What do you think?
Rate this book
Θα σε θυμάμαι μια Ζωή
«Έφερε όνειρα στα μάτια της και δάκρυσε. Και ο καθρέφτης έσπασε, γιατί κανένα υλικό δεν αντέχει όσα το ανθρώπινο μυαλό. Γιατί τα υλικά με την πίεση σπάνε, όμως οι άνθρωποι γίνονται πιο μαλακοί. Όλο και πιο μαλακοί, μέχρι να χάσουν κάθε στάλα από το μοναδικό που τους ανήκε από την πρώτη στιγμή που ήρθαν στον κόσμο, όχι την αξιοπρέπεια, μα την ελευθερία τους. Σήμερα ξανακοιμήθηκε. Στο ίδιο κρεβάτι, γνωρίζοντας πως μπορεί να μην ξυπνήσει ποτέ πια...»
Ζωές που τελειώνουν πριν καλά καλά αρχίσουν και μια αστυνομικός που ψάχνει να βρει ποιος φταίει προσπαθώντας να φτιάξει τη δική της.
«Βοήθεια...»
Τρέμω ολόκληρη και η καρδιά μου χτυπάει πιο γρήγορα από ποτέ.
Προσπαθώ να καταλάβω τι έχει συμβεί, όμως δεν έχω πολύ χρόνο.
Η κοπέλα που βρίσκεται στην αγκαλιά μου χρειάζεται βοήθεια.
Πρέπει να σταματήσω το αίμα που τρέχει από τις πληγές της.
Βγάζω το πουκάμισό μου και το δένω γύρω από το στήθος της. Με κοιτάζει...
Ζωές που τελειώνουν πριν καλά καλά αρχίσουν και μια αστυνομικός που ψάχνει να βρει ποιος φταίει προσπαθώντας να φτιάξει τη δική της.
«Βοήθεια...»
Τρέμω ολόκληρη και η καρδιά μου χτυπάει πιο γρήγορα από ποτέ.
Προσπαθώ να καταλάβω τι έχει συμβεί, όμως δεν έχω πολύ χρόνο.
Η κοπέλα που βρίσκεται στην αγκαλιά μου χρειάζεται βοήθεια.
Πρέπει να σταματήσω το αίμα που τρέχει από τις πληγές της.
Βγάζω το πουκάμισό μου και το δένω γύρω από το στήθος της. Με κοιτάζει...
224 pages, Paperback
Published January 1, 2018
1 person is currently reading
3 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
Read
August 9, 2018«Πως αφήνεις κάτι ξένο να μπει μέσα σου και να σε κυριεύσει; Ακριβώς όπως αφήνεις κάποιον ξένο να μπει μέσα σου και να σε κυριεύσει. Αφήνεις τον άλλο να κυλάει μες στις φλέβες σου και να ορίζει τη ζωή σου. Να μπορεί ανά πάσα στιγμή να σε σκοτώσει με χίλιους δυο τρόπους κι εσύ να μένεις εκεί, απαθής, θεατής της ίδιας σου της ζωής. Να περιμένεις μια κάθαρση που ξέρεις πως δε θα έρθει ποτέ. Γιατί ποτέ δεν την κυνήγησες…»
Η Κατερίνα είναι αστυνομικός και μαζί με τον συνεργάτη της τον Πέτρο ερευνούν μια φαινομενικά εύκολη υπόθεση αυτοκτονίας. Βασικά όλα τα στοιχεία συνάδουν στο ότι η κοπέλα που βρέθηκε νεκρή έξω από το διαμέρισμα της έχει θέσει τέλος στη ζωή της. Πίσω της έχει αφήσει ένα ημερολόγιο με σχεδόν καθημερινές καταγραφές των τελευταίων ημερών και η Κατερίνα αφοσιώνεται στην ανάγνωση του προκειμένου να κατανοήσει τον λόγο του θανάτου της κοπέλας. Κάτι μέσα της όμως της λέει ότι ένα τόσο όμορφο κορίτσι με όνειρα για τη ζωή και το μέλλον δεν θα έφτανε στο σημείο να κόψει το νήμα της ζωής της και παλεύει να ανακαλύψει ποιος κρύβεται πίσω από το θάνατο της. Ο χρόνος όμως δεν είναι σύμμαχος της και την πιέζει αφόρητα. Οι έρευνες γύρω από τα αίτια του θανάτου της κοπέλας αλλά και όσα στοιχεία ανακαλύψει μέσα από τις συνομιλίες που έχει με φίλους, συγγενείς και γνωστούς της θα της φέρουν αντιμέτωπη με μια μεγαλύτερη απειλή που κρύβεται στο σκοτάδι.
«Όπως αφήνεις κάποιον να σε ξέρει καλύτερα από εσένα και λες, λίγο ακόμα, αντέχω κι άλλο. Ενώ έχει ήδη σπάσει σε χίλια κομμάτια, όπως ο καθρέφτης που κοιτάζεσαι και που θα φέρει εφτά χρόνια γρουσουζιάς. Κι εσύ παρακαλάς να είναι έξι, γιατί εφτά είναι πολλά, ενώ τα έξι είναι που σου αξίζουν. Γιατί αυτό μας έμαθαν από παιδιά. Πως τόσο πάει η ζωή. Δεν μπορείς να τα έχεις όλα, μα μπορείς να είσαι ευτυχισμένος χωρίς να έχεις τίποτα, γιατί αυτό αξίζεις. Γιατί ακόμα κι αν πονάς, έτσι μαθαίνεις να ζεις. Γιατί είναι δύσκολο να προσαρμοστείς σε κάτι νέο. Γιατί ακόμα κι αν πεθαίνεις από την πείνα, το ψίχουλο που σου πετάνε είναι καλό. Και φταις εσύ αν δεν έχεις κάτι παραπάνω…»
Μια ζωή που έφυγε τόσο νωρίς και μια άλλη που αγωνίζεται να βρει το νόημα της σε αυτόν τον κόσμο. Αυτή της Κατερίνας. Που θα την οδηγήσει αυτό το ταξίδι; Συνοδοιπόροι της είναι ο Λουκάς, ο παντοτινός της κολλητός φίλος, η Άννα και ο Μάνος, ο Πέτρος και η Άρτεμη. Μέσα από τις καταστάσεις που ζει στην καθημερινότητα της με τους δικούς της ανθρώπους αλλά από τις υποθέσεις που αναλαμβάνει ως αστυνομικός κάνει μέσα της έναν μικρό απολογισμό της δικής της ζωής. Διαβάζοντας το ημερολόγιο της νεκρής κοπέλας αισθάνεται σαν να την γνώριζε από πριν, σαν να την ήξερε καιρό… Νιώθει ότι ξυπνάει και κοιμάται μαζί της… Η Κατερίνα είναι μια γυναίκα που μια σκέψη την κλωθογυρίζει δύο φορές στο μυαλό της. Αυτό είναι κάτι που το κάνει πάντα και ίσως να είναι αυτό που την κρατάει πίσω, που την αποτρέπει να κάνει αυτά που επιθυμεί, που να έχει τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που θέλει. Θεωρεί υποχρέωση της να μάθει τα πάντα για εκείνη και να τη σώσει. Γιατί μόνο έτσι θα σώσει κι εκείνη τον εαυτό της.
«Αφήνω κάτι ξένο να μπει μέσα μου και να με σκοτώνει κάθε στιγμή που κυλάει στο αίμα μου και κάθε ώρα που το ζητάω, γιατί ζω μες στο παράλογο κι έτσι μου έμαθαν να επιβιώνω. Όταν βλέπω βία, να δείχνω βίαιη, κι όταν χαλαρώνω, να θυμάμαι πως όλοι είμαστε το ίδιο, υλικά σώματα που σπάμε μόλις φτάσουμε στο όριό μας. Και ψάχνω να βρω αυτό το όριο, όπως ψάχνουμε όλοι μας. Γιατί είμαστε παράλογοι. Όχι γιατί έτσι γεννηθήκαμε ή γιατί έτσι είναι η φύση μας, μα γιατί έτσι είναι η κοινωνία, έτσι μας θέλει…»
Η Νεφέλη Καζάκη δημιουργεί ένα ολιγοσέλιδο μυθιστόρημα με κοινωνικό υπόβαθρο που φέρει ίχνη αστυνομικής αφήγησης εμπλέκοντας στην πλοκή του τις ανθρώπινες σχέσεις, την κοινωνία, τις διακρίσεις, τις ανισότητες, την υποκρισία. Μια νέα συγγραφέας πολλά υποσχόμενη που δίνει στο αναγνωστικό κοινό ένα ιδιαίτερα γλαφυρό κείμενο που αποτυπώνει στο χαρτί μυστήριο, κοινωνικά θέματα, υπαρξιακούς προβληματισμούς και αυτεπίγνωση της καθημερινότητας μέσα στην οποία ζούμε και αναπνέουμε. Άνθρωποι που προσπαθούν να «σώσουν» τον κόσμο, άνθρωποι που προσπαθούν να δικαιολογήσουν τις επιλογές τους, άνθρωποι που έρχονται αντιμέτωποι με την πραγματικότητα και τις απογοητεύσεις της. Ρεαλιστικές καταστάσεις βγαλμένες μέσα από τη ζωή παίρνουν σάρκα και οστά μέσα από τις σελίδες του βιβλίου και μας βάζουν σε μια διαρκή αναζήτηση του δικού μας εαυτού που ίσως κρύβουμε όταν ερχόμαστε σε επαφή με την κοινωνία.
«Και μόνο όταν αγγίξουμε αυτό το όριο ξυπνάμε και λέμε, ναι, κάτι δεν πάει καλά, και κάποιοι από εμάς ξανακοιμούνται, συνεχίζουν και χώνονται όλο και πιο βαθιά και αποκτούν ανοσία σε αυτό που καταστρέφει τη ζωή και γίνονται άθραυστοι… Μα κάποιοι άλλοι ξυπνάνε και αποφασίζουν να μην ξανακοιμηθούν ποτέ. Κι αυτοί είναι που αναδύονται από τον βούρκο, που κάνουν τη δική τους επανάσταση και έτσι σώζουν τη ζωή τη δική τους και όλων των άλλων που περιμένουν την κάθαρση, απλά μια κάθαρση…»
Οι αξίες μας, οι αρχές μας, η ηθική μας αποτελούν το σταθερό κέντρο του καθενός από εμάς αλλά στην ουσία διαφέρουμε μεταξύ μας. Οι επιλογές και οι συνήθειες μας είναι εκείνες που μας κάνουν να βολευτούμε και να ταιριάξουμε στις γωνιές μας. Πόσο ειλικρινείς είμαστε άραγε με τον εαυτό μας και με τα θέλω του; Ποιες είναι οι καταστάσεις και οι συμβιβασμοί που μας κρατάνε πίσω;
Η Κατερίνα είναι αστυνομικός και μαζί με τον συνεργάτη της τον Πέτρο ερευνούν μια φαινομενικά εύκολη υπόθεση αυτοκτονίας. Βασικά όλα τα στοιχεία συνάδουν στο ότι η κοπέλα που βρέθηκε νεκρή έξω από το διαμέρισμα της έχει θέσει τέλος στη ζωή της. Πίσω της έχει αφήσει ένα ημερολόγιο με σχεδόν καθημερινές καταγραφές των τελευταίων ημερών και η Κατερίνα αφοσιώνεται στην ανάγνωση του προκειμένου να κατανοήσει τον λόγο του θανάτου της κοπέλας. Κάτι μέσα της όμως της λέει ότι ένα τόσο όμορφο κορίτσι με όνειρα για τη ζωή και το μέλλον δεν θα έφτανε στο σημείο να κόψει το νήμα της ζωής της και παλεύει να ανακαλύψει ποιος κρύβεται πίσω από το θάνατο της. Ο χρόνος όμως δεν είναι σύμμαχος της και την πιέζει αφόρητα. Οι έρευνες γύρω από τα αίτια του θανάτου της κοπέλας αλλά και όσα στοιχεία ανακαλύψει μέσα από τις συνομιλίες που έχει με φίλους, συγγενείς και γνωστούς της θα της φέρουν αντιμέτωπη με μια μεγαλύτερη απειλή που κρύβεται στο σκοτάδι.
«Όπως αφήνεις κάποιον να σε ξέρει καλύτερα από εσένα και λες, λίγο ακόμα, αντέχω κι άλλο. Ενώ έχει ήδη σπάσει σε χίλια κομμάτια, όπως ο καθρέφτης που κοιτάζεσαι και που θα φέρει εφτά χρόνια γρουσουζιάς. Κι εσύ παρακαλάς να είναι έξι, γιατί εφτά είναι πολλά, ενώ τα έξι είναι που σου αξίζουν. Γιατί αυτό μας έμαθαν από παιδιά. Πως τόσο πάει η ζωή. Δεν μπορείς να τα έχεις όλα, μα μπορείς να είσαι ευτυχισμένος χωρίς να έχεις τίποτα, γιατί αυτό αξίζεις. Γιατί ακόμα κι αν πονάς, έτσι μαθαίνεις να ζεις. Γιατί είναι δύσκολο να προσαρμοστείς σε κάτι νέο. Γιατί ακόμα κι αν πεθαίνεις από την πείνα, το ψίχουλο που σου πετάνε είναι καλό. Και φταις εσύ αν δεν έχεις κάτι παραπάνω…»
Μια ζωή που έφυγε τόσο νωρίς και μια άλλη που αγωνίζεται να βρει το νόημα της σε αυτόν τον κόσμο. Αυτή της Κατερίνας. Που θα την οδηγήσει αυτό το ταξίδι; Συνοδοιπόροι της είναι ο Λουκάς, ο παντοτινός της κολλητός φίλος, η Άννα και ο Μάνος, ο Πέτρος και η Άρτεμη. Μέσα από τις καταστάσεις που ζει στην καθημερινότητα της με τους δικούς της ανθρώπους αλλά από τις υποθέσεις που αναλαμβάνει ως αστυνομικός κάνει μέσα της έναν μικρό απολογισμό της δικής της ζωής. Διαβάζοντας το ημερολόγιο της νεκρής κοπέλας αισθάνεται σαν να την γνώριζε από πριν, σαν να την ήξερε καιρό… Νιώθει ότι ξυπνάει και κοιμάται μαζί της… Η Κατερίνα είναι μια γυναίκα που μια σκέψη την κλωθογυρίζει δύο φορές στο μυαλό της. Αυτό είναι κάτι που το κάνει πάντα και ίσως να είναι αυτό που την κρατάει πίσω, που την αποτρέπει να κάνει αυτά που επιθυμεί, που να έχει τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που θέλει. Θεωρεί υποχρέωση της να μάθει τα πάντα για εκείνη και να τη σώσει. Γιατί μόνο έτσι θα σώσει κι εκείνη τον εαυτό της.
«Αφήνω κάτι ξένο να μπει μέσα μου και να με σκοτώνει κάθε στιγμή που κυλάει στο αίμα μου και κάθε ώρα που το ζητάω, γιατί ζω μες στο παράλογο κι έτσι μου έμαθαν να επιβιώνω. Όταν βλέπω βία, να δείχνω βίαιη, κι όταν χαλαρώνω, να θυμάμαι πως όλοι είμαστε το ίδιο, υλικά σώματα που σπάμε μόλις φτάσουμε στο όριό μας. Και ψάχνω να βρω αυτό το όριο, όπως ψάχνουμε όλοι μας. Γιατί είμαστε παράλογοι. Όχι γιατί έτσι γεννηθήκαμε ή γιατί έτσι είναι η φύση μας, μα γιατί έτσι είναι η κοινωνία, έτσι μας θέλει…»
Η Νεφέλη Καζάκη δημιουργεί ένα ολιγοσέλιδο μυθιστόρημα με κοινωνικό υπόβαθρο που φέρει ίχνη αστυνομικής αφήγησης εμπλέκοντας στην πλοκή του τις ανθρώπινες σχέσεις, την κοινωνία, τις διακρίσεις, τις ανισότητες, την υποκρισία. Μια νέα συγγραφέας πολλά υποσχόμενη που δίνει στο αναγνωστικό κοινό ένα ιδιαίτερα γλαφυρό κείμενο που αποτυπώνει στο χαρτί μυστήριο, κοινωνικά θέματα, υπαρξιακούς προβληματισμούς και αυτεπίγνωση της καθημερινότητας μέσα στην οποία ζούμε και αναπνέουμε. Άνθρωποι που προσπαθούν να «σώσουν» τον κόσμο, άνθρωποι που προσπαθούν να δικαιολογήσουν τις επιλογές τους, άνθρωποι που έρχονται αντιμέτωποι με την πραγματικότητα και τις απογοητεύσεις της. Ρεαλιστικές καταστάσεις βγαλμένες μέσα από τη ζωή παίρνουν σάρκα και οστά μέσα από τις σελίδες του βιβλίου και μας βάζουν σε μια διαρκή αναζήτηση του δικού μας εαυτού που ίσως κρύβουμε όταν ερχόμαστε σε επαφή με την κοινωνία.
«Και μόνο όταν αγγίξουμε αυτό το όριο ξυπνάμε και λέμε, ναι, κάτι δεν πάει καλά, και κάποιοι από εμάς ξανακοιμούνται, συνεχίζουν και χώνονται όλο και πιο βαθιά και αποκτούν ανοσία σε αυτό που καταστρέφει τη ζωή και γίνονται άθραυστοι… Μα κάποιοι άλλοι ξυπνάνε και αποφασίζουν να μην ξανακοιμηθούν ποτέ. Κι αυτοί είναι που αναδύονται από τον βούρκο, που κάνουν τη δική τους επανάσταση και έτσι σώζουν τη ζωή τη δική τους και όλων των άλλων που περιμένουν την κάθαρση, απλά μια κάθαρση…»
Οι αξίες μας, οι αρχές μας, η ηθική μας αποτελούν το σταθερό κέντρο του καθενός από εμάς αλλά στην ουσία διαφέρουμε μεταξύ μας. Οι επιλογές και οι συνήθειες μας είναι εκείνες που μας κάνουν να βολευτούμε και να ταιριάξουμε στις γωνιές μας. Πόσο ειλικρινείς είμαστε άραγε με τον εαυτό μας και με τα θέλω του; Ποιες είναι οι καταστάσεις και οι συμβιβασμοί που μας κρατάνε πίσω;
Displaying 1 of 1 review