Ο λευκός ήλιος των ηττημένων: Όλη η αλήθεια για τον Αμερικανικό Εμφύλιο

by Dominique Venner, Νέλλυ Παρασκευοπούλου (Translator), Δημήτριος Ζαφειρόπουλος (Contributor)

Τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου 1861 εξερράγη η πρώτη κανονιά του πολέμου της Απόσχισης. Και οι δυο πλευρές περιμένουν έναν σύντομο, έντιμο, ομαλό πόλεμο. Η σύγκρουση όμως θα διαρκέσει τέσσερα χρόνια και θα είναι η πιο αιματηρή ολόκληρης της αμερικανικής ιστορίας. Οι απώλειες θα είναι κατά ένα τρίτο μεγαλύτερες από εκείνες που υπέστησαν οι ΗΠΑ στον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, 618.000 έναντι 407.000, για έναν πληθυσμό επτά φορές μικρότερο. Το 1861, οι ΗΠΑ δεν αποτελούν ένα μόνο έθνος, αλλά δυο, τα οποία είναι εντελώς διαχωρισμένα, ο Νότος και ο Βορράς. Όλα βρίσκονται σε αντίθεση: ο πληθυσμός, οι παραδόσεις, ο πολιτισμός, το κλίμα, η οικονομία. Η ιστορία την οποία αφηγείται ο Ντομινίκ Βεννέρ, είναι εκείνη της γέννησης ενός έθνους του Νότου, και στη συνέχεια η αντίσταση του στην επίθεση του βιομηχανικού Βορρά, και - τέλος - της προμελετημένης δολοφονίας του. Είναι η αληθινή ιστορία του "Όσα παίρνει ο άνεμος". Συναντάμε ξανά τις φυτείες των λευκών μισοκοιμισμένων μέσα στις μανόλιες, τα χωράφια με το βαμβάκι και την απόλαυση της ζωής, τους εκλεπτυσμένους τζέντλεμαν και τα κορίτσια με κρινολίνο, αλλά και την κατάρα της δουλείας. Παρακολουθούμε τον Γολγοθά του Νότου: Γκέτισμπουργκ, Ατλάντα, Αππόματοξ. Η αποφασιστικότητα του Τζέφερσον Ντέιβις, η στρατιωτική ευφυΐα του στρατηγού Λη, ο ενθουσιασμός του Στόουνγουολ Τζάκσον ή του Μπορεγκάρντ, η τόλμη των παραβιαστών, του αποκλεισμού, το θάρρος των επιδρομών του ιππικού, ο ηρωισμός των γυναικών του Νότου δεν θα καταφέρουν τίποτα μπροστά στην συντριπτική ανωτερότητα του Βορρά και της κατακτητικής διάθεσής του. Ο Νότος, με λιγότερο πληθυσμό από την σημερινή Ελβετία, θα υποκύψει μπροστά στην αριθμητική υπεροχή, αλλά το δολοφονημένο του όνειρο θα συνεχίσει να ζει στις καρδιές των γενναιόψυχων ανδρών.

298 pages, Paperback

First published January 1, 1975

About the author

Award-winning French historian, journalist and writer.

Venner was a member of the Organisation de l'armée secrète and later became a European nationalist before withdrawing from politics to focus on a career as a historian. He specialized in military and political history. At the time of his death, he was the editor of the La Nouvelle Revue d'Histoire, a bimonthly history magazine. On 21 May 2013, Venner committed suicide inside the cathedral of Notre Dame de Paris.

Reviews

[Daniel Nazari · Rating 5 out of 5]

Well, even if I may not accept or agree with some points, it is a well written book. I liked reading the story from the lost side with the emotional touch that the author includes. Having a book showing you the other side of the coin, the loser's side, no matter its view should always be acceptable. Always listen both sides, judge objectively!

[Clemente · Rating 4 out of 5]

The American Civil War from the point of view of the losing side. A bit of Romanticism from the author, and the nationalistic background of the author can be felt, but yet an accurate description of the different stages of the war and the state of mind of the Southerners.

[Marcel Patulacci · Rating 3 out of 5]

Ouvrage posthume de Dominique Venner traitant de la guerre civile américaine, que l'on appelle par chez nous "Guerre de Sécession". Clairement partisan (comme souvent avec Dominique Venner), mais reconnu de bonne grâce par l'auteur, j'ai pris beaucoup de plaisir à la lecture de ce livre, qui se lit véritablement comme un roman, pour peu que les "aventures" de Robert E. Lee, "Stonewall" Jackson, du général créole Beauregard et du président Jefferson vous captivent. Sans langue de bois, Venner n'en néglige pas pourtant de nous expliquer les tenants et aboutissants de ce conflit, qui allaient bien plus loin que la question de l'esclavage, mais opposaient deux visions du monde irréconciliables: l'industriel et libéral Nordiste, le rural et traditionnel Sud. Première guerre moderne, l'auteur n'en oublie pas de nous présenter les innovations militaires essentielles de cette guerre, avec lesquelles nous feront connaissance quelques années plus tard lors du premier conflit mondial (sous-marin, mitrailleuse, guerre de tranchées etc). Etant assez peu exposé à ce conflit en Europe, qui reste une véritable blessure nationale aux Etats-Unis, ce livre m'a permis d'en apprendre plus sur la Guerre de Sécession, j'aurais souhaité néanmoins un livre plus approfondi sur le conflit et peut-être un peu plus de rigueur dans la chronologie (l'auteur faisant plusieurs ellipses, ayant choisi un chapitrage thématique), mais pour une introduction à ce pan de l'histoire américaine et en considération du peu d'ouvrages sur le sujet dont nous disposons en France, c'était bien plus que correct !

[Florent Coffigny · Rating 4 out of 5]

Un très bon livre pour nous expliquer que la guerre de sécession du point de vue du sud ne tourne pas qu’autour de l’esclavage, qu’il y a une culture et un modèle de vie à défendre dans cette guerre pour les états confédérés. C’est un livre historique qu’on lit comme un roman avec plaisir et facilité. Une sorte d’Iliade avec Robert Lee en Hector et Jefferson Davis en Priam. On en ressort plus cultivé et en ayant passé un bon moment. Pour ça on aurait pu mettre 5 étoiles.

Mais le gros point noir est le biais idéologique de l’auteur. S’il est vrai qu’il y a eu des plantations « modèles » comme il l’explique ou un certains paternalisme a rendu la vie des esclaves plus douces. Le peu d’historiens français que nous avons que j’ai lu ou entendus sur le sujet s’accordent à dire que pour l’énorme majorité des esclaves le sud a été l’enfer sur terre. Dominique Verner élude complètement ceci. Les faits qu’ils apportent qui viennent nuancer cela sont réel mais trop minoritaire pour y changer quelque chose.

Cependant une fois qu’on sait cela, le livre à le mérite de s’intéresser à un conflit qu’on connaît peu, dans le camp qu’on connaît encore moins bien, et sans mépris pour le sud. De ça se lit très bien.

[Makomai · Rating 4 out of 5]

una "controstoria" della guerra civile americana, vista con gli occhi degli sconfitti. Faziosa, quindi, ma io sto sempre dalla parte dei perdenti. Certo, qualificare i confederati "nobiltá del sangue" contrapposta a quella "dell'oro" dei nordisti mi sembra eccessivo. Resta vero che i sudisti hanno creduto nella guerra piú dei loro avversari, e che di conseguenza l'hanno fatta molto meglio di loro...