In 'Het ontbijtbuffet' zijn dertien verhalen van H.M. van den Brink opgenomen die zich afspelen in het verraderlijke niemandsland dat vakantie heet. De figuren in "Het ontbijtbuffet' willen door het maken van een verre reis of een verblijf in een rustig vakantiehuis aan hun dagelijkse zorgen ontsnappen. Maar weg van dat alles worden ze meer dan ooit met zichzelf geconfronteerd. In deze dertien tragikomische verhalen laat H.M. van den Brink een nieuwe kant van zijn schrijverschap zien: een oog voor exotische omstandigheden en verrassende ontknopingen
Hans Maarten van den Brink (1956) is a Dutch writer and journalist who has won many literary awards with his novel Over het water (translated as On the water).
Ik weet niet zo goed wat ik van deze verhalen vind. Ze zijn niet slecht, maar ook niet heel goed, althans ze zijn niet met persoonlijke inzet of bloed, zweet en tranen geschreven. Ze zijn ook niet komisch of komisch bedoeld zoals veel (pech)vakantieverhalen dat wel zijn. Ik zou ze eerder ambachtelijke tussendoortjes noemen. Vakantie, begin er niet aan, want sores zijn overal. Dat is de boodschap die ik van het boek heb overgehouden.
De lectuur van 'Dijk', een knappe, klassiek gecomponeerde roman, maakte me nieuwsgierig naar deze verhalenbundel. Thema: vakantie. (Het is maar voor even, dit, bedenkt hij. Het is vakantie, het is niet echt. p.40) In zijn verhalen wordt er niet naar een (onverwachte) pointe toegewerkt (waar veel hedendaagse verhalenschrijvers zich aan bezondigen). Ze horen thuis in de categorie 'tranche de vie'. (In het leven zijn er ook geen pointes, nietwaar?)
20 jaar terug verraste Hans Maarten van den Brink met het prachtige 'Over het water', maar zijn recente 'Dijk' was voor mij alles behalve een dijk van een roman. Zijn laatste 'Het ontbijtbuffet' is en bundel heel korte verhalen, dat is een lastig genre. Je moet vanaf zin 1 trefzeker zijn, en op korte tijd veel kunnen vertellen. Dat gebeurt hier in deze stukjes rond het thema vakantie. Soms zijn het geestige cursiefjes, maar soms roept hij met zijn beknopte maar suggestieve stijl werelden op van emotie/tragiek.
Zijn er ook leuke vakanties? Je zou denken van niet als je de 13 korte verhalen leest in 'Het ontbijtbuffet' van H.M. van den Brink. Vakantie lijkt hier vooral een tijd van verloren illusies, weemoed naar vroeger tijden en perikelen rond relaties, zowel beginnend als aflopend als al beëindigd. En elk verhaal roept onmiddellijk een sfeer op van onheil: 'dit komt nooit meer goed'.