... my, Polacy, nie znosimy właściwych ludzi na właściwych miejscach. My nie lubimy naczelników, szefów, wodzów inteligentnych. Nawet na prezesów naszych stowarzyszeń, stronnictw, organizacji z radością wybieramy ludzi niebojowych, to znaczy pozbawionych indywidualności. Kult poczciwego durnia jest jedynym powszechnie uznanym kultem w Polsce. Stanisław Cat-Mackiewicz
Stanisław Mackiewicz pseudonim Cat (1896–1966), publicysta, prawnik, polityk, premier rządu RP na wychodźstwie. Przed I wojną światową należał do organizacji "Zet", a w latach 1916–17 do Polskiej Organizacji Wojskowej (POW). W wojnie polsko-bolszewickiej walczył jako ochotnik. Był założycielem i, w latach 1922–1939, redaktorem naczelnym wileńskiego dziennika "Słowo". Jako monarchista i konserwatysta zaliczany był do grupy tzw. żubrów wileńskich. W 1931 r. odbył podróż po ZSRR, po której ostro skrytykował stosunki tam panujące. Był zwolennikiem J. Piłsudskiego. Od 1928 r. do 1935 r. pełnił funkcję posła na sejm z ramienia Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem (BBWR). Po śmierci Piłsudskiego (1935) należał do prawicowej opozycji wobec rządów sanacyjnych. Podczas II wojny światowej był członkiem emigracyjnej Rady Narodowej. Krytykował politykę rządu gen. W. Sikorskiego, kwestionował układ Sikorski–Majski. Po zakończeniu II wojny światowej pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. W latach 1954–55 pełnił urząd premiera rządu RP na wychodźstwie. W 1956 r. powrócił do Polski.
Książka jest, pomimo kilku wyłapanych w niej błędów, świetna. Na pewno zachęca do dalszej lektury w tej tematyce. Język, jak zwykle zresztą, jest bardzo charakterystyczny, subiektywny, pełen weny, ciętych ripost i zgrabnych ujęć w prosty sposób rzeczy skomplikowanych. Momentami autor schodzi z głównej ścieżki narracji i może to być denerwujące, ale ogół jest bardzo wciągający.
Godna polecenia dla każdego. Zwłaszcza dla zatwardziałych epigonów Szymona Askenazego na odtrutkę od tego, co im wykładał ich nauczyciel w "Sojuszu polsko-pruskim".
Świetnie napisany esej historyczny, w zniuansowany sposób broniący Stanisława Augusta. Bardzo dobra charakterystyka epoki, ówczesnej mentalności i stylu polityki. Mocne i dobrze uargumentowane oceny osób i wydarzeń (np. ostra krytyka konfederacji barskiej).