policía liderado por Patrik, de su esposa Erica, una escritora, y un montón de puntos de vista, el crimen va tomando forma y las pistas van apareciendo por todas partes.
Este es uno de esos libros que tienen un cast enorme de personajes que cuesta seguir en un primer momento. Y, ojo, muchos dirán que es lógico pues esta es la décima entrega de una serie y no he leído los demás y por eso no estoy familiarizada con los personajes... y es verdad. Aunque se supone que esta serie de libros se puede leer de manera independiente. En fin.
A medida que van pasando las páginas te enteras de quién es cada uno, del ángulo que está investigando del crimen y, sobre todo, si tiene algo que esconder. El misterio y las pistas falsas son vitales en la trama de La Bruja. A diferencia de otros thrillers o novelas negras que he leído, aquí todo era tan complejo y enrevesado que no lograba tener un posible culpable en mi cabeza. Las pistas me llevaban de un extremo a otro. Läckberg logra con este libro que no dejes de pensar, de construir teorías y, sobre todo, de reflexionar sobre ciertos prejuicios que crees no tener pero que claramente están allí.
Si soy sincera, mis partes favoritas del libro eran cuando volvíamos a 1762 y seguíamos la historia de un brutal proceso contra una mujer acusada de brujería. Leer cómo la vida de una chica brillante se iba desbaratando con cada paso en falso que daba era estremecedor. Sobre todo cuando llegó la parte del juicio, de las torturas, de los falsos testimonios y falsas acusaciones. Leyendo estos procesos me di cuenta de lo retorcida que llegó a ser la humanidad en los puntos más bajos de su historia... lo retorcida e ignorante.
Ahora, ¿el libro se me hizo largo? Sí. Siento que a veces la trama daba muchísimas vueltas para intentar confundirnos, pero el punto es que ya estábamos confundidos y no necesitábamos más desvíos, jajajaja. Me gustó muchísimo la pareja sentimental y de trabajo que forman Patrik y Erica, son maravillosos, hacen las preguntas correctas, relacionan las pistas que nadie había conectado y, poco a poco, van dilucidando lo que sucedió con el crimen de hace treinta años y con el que sucedió delante de sus narices.
Lo que más me gustó de La Bruja fue que no lo sentí como el típico libro de resolver un crimen, pues trata temas como la xenofobia, los refugiados, la guerra, los problemas sociales, el bullying, el feminismo, la LGBT-fobia y otras cosas que, desde mi ignorancia, no pensé que fueran un tema tan asiduo en los países nórdicos. Leyendo el libro y luego hablando con Camilla en la entrevista que le hice me di cuenta de que el norte de Europa sí que es pacífico, pero lidia con problemas sociales tan reales como los de Latinoamérica... con cuotas muchísimo más bajas de violencia, eso sí.
¿El final? La resolución de los asesinatos tanto del pasado como el actual fueron geniales. Como les dije, no me podía imaginar quién sería el culpable. Y los motivos son bastante interesantes también. Hubo algo que me pareció bastante mal logrado y fue la unión de la trama de 1762 con la de la actualidad. me decepcionó muchísimo porque, literalmente, se resuelve en un recorte de periódico muy absurdo y poco creíble. Una lástima.
November 20, 2019
Όποτε έχω μπλοκάρισμα πάντα ένα αστυνομικό με βοηθάει να πάρω μπρος. Έχω ειδική αδυναμία στα αστυνομικά βιβλία και τολμώ να πω ότι το συγκεκριμένο, παρά το καταρχήν υπερβολικά μεγάλο του μέγεθος (πάνω από 800 σελίδες) για το είδος αλλά και γενικά, το βρήκα πολύ ικανοποιητικό. Descent, που λέμε και στο χωριό μου, τίμιο. Και αυτό παρά το γεγονός ότι το σκανδιναβικό μοντέλο με τους damaged ήρωες που παλεύουν με δαίμονες του παρελθόντος δεν είναι τόσο του γούστου μου. Αλλά δέχομαι ότι είναι η κρατούσα τάση και δε με ενοχλεί όταν το σύνολο δένει αρμονικά.
Καταρχάς είναι καλογραμμένο, με χαρακτήρες αναπτυγμένους ήδη (αν καταλαβαίνω καλά έχουν ήδη εξελιχθεί από τα προηγούμενα βιβλία αλλά και οι εδώ εμφανιζόμενο για τις ανάγκες της πλοκής ήταν μια χαρά) και ενδιαφέρουσα υπόθεση. Ένα τετράχρονο κορίτσι βρίσκεται δολοφονημένο στο ίδιο μέρος και με τον ίδιο τρόπο που είχε δολοφονηθεί ένα επίσης τετράχρονο κορίτσι 30 χρόνια πριν. Οι δύο υποθέσεις κάπως πρέπει να συνδέονται και όλο το βιβλίο περιστρεφεται γύρω από αυτό. Ενδιαφέροντα πράγματα δηλαδή.
Αλλά εντάξει, μέσα σε 800 σελίδες προφανώς υπάρχουν κομμάτια που δεν συνδέονται άμεσα με την ιστορία, αλλά ας μην κάνω σποιλερς. Δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό, αλλά κατά τη γνώμη μου ένας τέτοιος "αντιπερισπασμος", αν δεν είναι πολύ πειστικός, δε δένει καλά. Και για να είναι πειστικός, πρέπει να σε κάνει να πιστεύεις ότι κάπως συνδέεται με την κεντρική υπόθεση, αλλά είτε να κάνεις λάθος είτε να μην συνδέεται με τον τρόπο που το έχεις αντιληφθεί. Το αστυνομικό μυθιστόρημα έχει ένα αντικείμενο και (θα έπρεπε να έχει και) μια μεθοδολογία. Επειδή εδώ ο αντιπερισπασμός δεν είναι και τόσο πειστικός, ε... Επίσης, η ιστορία με τη μάγισσα ήταν ένα ενδιαφέρον εύρημα, αλλά υποψιάζομαι ότι η Lackberg χάρηκε λίγο παραπάνω με την ιδέα της από ό,τι της άξιζε. Έστω, αυτό ήταν ένα μικρό μέρος, ας μην το κάνουμε θέμα.
Βέβαια, αυτό που θα ήθελα να κάνω θέμα, είναι μερικά μεταφραστικά σημεία. Έχω γνήσια απορία γιατί το τετράχρονο θύμα (και τα δύο για την ακρίβεια) αναφέρεται συνέχεια ως "κοπελίτσα". Δεν ξέρω ποια είναι η σουηδική λέξη και γιατί δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί κάτι πιο κατάλληλο, όπως "κοριτσάκι", αλλά με ξένισε υπερβολικά. Επίσης σε πολλά σημεία διάβαζα για τα "ματογυάλια" που φορούσαν διάφοροι ήρωες, μου πήρε κάμποσο να συνειδητοποιήσω ότι εννοούσε τα γυαλιά. Ποιος χρησιμοποιεί τη λέξη ματογυάλια;;
Καταρχάς είναι καλογραμμένο, με χαρακτήρες αναπτυγμένους ήδη (αν καταλαβαίνω καλά έχουν ήδη εξελιχθεί από τα προηγούμενα βιβλία αλλά και οι εδώ εμφανιζόμενο για τις ανάγκες της πλοκής ήταν μια χαρά) και ενδιαφέρουσα υπόθεση. Ένα τετράχρονο κορίτσι βρίσκεται δολοφονημένο στο ίδιο μέρος και με τον ίδιο τρόπο που είχε δολοφονηθεί ένα επίσης τετράχρονο κορίτσι 30 χρόνια πριν. Οι δύο υποθέσεις κάπως πρέπει να συνδέονται και όλο το βιβλίο περιστρεφεται γύρω από αυτό. Ενδιαφέροντα πράγματα δηλαδή.
Αλλά εντάξει, μέσα σε 800 σελίδες προφανώς υπάρχουν κομμάτια που δεν συνδέονται άμεσα με την ιστορία, αλλά ας μην κάνω σποιλερς. Δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό, αλλά κατά τη γνώμη μου ένας τέτοιος "αντιπερισπασμος", αν δεν είναι πολύ πειστικός, δε δένει καλά. Και για να είναι πειστικός, πρέπει να σε κάνει να πιστεύεις ότι κάπως συνδέεται με την κεντρική υπόθεση, αλλά είτε να κάνεις λάθος είτε να μην συνδέεται με τον τρόπο που το έχεις αντιληφθεί. Το αστυνομικό μυθιστόρημα έχει ένα αντικείμενο και (θα έπρεπε να έχει και) μια μεθοδολογία. Επειδή εδώ ο αντιπερισπασμός δεν είναι και τόσο πειστικός, ε... Επίσης, η ιστορία με τη μάγισσα ήταν ένα ενδιαφέρον εύρημα, αλλά υποψιάζομαι ότι η Lackberg χάρηκε λίγο παραπάνω με την ιδέα της από ό,τι της άξιζε. Έστω, αυτό ήταν ένα μικρό μέρος, ας μην το κάνουμε θέμα.
Βέβαια, αυτό που θα ήθελα να κάνω θέμα, είναι μερικά μεταφραστικά σημεία. Έχω γνήσια απορία γιατί το τετράχρονο θύμα (και τα δύο για την ακρίβεια) αναφέρεται συνέχεια ως "κοπελίτσα". Δεν ξέρω ποια είναι η σουηδική λέξη και γιατί δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί κάτι πιο κατάλληλο, όπως "κοριτσάκι", αλλά με ξένισε υπερβολικά. Επίσης σε πολλά σημεία διάβαζα για τα "ματογυάλια" που φορούσαν διάφοροι ήρωες, μου πήρε κάμποσο να συνειδητοποιήσω ότι εννοούσε τα γυαλιά. Ποιος χρησιμοποιεί τη λέξη ματογυάλια;;
December 28, 2017
A complicated story that shows off Lackberg's successful mix of soap opera and crime: the murder of a child in the past, a similar crime in the present, out of control teenagers, and the almost obligatory insertion of a group of Syrian refugees struggling to be accepted in Sweden. Alongside all this, regular characters argue, start dating, get married and juggle personal lives with young children.
The pacing isn't quite right as everything unwinds slowly with attention to detail, only to suddenly speed up to a rushed climax. And the insertion of a seventeenth century story didn't work for me, causing me to skim those sections, short as they are. Nevertheless, this is intelligent crime writing built around characters we have come to know well and care about.
The pacing isn't quite right as everything unwinds slowly with attention to detail, only to suddenly speed up to a rushed climax. And the insertion of a seventeenth century story didn't work for me, causing me to skim those sections, short as they are. Nevertheless, this is intelligent crime writing built around characters we have come to know well and care about.
June 23, 2018
Η Lackberg δεν γράφει αριστουργήματα. Αυτό μπορεί να το καταλάβει όποιος έχει διαβάσει τα βιβλία της. Λίγο-πολύ επαναλαμβάνονται κάποια πράγματα. Για κάποιο λόγο όμως δεν με ενοχλεί. Μου αρέσει να διαβάζω τις ιστορίες της. Μου αρέσει ο Πάτρικ που δεν είναι ο κλασικός, αλκοολικός, βασανισμένος επιθεωρητής. Είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, με την εξυπνάδα του, τις γκάφες του, τις αδυναμίες του. Θέλω να συνεχίσω να μαθαίνω τι κάνει και πως περνάει τη ζωή του (εντάξει όχι για πολύ ακόμα – 10 βιβλία έχουμε φτάσει). Γενικά όλοι οι χαρακτήρες σου προκαλούν συναισθήματα και αυτό είναι επιτυχία για έναν συγγραφέα.
Πάμε στη Μάγισσα τώρα. Δεν είναι ότι ήταν κακό… Αλλά ούτε και καλό ήταν. Μάλλον λίγο φλύαρο θα έλεγα. Θεωρώ πως η Lackberg έβαλε δύο σοβαρά θέματα σε ένα βιβλίο και δεν της βγήκε καλά. Bullying και ρατσισμός. Είναι βαριά θέματα για να ασχοληθείς και με τα δύο μαζί. Όλο το θέμα με τους μετανάστες ήταν λίγο άκυρο. Θα μπορούσε να γραφτεί η ιστορία και χωρίς αυτό και πιστεύω θα ήταν καλύτερη.
Σε όλα της τα βιβλία γράφει πάντα δύο ιστορίες. Μία από το παρελθόν και μία από το παρόν, οι οποίες στο τέλος συνδέονται. Εδώ λίγο δεν το πετύχαμε. Ήταν πολύ ωραία και η ιστορία του παρελθόντος, από την οποία πήρε και το όνομά του το βιβλίο, αλλά δεν ήταν πολύ πετυχημένη η σύνδεση. Ήθελα κάτι διαφορετικό, κάτι πιο «ιδιαίτερο».
Ακόμα και αν δεν με ενθουσίασε, ξέρω πως όταν βγάλει καινούριο βιβλίο θα το διαβάσω. Δεν έχω ξενερώσει ακόμα τόσο για να σταματήσω. Περιμένω όμως να διαβάσω κάτι εφάμιλλο με τη Γοργόνα που κατά τη γνώμη μου είναι το καλύτερό της.
Ο καιρός θα δείξει…
Πάμε στη Μάγισσα τώρα. Δεν είναι ότι ήταν κακό… Αλλά ούτε και καλό ήταν. Μάλλον λίγο φλύαρο θα έλεγα. Θεωρώ πως η Lackberg έβαλε δύο σοβαρά θέματα σε ένα βιβλίο και δεν της βγήκε καλά. Bullying και ρατσισμός. Είναι βαριά θέματα για να ασχοληθείς και με τα δύο μαζί. Όλο το θέμα με τους μετανάστες ήταν λίγο άκυρο. Θα μπορούσε να γραφτεί η ιστορία και χωρίς αυτό και πιστεύω θα ήταν καλύτερη.
Σε όλα της τα βιβλία γράφει πάντα δύο ιστορίες. Μία από το παρελθόν και μία από το παρόν, οι οποίες στο τέλος συνδέονται. Εδώ λίγο δεν το πετύχαμε. Ήταν πολύ ωραία και η ιστορία του παρελθόντος, από την οποία πήρε και το όνομά του το βιβλίο, αλλά δεν ήταν πολύ πετυχημένη η σύνδεση. Ήθελα κάτι διαφορετικό, κάτι πιο «ιδιαίτερο».
Ακόμα και αν δεν με ενθουσίασε, ξέρω πως όταν βγάλει καινούριο βιβλίο θα το διαβάσω. Δεν έχω ξενερώσει ακόμα τόσο για να σταματήσω. Περιμένω όμως να διαβάσω κάτι εφάμιλλο με τη Γοργόνα που κατά τη γνώμη μου είναι το καλύτερό της.
Ο καιρός θα δείξει…
May 8, 2018
3 de 5 estrellas ⭐️⭐️⭐️ Me ha gustado 🙂
Estaba deseando que saliera este libro, fui a la librería el mismo día que se publicó para hacerme con él y la primera sorpresa me la llevé allí mismo, un libro caro, carísimo. Aún así, me lo lleve a casa feliz por poder seguir con la saga y disfrutar de la pluma de Camilla.
La historia se desarrolla en tres tiempos distintos, siendo uno de ellos en el siglo XVII.
Recomiendo anotar en una hoja los personajes que van saliendo porque son muchos y puedes hacerte un verdadero lío, mejor este pequeño remedio.
La desaparición de una niña en un lugar donde años atrás también murió una niña es la principal investigación del policía Patrick y el resto del equipo.
Erica a su vez está escribiendo una novela relacionada con la muerte de la primera niña y de las principales acusadas del caso y eso será de buen ayuda para la investigación.
Es genial como seguidora de la saga volver a reencontrarte con los personajes porque se les tiene cariño. Melberg cada día me gusta más y es muy protagonista en este libro.
La historia desarrollada en el siglo XVII está bien documentada, escrita y es de lo más interesante pero no tiene mucho sentido integrada en este libro, la conexión es forzada y requiere de imaginación.
La novela es excesivamente larga, especialmente la primera mitad se hace larga y algo tediosa. Después coge ritmo y ahí si que una siente que está leyendo a Camilla.
Personalmente esperaba mucho más de esta novela aún así me ha gustado y si eres fan de la saga como yo no te la puedes perder, al menos para volver a saber de todos los personajes y el desarrollo de sus vidas.
Espero no tener que esperar mucho para el siguiente
Estaba deseando que saliera este libro, fui a la librería el mismo día que se publicó para hacerme con él y la primera sorpresa me la llevé allí mismo, un libro caro, carísimo. Aún así, me lo lleve a casa feliz por poder seguir con la saga y disfrutar de la pluma de Camilla.
La historia se desarrolla en tres tiempos distintos, siendo uno de ellos en el siglo XVII.
Recomiendo anotar en una hoja los personajes que van saliendo porque son muchos y puedes hacerte un verdadero lío, mejor este pequeño remedio.
La desaparición de una niña en un lugar donde años atrás también murió una niña es la principal investigación del policía Patrick y el resto del equipo.
Erica a su vez está escribiendo una novela relacionada con la muerte de la primera niña y de las principales acusadas del caso y eso será de buen ayuda para la investigación.
Es genial como seguidora de la saga volver a reencontrarte con los personajes porque se les tiene cariño. Melberg cada día me gusta más y es muy protagonista en este libro.
La historia desarrollada en el siglo XVII está bien documentada, escrita y es de lo más interesante pero no tiene mucho sentido integrada en este libro, la conexión es forzada y requiere de imaginación.
La novela es excesivamente larga, especialmente la primera mitad se hace larga y algo tediosa. Después coge ritmo y ahí si que una siente que está leyendo a Camilla.
Personalmente esperaba mucho más de esta novela aún así me ha gustado y si eres fan de la saga como yo no te la puedes perder, al menos para volver a saber de todos los personajes y el desarrollo de sus vidas.
Espero no tener que esperar mucho para el siguiente
May 8, 2017
Dual review with Swedish first and then English!
SWEDISH REVIEW
Häxan är den senaste boken i Fjällbacka serien. Tro det eller ej, men jag hade faktiskt aldrig läst någon bok i serien innan jag läste denna. Men jag tyckte att handlingen verkade så spännande och bestämde mig för att testa serien genom att läsa denna bok. Nu är böcker med barnamord något av det jobbigaste som finns att läsa och det var definitivt jobbigt att sitta med vetskapen att Linnea var död medan skallgångskedjan pågick, man vet vad som kommer att ske, men man hoppas ändå att man ska finna henne vid liv.
Handlingen i denna bok är uppdelad i tre olika berättelser som alla är länkade med varandra. Dels för vi följa mordutredningen i nutid, men vi får även följa mordutredningen på flickan som dog 30 år innan. Sedan har Läckberg även lagt till ännu en berättelse om en kvinna som anklagas för att vara häxa 300 år tidigare. För att vara riktigt ärlig så fann jag berättelsen om häxan som en onödig del. Inte för att den var dålig, men det kändes som att läsa en helt annan bok när berättelsen växlande över till häxberättelsen. Visst har berättelsen en koppling till den nutida berättelsen, men det känns ändå som om boken hade varit bättre utan den. Dock gjorde häxberättelsen mig nyfiken på om fler generationer påverkades av vad som skedde på 1600-talet.
Häxan var intressant, tragiskt och stundtals även roande mitt i allt det hemska tack vare en knäpp polischef och en krävande svärmor som ska gifta om sig. Slutet var hemskt tragiskt och jag tycker att boken mycket bra speglar det moderna svenska samhället med mobbning, rasism och utanförskap. Speciellt en scen var så typiskt svenskt, när en man klagar på alla invandrare i Sverige och det är därför han har flyttat till Spanien.
Jag är oerhört glad att jag tog mig tid att läsa denna bok och ser fram emot att läsa de tidigare publicerades böckerna!
Tack Bokförlaget Forum for recensionsexemplaret!
ENGLISH REVIEW
Tragic memories are brought back to life when four-year-old Linnea disappears from a farm outside Fjällbacka. Thirty years earlier a little girl disappeared from exactly the same farm and was later found murdered. That time, two thirteen-year-old girls were accused of killing the girl. They were found guilty in court, but escaped prison because of their age. After that, one of them lived a quiet life in Fjällbacka. The other has just returned for the first time since the event, now as a celebrated actor to portray Ingrid Bergman in a movie to be recorded in the neighborhood.
The people of Fjällbacka search for Linnea, and eventually, they find her. Nude, next to the same forest lake where the first girl was found. The horror spreads in the small society. Can more girls be in danger? Patrik Hedström thinks it seems farfetched, but he and his colleagues at the Tanumshed police start to investigate whether there are any similarities between the two cases. To help them, they get Erica Falck, who has long been working on a book about the old murder. The investigation opens ups many wounds, and the inhabitants' fear of the unknown has terrible consequences.
**********
The Witch is the latest book in the Fjällbacka series. Believe it or not, but I hade never read any book in the series before I read this. But the story seemed interesting and I decided to test the series by reading this book. Now, books with children being murdered are some of the hardest to read and it was definitely hard to read with the knowledge that Linnea was dead while they searched for her, I knew what's going to happen, but I still hoped they would find her alive.
The book is divided into three different stories, which are linked to each other. We are following the murder investigation today, but we also follow the murder investigation of the girl who died 30 years earlier. Läckberg has also added another story about a woman accused of being a witch 300 years earlier. To be honest, I found the story about the witch an unnecessary part. Not because it was bad, but it felt like reading a completely different book when the story shifted to the witch story. Sure, the story has a connection to the present story, but it still feels like the book had been better without it. However, the witch story made me curious if more generations were affected by what happened in the 17th century.
The book was interesting, tragical and even occasionally funny in the midst of all the horrors thanks to a not so bright police chief and Erica Falck's demanding mother-in-law who is planning to get remarried. The end was terribly tragic and I think the book very well reflects the modern Swedish society with bullying, racism, and segregation. Especially a scene was so typical Swedish when a man complains about all the immigrants in Sweden and that's why he has moved to Spain.
I'm very pleased that I took the time to read this book and look forward to reading the previously published books!
Thanks Bokförlaget Forum for the review copy!
SWEDISH REVIEW
Häxan är den senaste boken i Fjällbacka serien. Tro det eller ej, men jag hade faktiskt aldrig läst någon bok i serien innan jag läste denna. Men jag tyckte att handlingen verkade så spännande och bestämde mig för att testa serien genom att läsa denna bok. Nu är böcker med barnamord något av det jobbigaste som finns att läsa och det var definitivt jobbigt att sitta med vetskapen att Linnea var död medan skallgångskedjan pågick, man vet vad som kommer att ske, men man hoppas ändå att man ska finna henne vid liv.
Handlingen i denna bok är uppdelad i tre olika berättelser som alla är länkade med varandra. Dels för vi följa mordutredningen i nutid, men vi får även följa mordutredningen på flickan som dog 30 år innan. Sedan har Läckberg även lagt till ännu en berättelse om en kvinna som anklagas för att vara häxa 300 år tidigare. För att vara riktigt ärlig så fann jag berättelsen om häxan som en onödig del. Inte för att den var dålig, men det kändes som att läsa en helt annan bok när berättelsen växlande över till häxberättelsen. Visst har berättelsen en koppling till den nutida berättelsen, men det känns ändå som om boken hade varit bättre utan den. Dock gjorde häxberättelsen mig nyfiken på om fler generationer påverkades av vad som skedde på 1600-talet.
Häxan var intressant, tragiskt och stundtals även roande mitt i allt det hemska tack vare en knäpp polischef och en krävande svärmor som ska gifta om sig. Slutet var hemskt tragiskt och jag tycker att boken mycket bra speglar det moderna svenska samhället med mobbning, rasism och utanförskap. Speciellt en scen var så typiskt svenskt, när en man klagar på alla invandrare i Sverige och det är därför han har flyttat till Spanien.
Jag är oerhört glad att jag tog mig tid att läsa denna bok och ser fram emot att läsa de tidigare publicerades böckerna!
Tack Bokförlaget Forum for recensionsexemplaret!
ENGLISH REVIEW
Tragic memories are brought back to life when four-year-old Linnea disappears from a farm outside Fjällbacka. Thirty years earlier a little girl disappeared from exactly the same farm and was later found murdered. That time, two thirteen-year-old girls were accused of killing the girl. They were found guilty in court, but escaped prison because of their age. After that, one of them lived a quiet life in Fjällbacka. The other has just returned for the first time since the event, now as a celebrated actor to portray Ingrid Bergman in a movie to be recorded in the neighborhood.
The people of Fjällbacka search for Linnea, and eventually, they find her. Nude, next to the same forest lake where the first girl was found. The horror spreads in the small society. Can more girls be in danger? Patrik Hedström thinks it seems farfetched, but he and his colleagues at the Tanumshed police start to investigate whether there are any similarities between the two cases. To help them, they get Erica Falck, who has long been working on a book about the old murder. The investigation opens ups many wounds, and the inhabitants' fear of the unknown has terrible consequences.
**********
The Witch is the latest book in the Fjällbacka series. Believe it or not, but I hade never read any book in the series before I read this. But the story seemed interesting and I decided to test the series by reading this book. Now, books with children being murdered are some of the hardest to read and it was definitely hard to read with the knowledge that Linnea was dead while they searched for her, I knew what's going to happen, but I still hoped they would find her alive.
The book is divided into three different stories, which are linked to each other. We are following the murder investigation today, but we also follow the murder investigation of the girl who died 30 years earlier. Läckberg has also added another story about a woman accused of being a witch 300 years earlier. To be honest, I found the story about the witch an unnecessary part. Not because it was bad, but it felt like reading a completely different book when the story shifted to the witch story. Sure, the story has a connection to the present story, but it still feels like the book had been better without it. However, the witch story made me curious if more generations were affected by what happened in the 17th century.
The book was interesting, tragical and even occasionally funny in the midst of all the horrors thanks to a not so bright police chief and Erica Falck's demanding mother-in-law who is planning to get remarried. The end was terribly tragic and I think the book very well reflects the modern Swedish society with bullying, racism, and segregation. Especially a scene was so typical Swedish when a man complains about all the immigrants in Sweden and that's why he has moved to Spain.
I'm very pleased that I took the time to read this book and look forward to reading the previously published books!
Thanks Bokförlaget Forum for the review copy!
February 21, 2025
3,5 stelute 😊
Ritmul actiunii mi-a parut mai lent de aceasta data, insa subiectele abordate au fost interesante.
Ritmul actiunii mi-a parut mai lent de aceasta data, insa subiectele abordate au fost interesante.
November 21, 2018
This book kind of snuck up on me and took me by surprise. I’ve read and watched so many murder mystery’s and it’s hard to find one that’s not predictable. I really did love this one. First what can be seen is parting the book in three different stories, and if two of them seem to have something in common from the beginning, the third one is seemingly not connected at all. And it’s like that to the very end. The main story is full of various plots, that happen to be more and more connected with each other and complicated in the process of reading. It’s not only a crime story. It tells also about different things, like love of characters, growth one but also the first one, their lives, and how cruel can teenagers be. The author plaited as well a political situation - plot of refugees and how they are seen in Sweden. The length of book and various plots can not be interessant for everyone. For someones it can be even boring, but for me it was absorbing and it kept me in tension, so I had to know how it would continue and what tracks the police would find. The ending is just so great and emotional and explosive. I shed a few tears.. I definitively recommend this book to all of you!
May 4, 2018
I bought the book because it had high praises on the cover; I have never read other works by Ms. Lackberg. Soon after starting the book, it felt that there are just too many characters and side stories introduced - almost too many to keep up with. Each time the story returned to a character, I thought, "Who are they again?" I don't have problems with concentration - in the author's defence, I didn't read the book in one sitting (I read this during my daily commute and sometimes not even every day). Even so, I never felt that any of the characters were decently introduced, given a deep background, or were really properly explored or developed for me to care enough about them. The only thing that kept me reading is to find out who actually committed the murders, and despite this, I was skipping paragraphs after I got about halfway.
Tedious read. Superficial characters. I wasted my time.
Tedious read. Superficial characters. I wasted my time.
October 20, 2026
RTC - initial comments - it was exhausting and took weeks to read and not dates shown here. 760 pages. What was I thinking??? 😂
October 13, 2017
Το 10ο βιβλίο της Camilla Läckberg, πιο σκοτεινό, ώριμο και 'πλούσιο' από ποτέ, κερδίζει αμέσως και τους πιο απαιτητικούς αναγνώστες. Προσωπικά την έχω ακολουθήσει αυτήν τη συγγραφέα από τα πρώτα της βήματα, και με είχε κερδίσει ήδη από τότε. Λατρεύω τις ιστορίες της, λατρεύω το ύφος γραφής της και τα εξαιρετικά ψυχογραφήματα των ηρώων της.
Μπορεί κάποιοι να την θεωρούν κάπως...'light' για το 'σκληρό' είδος της σκανδιναβικής αστυνομικής λογοτεχνίας, αλλά πιστεύω πως κάνουν μεγάλο λάθος. Δεν χρειάζεται να γράφουν όλοι σαν τον Nesbo (άλλος λατρεμένος αυτός) ή τέσπα τα βιβλία τους να στάζουν αίμα. Μπορείς πολύ εύκολα να γράψεις μια καταπληκτική αστυνομική ιστορία και με μία σταγόνα αίμα, ας πούμε. Και η Läckberg έχει αποδείξει πως μπορεί να πλάσει εξαιρετικές πλοκές χωρίς πολλές αιματοχυσίες. Εξάλλου, ανέκαθεν σκόπευε και στον ανθρώπινο παράγοντα κι όχι αποκλειστικά στο εκάστοτε έγκλημα που κινητοποιούσε τα νήματα της πλοκής.
Στη "Μάγισσα", εκτός από την αμιγώς αστυνομική πλοκή, θίγει με τρόπο απόλυτα επιτυχημένο και επίκαιρα θέματα όπως το προσφυγικό και το bullying στους εφήβους, αλλά και διαχρονικά, όπως η "ρετσινιά" που αφήνει σε κάποιον μια κατηγορία -στη συγκεκριμένη περίπτωση,για δολοφονία- και το πώς επηρεάζουν τα λάθη των γονιών τα παιδιά τους σε ολόκληρη την πορεία της ζωής τους. Και το κάνει με τρόπο προσεκτικό, διακριτικό αλλά και 'φωναχτό' συνάμα, μιας και πολλές φορές ο ρεαλισμός φτάνει σε σημείο ωμότητας, που κάνει την καρδιά να σφίγγεται. Έτσι είναι όμως τα πράγματα, δυστυχώς. Και η Läckberg απλά τα αποτυπώνει με τρόπο εξαιρετικό.
Όσοι αμφισβητούν την πένα της, ας διαβάσουν τη "Μάγισσα" και είμαι σίγουρη πως θα αναθεωρήσουν. Εμείς οι φανατικοί της απλώς θα έχουμε την ευκαιρία για να απολαύσουμε ακόμα μια καλογραμμένη και εθιστική ιστορία και να ξεκινήσουμε να μετράμε αντίστροφα για την επόμενη, αμέσως μόλις διαβάσουμε την τελευταία αράδα της.
Ολόκληρη η κριτική μου για το βιβλίο στο site "Book City" και τον παρακάτω σύνδεσμο:
Η μάγισσα
Μπορεί κάποιοι να την θεωρούν κάπως...'light' για το 'σκληρό' είδος της σκανδιναβικής αστυνομικής λογοτεχνίας, αλλά πιστεύω πως κάνουν μεγάλο λάθος. Δεν χρειάζεται να γράφουν όλοι σαν τον Nesbo (άλλος λατρεμένος αυτός) ή τέσπα τα βιβλία τους να στάζουν αίμα. Μπορείς πολύ εύκολα να γράψεις μια καταπληκτική αστυνομική ιστορία και με μία σταγόνα αίμα, ας πούμε. Και η Läckberg έχει αποδείξει πως μπορεί να πλάσει εξαιρετικές πλοκές χωρίς πολλές αιματοχυσίες. Εξάλλου, ανέκαθεν σκόπευε και στον ανθρώπινο παράγοντα κι όχι αποκλειστικά στο εκάστοτε έγκλημα που κινητοποιούσε τα νήματα της πλοκής.
Στη "Μάγισσα", εκτός από την αμιγώς αστυνομική πλοκή, θίγει με τρόπο απόλυτα επιτυχημένο και επίκαιρα θέματα όπως το προσφυγικό και το bullying στους εφήβους, αλλά και διαχρονικά, όπως η "ρετσινιά" που αφήνει σε κάποιον μια κατηγορία -στη συγκεκριμένη περίπτωση,για δολοφονία- και το πώς επηρεάζουν τα λάθη των γονιών τα παιδιά τους σε ολόκληρη την πορεία της ζωής τους. Και το κάνει με τρόπο προσεκτικό, διακριτικό αλλά και 'φωναχτό' συνάμα, μιας και πολλές φορές ο ρεαλισμός φτάνει σε σημείο ωμότητας, που κάνει την καρδιά να σφίγγεται. Έτσι είναι όμως τα πράγματα, δυστυχώς. Και η Läckberg απλά τα αποτυπώνει με τρόπο εξαιρετικό.
Όσοι αμφισβητούν την πένα της, ας διαβάσουν τη "Μάγισσα" και είμαι σίγουρη πως θα αναθεωρήσουν. Εμείς οι φανατικοί της απλώς θα έχουμε την ευκαιρία για να απολαύσουμε ακόμα μια καλογραμμένη και εθιστική ιστορία και να ξεκινήσουμε να μετράμε αντίστροφα για την επόμενη, αμέσως μόλις διαβάσουμε την τελευταία αράδα της.
Ολόκληρη η κριτική μου για το βιβλίο στο site "Book City" και τον παρακάτω σύνδεσμο:
Η μάγισσα
September 7, 2024
3,5 ⭐️
É um thriller que mistura passado e presente, centrando-se em dois desaparecimentos de crianças com um intervalo de trinta anos numa pequena comunidade sueca. O desaparecimento de Nea, uma menina de quatro anos, ecoa o de Stella, ocorrido décadas antes, levando a equipa da polícia de Fjällbacka a investigar as semelhanças entre os dois casos.
A história é protagonizada pela dupla Patrik Hedström e Erica, cuja dinâmica peculiar confere um toque único à investigação.
Para além do enredo central, a autora entrelaça temas contemporâneos de relevância social, como a crise dos refugiados sírios e a xenofobia, abordando as tensões e divisões numa sociedade em transformação. A presença de Marie, uma actriz que retorna à comunidade para interpretar Ingrid Bergman, adiciona uma camada de intriga e nostalgia, ligando o presente ao passado de forma subtil.
É uma história repleta de suspense, um quebra-cabeças cujas peças se revelam com grande subtileza até ao surpreendente desfecho.
#CrimeNaAreia
É um thriller que mistura passado e presente, centrando-se em dois desaparecimentos de crianças com um intervalo de trinta anos numa pequena comunidade sueca. O desaparecimento de Nea, uma menina de quatro anos, ecoa o de Stella, ocorrido décadas antes, levando a equipa da polícia de Fjällbacka a investigar as semelhanças entre os dois casos.
A história é protagonizada pela dupla Patrik Hedström e Erica, cuja dinâmica peculiar confere um toque único à investigação.
Para além do enredo central, a autora entrelaça temas contemporâneos de relevância social, como a crise dos refugiados sírios e a xenofobia, abordando as tensões e divisões numa sociedade em transformação. A presença de Marie, uma actriz que retorna à comunidade para interpretar Ingrid Bergman, adiciona uma camada de intriga e nostalgia, ligando o presente ao passado de forma subtil.
É uma história repleta de suspense, um quebra-cabeças cujas peças se revelam com grande subtileza até ao surpreendente desfecho.
#CrimeNaAreia
May 14, 2026
Ok, es laikam ļoti biju sailgojusies pēc skandināvu detektīviem, bet apriju šo 710 lpp. ķieģelīti 4 dienās. 😱
Sākumā bažījos, ka būs par daudz varoņu un sižeta līniju, bet varoņi bija tik labi nostrādāti un visas sižeta līnijas ļoti organiski savienojās.
Te ir meitenītes slepkavība pirms 30 gadiem un līdzīga slepkavība mūsdienās, Sīrijas bēgļu problēmas Zviedrijā, rasisms, homofobija, destruktīvas ģimenes, nelaimīgi, traumēti pusaudži, izpostītas dzīves un pat 17. gadsimta raganu prāva. Un visas šīs tēmas kopā veido prasmīgi uzrakstītu trilleri/detektīvu.
Kopā šajā sērijā ir 11 grāmatas, šī bija otrā, ko izlasīju, bet noteikti pieķeršos visām hronoloģiskā secībā.
Ja stāsts ievelk tik ļoti, ka nevar nolikt grāmatu malā, tad mans vērtējums ir augsts un Lekberga noteikti tiek manā lasāmo autoru listē.
Sākumā bažījos, ka būs par daudz varoņu un sižeta līniju, bet varoņi bija tik labi nostrādāti un visas sižeta līnijas ļoti organiski savienojās.
Te ir meitenītes slepkavība pirms 30 gadiem un līdzīga slepkavība mūsdienās, Sīrijas bēgļu problēmas Zviedrijā, rasisms, homofobija, destruktīvas ģimenes, nelaimīgi, traumēti pusaudži, izpostītas dzīves un pat 17. gadsimta raganu prāva. Un visas šīs tēmas kopā veido prasmīgi uzrakstītu trilleri/detektīvu.
Kopā šajā sērijā ir 11 grāmatas, šī bija otrā, ko izlasīju, bet noteikti pieķeršos visām hronoloģiskā secībā.
Ja stāsts ievelk tik ļoti, ka nevar nolikt grāmatu malā, tad mans vērtējums ir augsts un Lekberga noteikti tiek manā lasāmo autoru listē.
August 13, 2017
Crime stories dumbed down for the new generations.
Agatha Christie, Conan Doyle and Georges Simenon please forgive Camilla Lackberg.
The policemen are as dumb as they come. They search houses and miss evidence, they have second thoughts or trails to follow but dismiss them because they have better things to do (i.e. attending weddings or getting drunk), they keep repeating the same mistakes without flinching and, as this wasn't enough, the whole premise of the book is based on the worst police work EVER, so bad that it's completely unbelievable.
It's easy to write a criminal story when all the mystery and intrigue comes from the police making blatant mistakes over and over again and not from the complexity of the plot itself.
And then the most annoying thing of all: Lackberg writes in 2-pages paragraphs and changes point of view (and storyline) all the time like a kid with ADHD. She jumps around so fast it took me half the book to memorize all the names and characters and what the hell their problem was. Half the storylines are basically pointless anyway and have only a remote link with the main story.
Anybody who finds this good, they must have never read a classic whodunnit story.
5 days reading 700 hundred pages that I will never ever get back.
I can't believe Lackberg has the protagonists of this disappointment as returning characters in a series of books because they are probably the flattest and most uninteresting characters of the whole novel (and it's no easy feat).
Avoid.
Agatha Christie, Conan Doyle and Georges Simenon please forgive Camilla Lackberg.
The policemen are as dumb as they come. They search houses and miss evidence, they have second thoughts or trails to follow but dismiss them because they have better things to do (i.e. attending weddings or getting drunk), they keep repeating the same mistakes without flinching and, as this wasn't enough, the whole premise of the book is based on the worst police work EVER, so bad that it's completely unbelievable.
It's easy to write a criminal story when all the mystery and intrigue comes from the police making blatant mistakes over and over again and not from the complexity of the plot itself.
And then the most annoying thing of all: Lackberg writes in 2-pages paragraphs and changes point of view (and storyline) all the time like a kid with ADHD. She jumps around so fast it took me half the book to memorize all the names and characters and what the hell their problem was. Half the storylines are basically pointless anyway and have only a remote link with the main story.
Anybody who finds this good, they must have never read a classic whodunnit story.
5 days reading 700 hundred pages that I will never ever get back.
I can't believe Lackberg has the protagonists of this disappointment as returning characters in a series of books because they are probably the flattest and most uninteresting characters of the whole novel (and it's no easy feat).
Avoid.
August 20, 2018
Am început seria Fjällbacka în 2010, când am cunoscut-o pe „Prințesa ghețurilor”. Opt ani mai târziu, termin „Vrăjitoarea”, un grimoar de doar 816 de pagini și al 10-lea roman al Camillei Läckberg care îi are drept protagoniști pe Patrik Hedström și Erica Falck.
Nu mi-au plăcut toate cazurile, însă, deși este o serie polițistă, nu ele au reprezentat atracția principală. Așa cum am pățit și cu Crimele din Midsomer, am fost fermecată de personaje și de atmosferă, de acel sentiment de apartenență într-o comunitate restrânsă și (aparent) unită, unde au loc surprinzător de multe crime, răpiri și accidente.
Patrik și Erica sunt extraordinari, echipa de la secție este formidabilă, singura excepție fiind, ca de obicei, Bertil Mellberg, pe care îl urăști și îl iubești în egală măsură. „Vrăjitoarea” știe cum să te atragă în capcană: am citit 500 de pagini în prima noapte și m-am oprit doar pentru că trecuse de ora 4 și trebuia să mă trezesc în trei ore.
Cred că este cel mai violent și cutremurător roman al autoarei. Ultimele 50-70 de pagini nu au fost ușor de citit.
Nu mi-au plăcut toate cazurile, însă, deși este o serie polițistă, nu ele au reprezentat atracția principală. Așa cum am pățit și cu Crimele din Midsomer, am fost fermecată de personaje și de atmosferă, de acel sentiment de apartenență într-o comunitate restrânsă și (aparent) unită, unde au loc surprinzător de multe crime, răpiri și accidente.
Patrik și Erica sunt extraordinari, echipa de la secție este formidabilă, singura excepție fiind, ca de obicei, Bertil Mellberg, pe care îl urăști și îl iubești în egală măsură. „Vrăjitoarea” știe cum să te atragă în capcană: am citit 500 de pagini în prima noapte și m-am oprit doar pentru că trecuse de ora 4 și trebuia să mă trezesc în trei ore.
Cred că este cel mai violent și cutremurător roman al autoarei. Ultimele 50-70 de pagini nu au fost ușor de citit.
February 11, 2018
Camilla Lackberg porusza w "Czarownicy" całą gamę tematów, począwszy od imigrantów, ośrodków dla uchodźców, przez tożsamość, aż po sytuację kobiet. Robi to w świetny i spójny sposób, tak, że cała historia jest przede wszystkim logiczna. I do tego diabelnie tajemnicza.
Stawia na opowieść, nie na sensację, nie na kryminał per se. Pokazuje realia, tło obyczajowe i historyczne, porusza trudne tematy dotykające szwedzkiego społeczeństwa w naturalny, nienapastliwy sposób, czym przypomina mi twórczość naszej Katarzyny Bondy.
"Czarownica" zostaje z czytelnikiem na dłużej.
Stawia na opowieść, nie na sensację, nie na kryminał per se. Pokazuje realia, tło obyczajowe i historyczne, porusza trudne tematy dotykające szwedzkiego społeczeństwa w naturalny, nienapastliwy sposób, czym przypomina mi twórczość naszej Katarzyny Bondy.
"Czarownica" zostaje z czytelnikiem na dłużej.
March 3, 2023
Heks van Camilla Läckberg heeft veruit de mooiste cover van de hele serie met de felle tinten rood en oranje. Ook de korte inhoud deed me alweer watertanden want wat zag het er weer een mysterieus verhaal uit. Heks is intussen het 10e deel van de reeks, maar vervelen doet die allerminst!
Dit keer krijgt Patrik af te rekenen met een vermiste vierjarige kleuter die verdween vanop de boerderij van haar ouders. De zaak doet heel erg denken aan een verdwijning en later de moord op, eveneens een vierjarige dreumes. Twee tienermeisjes bekenden toen verantwoordelijk te zijn voor de dood van het kind, maar later trokken ze hun verklaring weer in. Nu er opnieuw een verdwijning is, wordt de link meteen gelegd naar de 2 tieners van toen. Zij wonen niet ver van de boerderij en hun motief is bovendien zeer zwak. Patrik & Erika proberen te achterhalen wie er verantwoordelijk is, maar de waarheid is uitermate schokkend…
Heks is terug een topper van formaat in de reeks en het einde doet alweer uitkijken naar het nieuwste deel Koekoeksjong. Gelukkig voor mij is dat net verschenen en heb ik er mijn hand op kunnen leggen in de boekhandel. Voor heks geef ik een mooie 4 sterren.
https://elinevandm.wordpress.com/2023...
Dit keer krijgt Patrik af te rekenen met een vermiste vierjarige kleuter die verdween vanop de boerderij van haar ouders. De zaak doet heel erg denken aan een verdwijning en later de moord op, eveneens een vierjarige dreumes. Twee tienermeisjes bekenden toen verantwoordelijk te zijn voor de dood van het kind, maar later trokken ze hun verklaring weer in. Nu er opnieuw een verdwijning is, wordt de link meteen gelegd naar de 2 tieners van toen. Zij wonen niet ver van de boerderij en hun motief is bovendien zeer zwak. Patrik & Erika proberen te achterhalen wie er verantwoordelijk is, maar de waarheid is uitermate schokkend…
Heks is terug een topper van formaat in de reeks en het einde doet alweer uitkijken naar het nieuwste deel Koekoeksjong. Gelukkig voor mij is dat net verschenen en heb ik er mijn hand op kunnen leggen in de boekhandel. Voor heks geef ik een mooie 4 sterren.
https://elinevandm.wordpress.com/2023...
November 15, 2020
Μπορούσε η ιστορία με το Μπόχουσλεν να είναι η βασική ιστορία του βιβλίου. Σε πολλά σημεία με κούρασαν οι πολλές λεπτομέρειες και οι ανούσιες ιστορίες (γάμος πεθεράς Έρικας, διεξαγωγή μπάτσελορ πάρτυ, μαθήματα ιστιοπλοΐας σε μετανάστες) ε να 'χαμε να λέγαμε..γενικά ήθελε να θίξει πολλά θέματα σε ένα βιβλίο. Όσο για το τέλος; Απογοήτευση.
Camilla ήσουν πολύ ψηλά για μένα μετά από την "Παγωμένη Πριγκίπισσα" (το πρώτο και μοναδικό της βιβλίο που διάβασα πριν τη "Μάγγισσα"), γιατί με απογοήτευσες έτσι;
Camilla ήσουν πολύ ψηλά για μένα μετά από την "Παγωμένη Πριγκίπισσα" (το πρώτο και μοναδικό της βιβλίο που διάβασα πριν τη "Μάγγισσα"), γιατί με απογοήτευσες έτσι;
September 30, 2018
Vrajitoarea e un roman nebunesc, care te tine in priza de la prima pagina, te prinde in farmecele lui, te surprinde si in acelasi timp te relaxeaza. E genul de lectura care imbina cumva genul politist cu o drama de familie si o comedie romantica, care are cate putin din toate genurile, care te lasa sa respiri, dar te si innebuneste cu schimbarile de situatie si suspansul. Acesta e meritul Camillei Lackberg si cred ca asta o face o asa mare scriitoare. Stilul ei e unic si sunt indragostita iremediabil de seria aceasta. As recunoaste-o de la prima pagina.
Ca si in celelalte romane din serie, cuplul Erika-Patrick este in prim-plan. M-am atasat foarte tare de ei si de intreaga lor familie, cu tot haosul de acasa, cu toate neintelegerile si situatiile amuzante, cu tot stresul lor si joaca copiilor. Familia lor e galagioasa si vesela, e familia tipic suedeza, departe de a fi perfecta, dar atat de simpatica.
Scriitoarea surprinde perfect mecanismul de functionare al politiei in general, nu doar a celei suedeze. Birocratie multa, coruptie, oameni care nu isi fac treaba cum trebuie, anchete nerezolvate, altele inchise din lipsa de resurse, necoordonare, munca pana noaptea tarziu, dar si niste oameni buni, care vor sa faca dreptate si sa aduca consolare. Si de data aceasta Patrick si compania are mult de munca cu un caz incurcat, din care lipsesc multe piese, aparent simplu de rezolvat, care insa se devedeste a fi extrem de trist.
Cred ca e unul dintre putinele romane politiste care ofera o alta perspectiva a crimei, care nu trage linia clar intre vinovati si nevinovati, care lasa cititorul sa decida si sa judece, care implica atat de mult factorul uman si psihologic. O serie de minciuni, de temeri, de sentimente ingropate adanc, de greseli prostesti si de frici duc la moartea unor fete inocente. Iar la final, nu exista bucuria gasirii vinovatului, nu exista castigatori si invinsi, exista doar suferinta.
Recomand fanilor genului si nu numai, este o poveste de viata complexa, ce se intinde pe mai multe generatii si urmareste conflictele dintre parinti si copii, lipsa de comunicare si consecintele ei, maturizarea fortata si lipsa reperelor de orice fel in viata. E o poveste din care inveti multe, mai ales pentru ca este atat de dura si arata cum niste simple greseli si minciuni pot duce la distrugerea atator familii, cum oameni nevinovati sunt prinsi in aceasta valtoare si fac lucruri nebunesti, pierzandu-si inocenta si cum noi, oamenii, punem in miscare un intreg mecanism printr-o simpla vorba.
Ca si in celelalte romane din serie, cuplul Erika-Patrick este in prim-plan. M-am atasat foarte tare de ei si de intreaga lor familie, cu tot haosul de acasa, cu toate neintelegerile si situatiile amuzante, cu tot stresul lor si joaca copiilor. Familia lor e galagioasa si vesela, e familia tipic suedeza, departe de a fi perfecta, dar atat de simpatica.
Scriitoarea surprinde perfect mecanismul de functionare al politiei in general, nu doar a celei suedeze. Birocratie multa, coruptie, oameni care nu isi fac treaba cum trebuie, anchete nerezolvate, altele inchise din lipsa de resurse, necoordonare, munca pana noaptea tarziu, dar si niste oameni buni, care vor sa faca dreptate si sa aduca consolare. Si de data aceasta Patrick si compania are mult de munca cu un caz incurcat, din care lipsesc multe piese, aparent simplu de rezolvat, care insa se devedeste a fi extrem de trist.
Cred ca e unul dintre putinele romane politiste care ofera o alta perspectiva a crimei, care nu trage linia clar intre vinovati si nevinovati, care lasa cititorul sa decida si sa judece, care implica atat de mult factorul uman si psihologic. O serie de minciuni, de temeri, de sentimente ingropate adanc, de greseli prostesti si de frici duc la moartea unor fete inocente. Iar la final, nu exista bucuria gasirii vinovatului, nu exista castigatori si invinsi, exista doar suferinta.
Recomand fanilor genului si nu numai, este o poveste de viata complexa, ce se intinde pe mai multe generatii si urmareste conflictele dintre parinti si copii, lipsa de comunicare si consecintele ei, maturizarea fortata si lipsa reperelor de orice fel in viata. E o poveste din care inveti multe, mai ales pentru ca este atat de dura si arata cum niste simple greseli si minciuni pot duce la distrugerea atator familii, cum oameni nevinovati sunt prinsi in aceasta valtoare si fac lucruri nebunesti, pierzandu-si inocenta si cum noi, oamenii, punem in miscare un intreg mecanism printr-o simpla vorba.
April 21, 2018
Un libro bastante largo, seiscientas y pico de páginas, donde no hay dos tramas temporales (como nos tiene acostumbrados esta autora), sino tres: la del presente, con la desaparición y despues muerte de la pequena Nea; la del pasado, son un asesinato de Stella en la misma granja donde desaparece Nea; y la que transcurre en el siglo XVII, donde veremos cómo le va a una joven viuda en tiempos de la cacería de brujas. A mi entender la tercera trama está demás, si se omite no afectaría a en nada a las otras dos historias que si están relacionadas.
Aparte de todo lo relacionado con la investigación, seguimos conociendo cómo les va a los caracteres que hemos ido siguiendo a lo largo de la saga. Otros temas tocados en el libro, es el de los refugiados, el bullying, la homosexualidad, la violencia familiar, en fin, que la autora como que no quiso dejar nada por fuera.
Un libro entretenido que seguramente gustará a los seguidores de esta autora.
Mención aparte, ha sido lo que ha hecho la editorial en publicar solo en físico primero, y creo que en catalán para kindle, dejándonos a los que leemos en digital y en espanol por fuera. Tuve que comprarlo en físico, sin tener otra opción. Mal, muy mal.
Aparte de todo lo relacionado con la investigación, seguimos conociendo cómo les va a los caracteres que hemos ido siguiendo a lo largo de la saga. Otros temas tocados en el libro, es el de los refugiados, el bullying, la homosexualidad, la violencia familiar, en fin, que la autora como que no quiso dejar nada por fuera.
Un libro entretenido que seguramente gustará a los seguidores de esta autora.
Mención aparte, ha sido lo que ha hecho la editorial en publicar solo en físico primero, y creo que en catalán para kindle, dejándonos a los que leemos en digital y en espanol por fuera. Tuve que comprarlo en físico, sin tener otra opción. Mal, muy mal.
March 7, 2019
Μία ιστορία που σου κρατάει το ενδιαφέρον από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα χωρίς να κάνει κοιλιά, κάτι το οποίο φοβήθηκα στην αρχή όταν είδα τον όγκο του βιβλίου, και με ένα θέμα τόσο ευαίσθητο, σπαραχτικό και σοβαρό όπως η δολοφονία μικρών παιδιών. Το μόνο αρνητικό που βρήκα είναι ότι θεωρώ τραβηγμένο τον τίτλο καθώς και τη διασύνδεσή του με το σύνολο της ιστορίας.
June 5, 2020
3,5.
El más flojo de esta saga. Aunque te hace reflexionar con algunos temas, el hilo conector de las tres historias no me ha llegado a convencer del todo. Aun así, se lee rápido y es ameno.
Me ha gustado reencontrarme con Erica y Patrick, y ver la evolución de los personajes desde el domador de leones.
El más flojo de esta saga. Aunque te hace reflexionar con algunos temas, el hilo conector de las tres historias no me ha llegado a convencer del todo. Aun así, se lee rápido y es ameno.
Me ha gustado reencontrarme con Erica y Patrick, y ver la evolución de los personajes desde el domador de leones.
March 14, 2018
I found this book went into a lot of extra detail that I personally didn't care for. I usually quite enjoy Camilla's work, looking forward to her next novel, but this one just seemed to drag on.
June 11, 2021
Fue una lectura compleja, con muchos personajes, narrada en diferentes tramas, la 1era inicia con la desaparición de Linnea una pequeñita de 4 años. La Niña vive en una granja en donde 30 años antes había desaparecido otra niña “Stella” en las mismas circunstancias, la cual fue encontrada poco después sin vida. Con la búsqueda de Linnea empezaremos a conocer el pasado de los habitantes del pueblo. La segunda trama salta en la época de la caza de brujas en 1671 acontecida en Bohuslän. La historia envuelve temas sociales tales como el rechazo de refugiados, acoso escolar, abuso sexual y por supuesto el que fueras diferente o datada de una habilidad de sanar con plantas, simplemente te convertía en una bruja, que eran torturadas hasta declarar su culpa. Ha sido mi primera lectura de esta escritora, me dejó muy confundida, y aún nose si leer algo más de ella, me sentí muy triste y frustrada. 😵💫
November 24, 2020
Thirty years ago a 4-year old girl went missing from her farm home and was later discovered murdered. Two teenage girls were convicted of the murder but both are now free again. Then another 4-year old disappears from the same farm.
Of the previous novels I’ve read in the Fjällbacka series featuring Patrik Hedström and Erika Falck there are a couple I really liked, the rest I wasn’t crazy about. This one, I guess falls somewhere in the middle. It’s a very long novel with many characters – some not too distinctive – and jumps back and forth in time a lot, even back to 1671. As such, I found it difficult to follow at times and had somewhat lost interest before the ending.
As a study of a community in a state of shock, suspicion and fear it was very convincing. As a murder mystery it left a lot to be desired.
Of the previous novels I’ve read in the Fjällbacka series featuring Patrik Hedström and Erika Falck there are a couple I really liked, the rest I wasn’t crazy about. This one, I guess falls somewhere in the middle. It’s a very long novel with many characters – some not too distinctive – and jumps back and forth in time a lot, even back to 1671. As such, I found it difficult to follow at times and had somewhat lost interest before the ending.
As a study of a community in a state of shock, suspicion and fear it was very convincing. As a murder mystery it left a lot to be desired.
December 20, 2019
Μου φαίνεται απίστευτο αλλά ΝΑΙ!!!! το τελείωσα φετο!!!
Σε αυτό το βιβλίο η Καμίλα μας τα κάνει λίγο σαλάτα. Ανοίγει πολλά μέτωπα που ακόμα δεν έχω καταλάβει το λόγο.
Βέβαια και στα προηγούμενα βιβλία της έβαζε πολλά γεγονότα μαζί και ήταν κάτι που θαύμαζα σε αυτήν το πώς καταφέρνει να σε πάει μέσω Καβάλας και παρόλαυτα στο τέλος να έχεις την αίσθηση ότι ΝΑΙ έτσι έπρεπε να γίνει.
Στο συγκεκριμένο όμως όχι. Δεν χρειαζόταν να γίνει έτσι.
Όλα μου φαινόντουσαν παράταιρα ακόμα και η κεντρική ιστορία. Ακόμα και η ιστορία της Μάγισσας. Ακόμα και το κομμάτι του Σαμ. Ακόμα και το κομμάτι με τους Σύριους.
Δεν ξέρω.
Απογοητεύτηκα.
2,5 αστέρια.
Σε αυτό το βιβλίο η Καμίλα μας τα κάνει λίγο σαλάτα. Ανοίγει πολλά μέτωπα που ακόμα δεν έχω καταλάβει το λόγο.
Βέβαια και στα προηγούμενα βιβλία της έβαζε πολλά γεγονότα μαζί και ήταν κάτι που θαύμαζα σε αυτήν το πώς καταφέρνει να σε πάει μέσω Καβάλας και παρόλαυτα στο τέλος να έχεις την αίσθηση ότι ΝΑΙ έτσι έπρεπε να γίνει.
Στο συγκεκριμένο όμως όχι. Δεν χρειαζόταν να γίνει έτσι.
Όλα μου φαινόντουσαν παράταιρα ακόμα και η κεντρική ιστορία. Ακόμα και η ιστορία της Μάγισσας. Ακόμα και το κομμάτι του Σαμ. Ακόμα και το κομμάτι με τους Σύριους.
Δεν ξέρω.
Απογοητεύτηκα.
2,5 αστέρια.
Displaying 1 - 30 of 1,709 reviews