What do you think?
Rate this book
Ποιήματα 1968-2010
Στην ανά χείρας έκδοση, εκτός από τις συλλογές "Μη σκεπάζεις το ποτάμι" και "Κρυφός κυνηγός" που παρέμειναν όπως είχαν τυπωθεί αρχικά, στις άλλες έγινε μια πάρα πολύ αυστηρή επιλογή, ενώ αρκετά από τα ποιήματα έχουν υποστεί από απλές μέχρι και δομικές αλλαγές, αφού πιστεύω ότι, από τότε που ξεκίνησα να γράφω, επεξεργάζομαι και συμπληρώνω μία και την αυτή συλλογή. (Από τον πρόλογο της έκδοσης)
200 pages, Paperback
First published January 1, 2014
About the author
Γιώργος Μαρκόπουλος
9 booksΟ Γιώργος Μαρκόπουλος γεννήθηκε στη Μεσσήνη το 1951. Από το 1965 κατοικεί στην Αθήνα. Σπούδασε Οικονομικά και Στατιστική στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Πειραιώς. Έχει εκδώσει επτά ποιητικές συλλογές, δύο βιβλία με πεζά κείμενα και επτά δοκίμια (ένα για το ποδόσφαιρο στην ελληνική ποίηση και έξι για το έργο σύγχρονων κυρίως ποιητών).
Το 1996 του απονεμήθηκε το Βραβείο Καβάφη στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Το 1999 το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή του Μη σκεπάζεις το ποτάμι (Κέδρος, 1998), η οποία το 2000 κρίθηκε υποψήφια, από ελληνικής πλευράς, για το Ευρωπαϊκό Αριστείο Λογοτεχνίας. Το 2011 του απονεμήθηκε πάλι το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή του Κρυφός κυνηγός (Κέδρος, 2010) και το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών από το Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη για το σύνολο του έργου του. Το 2023, επίσης για το σύνολο του έργου του, το Μεγάλο Τιμητικό Βραβείο του περιοδικού ο αναγνώστης, καθώς και το Βραβείο Λογοτέχνη από τον Σύνδεσμο Πολιτισμού Ελλάδας-Κύπρου στη Λευκωσία.
Έχουν κυκλοφορήσει δύο επιλογές ποιημάτων του στα γαλλικά, σε μετάφραση Μichel Volkovitch, και μία επιλογή ποιημάτων του στα ισπανικά, σε μετάφραση Jose Antonio Moreno Jurado.
Το 1996 του απονεμήθηκε το Βραβείο Καβάφη στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Το 1999 το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή του Μη σκεπάζεις το ποτάμι (Κέδρος, 1998), η οποία το 2000 κρίθηκε υποψήφια, από ελληνικής πλευράς, για το Ευρωπαϊκό Αριστείο Λογοτεχνίας. Το 2011 του απονεμήθηκε πάλι το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή του Κρυφός κυνηγός (Κέδρος, 2010) και το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών από το Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη για το σύνολο του έργου του. Το 2023, επίσης για το σύνολο του έργου του, το Μεγάλο Τιμητικό Βραβείο του περιοδικού ο αναγνώστης, καθώς και το Βραβείο Λογοτέχνη από τον Σύνδεσμο Πολιτισμού Ελλάδας-Κύπρου στη Λευκωσία.
Έχουν κυκλοφορήσει δύο επιλογές ποιημάτων του στα γαλλικά, σε μετάφραση Μichel Volkovitch, και μία επιλογή ποιημάτων του στα ισπανικά, σε μετάφραση Jose Antonio Moreno Jurado.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
January 22, 2022
Ποιητής που γνώρισα με έκπληξη διαβάζοντας την "Ωδή στον παίκτη της ΑΕΚ και της Εθνικής Χρήστο Αρδίζογλου" νομίζω στην πολύτιμη -τουλάχιστον για έναν τότε μαθητή, ποδοσφαιρόφιλο και αναγνώστη- ανθολογία της γενιάς του '70 του Παναγιώτου και συνδυάζοντάς την ανεξίτηλα με τις βολίδες του Αρδίζογλου και το τράνταγμα ενός περίφημου δοκαριού του. Προχώρησα και στους "Πυροτεχνουργούς", καθότι στην προθήκη του απέναντι βιβλιοπωλείου της Εγνατίας, της "Γωνιάς του βιβλίου", όπου η γλυκύτατη αείμνηστη γιαγιά, μητέρα του Κάτου, επέτρεπε να ξεφυλλίζω τα βιβλία, μέχρι και να κατέβω μόνος στο υπόγειο. Κι ο Μαρκόπουλος "εντάχθηκε" στο μυαλό μου σ' εκείνη τη "γενιά", χωρίς να με προκαλέσει όπως άλλοι, πιο αμφισβητίες και underground. Μου φαινόταν πολύ νηφάλιος για το τότε γούστο μου.
- Και τώρα μου έτυχε σε ράφι βιβλιοπωλείου και πήρα τη συλλογή, έστω για να ξαναδιαβάσω τον Αρδίζογλου. Ο ποιητής κάνει αυστηρή επιλογή και ξεκαθάρισμα από όλες τις (όχι πολλές) παλιές συλλογές του και συμπεριλαμβάνει ακέραιες τις δύο τελευταίες. Ακόμη αυστηρότερη η δική μου επιλογή, αν και αφήνω απ' έξω λίγα εκτενέστερα ποιήματα που μόνο ακέραια τα απολαμβάνεις. Ναι, νηφάλια ποίηση -όπως και ο κριτικός του λόγος-, στην ανθολόγηση ίσως δεν φαίνεται σε πόση έκταση την διαμόρφωσαν τα μετεμφυλιακά βιώματα, έτσι όμως αναδύεται καλύτερα η διαχρονικότητά της. Ο έρωτας κι ο θάνατος, η θλίψη και η ματαιότητα επανέρχονται όχι ως απλά μοτίβα, αλλά ως επεξεργασμένα αισθητικά βιώματα, με συγκρατημένη δραματικότητα, μια λιτή συγκατάβαση στην ανθρώπινη συνθήκη.
Κι η ψυχή-πουλί συνεχίζει να αγνοεί τις απαγορεύσεις και να πετά την εποχή του κυνηγιού.
Το βράδυ μαζεύεις ξύλα για το τζάκι.
Και το πρωί, α το πρωί,
τι πικρή που είναι η ζωή όλο με τις στάχτες.
(Τραγούδι για τους μοναχικούς άντρες)
Είσαι το κεφάλι αγάλματος γυναίκας αρχαϊκής,
που βρέθηκε στο χωράφι του φτωχού γεωργού
και κείνος το κρύβει,
το απόγευμα, να το βλέπει μονάχος.
(Άλκηστις)
- Το παιδί που σου αναγγέλλει τη ζημιά τραγουδώντας, για να απαλύνει έτσι το μέγεθος και τη σημασία της.
- Τα παιδιά που τα βλέπεις λυπημένα και ξάφνου λίγο πιο πέρα στήνουν παιχνίδι στη στιγμή, πάνω στη νεκρώσιμη ακολουθία της ίδιας της θείας τους, στο νεκροταφείο.
- Το πρώτο φιλί παιδιού στον πατέρα που δεν το θυμάται και ο τελευταίος ασπασμός που θα τον θυμάται για πάντα.
- Και η στερνή στιγμή της ζωής μας, τέλος, που καθώς θα φεύγουμε έχοντας αφήσει, αν και δίπλα μας, πολύ μακριά φίλους και συγγενείς, από τη βουνά ή τη θάλασσα πέρα, κάποιος θα προβάλει, που όμως δεν θα προφτάσουμε, δεν θα προφτάσουμε να δούμε ποιος είναι.
(Μετά των αγίων)
Ω ψυχή, πουλί που δεν ξέρει
και πετά σε μέρες που επιτρέπεται το κυνήγι.
(Διαβάσεις πεζών, 17)
- Και τώρα μου έτυχε σε ράφι βιβλιοπωλείου και πήρα τη συλλογή, έστω για να ξαναδιαβάσω τον Αρδίζογλου. Ο ποιητής κάνει αυστηρή επιλογή και ξεκαθάρισμα από όλες τις (όχι πολλές) παλιές συλλογές του και συμπεριλαμβάνει ακέραιες τις δύο τελευταίες. Ακόμη αυστηρότερη η δική μου επιλογή, αν και αφήνω απ' έξω λίγα εκτενέστερα ποιήματα που μόνο ακέραια τα απολαμβάνεις. Ναι, νηφάλια ποίηση -όπως και ο κριτικός του λόγος-, στην ανθολόγηση ίσως δεν φαίνεται σε πόση έκταση την διαμόρφωσαν τα μετεμφυλιακά βιώματα, έτσι όμως αναδύεται καλύτερα η διαχρονικότητά της. Ο έρωτας κι ο θάνατος, η θλίψη και η ματαιότητα επανέρχονται όχι ως απλά μοτίβα, αλλά ως επεξεργασμένα αισθητικά βιώματα, με συγκρατημένη δραματικότητα, μια λιτή συγκατάβαση στην ανθρώπινη συνθήκη.
Κι η ψυχή-πουλί συνεχίζει να αγνοεί τις απαγορεύσεις και να πετά την εποχή του κυνηγιού.
Το βράδυ μαζεύεις ξύλα για το τζάκι.
Και το πρωί, α το πρωί,
τι πικρή που είναι η ζωή όλο με τις στάχτες.
(Τραγούδι για τους μοναχικούς άντρες)
Είσαι το κεφάλι αγάλματος γυναίκας αρχαϊκής,
που βρέθηκε στο χωράφι του φτωχού γεωργού
και κείνος το κρύβει,
το απόγευμα, να το βλέπει μονάχος.
(Άλκηστις)
- Το παιδί που σου αναγγέλλει τη ζημιά τραγουδώντας, για να απαλύνει έτσι το μέγεθος και τη σημασία της.
- Τα παιδιά που τα βλέπεις λυπημένα και ξάφνου λίγο πιο πέρα στήνουν παιχνίδι στη στιγμή, πάνω στη νεκρώσιμη ακολουθία της ίδιας της θείας τους, στο νεκροταφείο.
- Το πρώτο φιλί παιδιού στον πατέρα που δεν το θυμάται και ο τελευταίος ασπασμός που θα τον θυμάται για πάντα.
- Και η στερνή στιγμή της ζωής μας, τέλος, που καθώς θα φεύγουμε έχοντας αφήσει, αν και δίπλα μας, πολύ μακριά φίλους και συγγενείς, από τη βουνά ή τη θάλασσα πέρα, κάποιος θα προβάλει, που όμως δεν θα προφτάσουμε, δεν θα προφτάσουμε να δούμε ποιος είναι.
(Μετά των αγίων)
Ω ψυχή, πουλί που δεν ξέρει
και πετά σε μέρες που επιτρέπεται το κυνήγι.
(Διαβάσεις πεζών, 17)
Displaying 1 of 1 review