Een kreet is de ramp niet is tegelijk zwartgallig en geestdriftig. Om zich heen ziet Tonnus Oosterhoff dwaasheden, leugens... en overal is de dood. Hij is zich bewust hoe weinig hij daar als schrijver tegen in te brengen heeft, hoe klein zijn stem is. Maar telkens opnieuw zijn er verschijnselen, boeken vooral, die energie geven, de rijkdom van het bestaan helpen ervaren. De essays in deze bundel vormen samen een gloedvol pleidooi voor literatuur en tasten de grenzen van het genre af: klassieke verhandelingen, dialogen, beschouwingen over kunst en actualiteit. Het geheel weerspiegelt Oosterhoffs kijk op de wereld: veelvormig en één.
Ik kreeg dit boek aangeraden door een vriend, maar het blijkt niet mijn soort boek en mijn type schrijver te zijn. Alles wordt naar mijn mening teveel uitgeplozen. Er zit veel cynisme en weinig optimisme en vaart in de essays. Toch 3 sterren voor sommige mooie gedachtegangen.