Carlos Casares Mouriño naceu en Ourense en 1941 e morreu en Vigo en 2002. Escritor e crítico literario, foi unha das personalidades máis importantes da cultura galega das últimas catro décadas. É autor de obras tan significativas como as novelas Ilustrísima e Os mortos daquel verán e os libros de relatos Vento ferido e Os escuros soños de Clío. Dirixiu a editorial Galaxia e a revista Grial ata o seu pasamento. É de destacar, tamén, o traballo como columnista, principalmente en La Voz de Galicia entre 1992 e 1998, recollido en sete volumes publicados por Galaxia de 2005 a 2008, titulados Á marxe. O ano 2017 dedicóuselle o Día das Letras Galegas.
Carlos Casares (1941-2002) es uno de los grandes autores modernos de las letras gallegas. Sin embargo, creo que para muchos su nombre ha sido desconocido por la falta de traducciones al castellano. Impedimenta rescata ahora su primer libro, publicado originalmente en 1967 bajo el título de ‘Vento ferido’. Una colección de doce relatos cortos, la mayoría tiene en torno a 8 páginas, perfectos para leer uno cada antes de ir a dormir, para que no se acaben muy rápido y alargar así el deleite que suponen.
He disfrutado mucho de todas y cada una de las tramas que propone Casares. Son oscuras, ácidas y violentas, también aviso. No te irás a dormir envuelto en los mejores pensamientos, pero si con muchas ganas de que llegue el día siguiente para volverte a sumergir, durante unos minutos, en ese mundo que presenta.
Algo que me ha fascinado, es lo que Cristina Sánchez-Andrade muy bien define en su posfacio como “economía narrativa”. Cada vez admiro más a quienes con poco, hacen mucho. Pocas frases son suficientes para crear un universo (de las pequeñas cosas) del que sabes todo lo que necesitas. Apenas un par de palabras le sirven para trasladarte a una taberna, a un campo, a la mente de niño o a la de un anciano. No necesita más para remover, conmover, enfadar y hacer soñar.
Los relatos de ‘Viendo herido’ varían en temáticas pero la mayoría comparten cierta amargura, pesimismo o desenlace alejado del “fueron felices y comieron perdices”. Con ello no quiero decir que sean todos tristes, despiertan en ti las más variadas emociones, pero desde luego te hacen reflexionar de lo acostumbrados que estamos a que todo acabe bien en la ficción. Es posible que las tragedias, planes fallidos y soledad de los personajes sea un reflejo del sentimiento del propio autor quien fue contrario al régimen franquista.
Quiero destacar también la intensidad de los narradores para dirigirse a ti, lector, para contarte una anécdota y que la oigas en tus oídos. Pero también la capacidad de profundizar en alguien a través de un monologo interior que te lleva por lo que no se dice. Como en dos pinceladas, ves tienes ante ti a alguien del que quieres saberlo todo.
No sé si Casares tuvo hijos o nietos, pero de tenerlos, imagino la fantasía de las horas y horas escuchando a alguien de quien demuestra que tiene la capacidad de crear historias a partir de una anécdota, una palabra, una imagen o un recuerdo, ya sea propio o ajeno.
No quiero acabar sin destacar la belleza de edición de Impedimenta, cuidada al extremo y que incluye las ilustraciones originales que acompañaban a los relatos de Xulio Maside. También el valor que añade el posfacio (¡por favor, reivindiquémoslos por encima de los prólogos!) para conocer el autor, su tiempo y su obra.
Este livro apresenta vários contos curtos que nem por isso, deixam de apresentar detalhes impressionantes; parece que você pode tocar na estória, temos a sensação do autor estar sussurrando no nosso ouvido.
Em "O jogo da guerra", temos a magnífica estória que abre a coletânea: uma criança inocente que não quer participar da crueldade e violência de seus amiguinhos, acaba pagando um alto preço. Em "Como lobos", o personagem conta sobre uma grande injustiça feita a seu irmão. E assim vamos viajando por estes contos onde um velho de 80 anos, vê os dias passarem enquanto espera a morte. Tavernas onde fantasmas do passado se vingam. A saudade de um amor perdido. O traço do tempo colocado em objetos familiares. A tristeza de uma tarde de domingo. Ritos de passagem entre a infância e a idade adulta. Um assassinato devido a um burro ferido.
“Não é apenas um grande livro de contos, mas também um dos mais pessoais já escritos. Nele está o verdadeiro Casares: medo, violência, perturbação, angústia.» — Suso de Toro "Essas histórias são dotadas de uma sagacidade lúdica e perspicaz, e possuem uma graça com raízes profundas enraizada na inteligência e dá origem ao tão indefinível que é a flor da literatura." — Gonzalo Torrente Ballester
Colectánea de relatos neorrealistas que baten no peito de calquera. Relatos sobre a soidade, a penuria, a violencia e a morte. Relatos sobre un mundo de tristura onde ninguén pode saír ben parado. Cativos violentos. Asasinatos por mor dunha vella tontería. Un amor de verán que nunca volverá ser. Un avó que perde as poucas ganas que lle quedan.
Pequenos golpiños de realidade que dan boa conta da habilidade de Casares de dicir moitísimo con moi pouco. Moitos relatos non contan máis ca unha anécdota. Non obstante, son anécdotas que puñalan no espírito... coma un verán ao que non se quere volver.
Este libro también ha sido una lectura obligatoria del colegio para la clase de Gallego. La parte positiva de este libro es que se lee muy rápido porque son 12 historias independientes y muy cortitas. Algunas me han gustado más que otras siendo mis preferidas: O xogo da guerra, Agarda longa ao sol, A rapaza do circo y O outro verán. Sin embargo, a pesar de los temas de gran trasfondo que trata Casares, ha mi no me han transmitido todo lo que deberían haber hecho. En parte, yo creo que es porque de algunas no entendí su verdadero mensaje.
Colección de relatos traducidos del gallego por Cristina Sánchez-Andrade, que, además, ha escrito un posfacio muy interesante sobre el autor. El juego de la guerra 4⭐ Como lobos 4 ⭐ Cuando lleguen las lluvias 3 ⭐ Monólogo 4 ⭐ Larga espera al sol 3⭐ La capoeira 3⭐ Voy a quedarme ciego 3⭐ La tronada 3 ⭐ El Judas 4 ⭐ La muchacha del circo 3 ⭐ El otro verano 3⭐ Aparecerá por la esquina 2 ⭐
Vento ferido de Carlos Casares foi o primeiro libro que lin este ano e, vaia, é deprimente de carallo! Son unha ducia de relatos breves, con reminiscencias ao neorrealismo italiano, sobre as miserias de diferentes aspectos da vida nos que abonda a violencia -a falta de solidaridade da xente, a pobreza, o galego desprezado, a vellez...- e os sentimentos que acompañan esas situacións -tristura, desesperanza, soidade, angustia, culpa, desexo de vinganza, frustración...-
Hai un par de relatos que falan de xeito igualmente lúgubre dos desenganos amoros. Nun deles, "O outro verán" atopei un dos poucos fragmentos que realmente me chamou a atención pola condensación e expresividade da que é capaz o autor nunha tirada de texto sen pausa (un bo exemplo de fluxo de consciencia) (***spoiler alert!***):
Esquécese de todo e o mar chámalle na lembranza, chámalle con forza, duramente, mentres ela bota a melena para atrás, sen se decatar, mecanicamente, porque na praia un rapaz dille estás moi guapa e ela sente como se a enchesen de areas toda por dentro e o rapaz cóllelle a man e bícanse e nadan xuntos e o sol vainos dourando, emborrachando, e ela non di nada porque o rapaz fala, fala, fala e ela non quere saber nada, oír nada, senón soñar, soñar, só soñar e pasar as tardes na illa bailando cos pes metidos na auga e coas caras ben xuntiñas, collidos, electrizados subindo por aquel monte de lume, subindo entre brasas, subindo ata que aquela forza poderosa se desfaga en luciñas de cores e non quede máis que a quente recordanza fumegando, correndo para ver unha película italiana que ela volverá ver despois alá na cidade chuviosa de inverno, contándolle todo á súa amiga, chorando, non de rabia, non de desengano, senón de tristeza ou de noxo, chorando primeiro sen saber ben por que, despois pola chuvia, porque non hai sol, porque non hai mar, porque non ten praia, porque non o ten a el, chorando e contestando a unha carta e outra e outra ata que un día deixa de escribir porque non ten ganas e as lembranzas xa non lle din moito alí no "whisky-club", falando con outros rapaces, bailando, dicindo cal é o teu signo do horóscopo e a min gústanme os rapaces de vintecinco anos e el era un neno de dezasete, qué parva, cómo pasa o tempo, qué parva que é unha ás veces.
Alguns contes m'han agradat més que els altres però m'han sorprès molt (i positivament) per la capacitat de l'autor de crear petits universos rics i personatges complexos amb tant poques paraules. Molt recomanable!
Nunca lera a Carlos Casares, alédome de ter chegado a el inda que sexa algo tarde; non vai ser o último. En canto a este libro, unha ducia de pequenos relatos que, en fin... Un calafrío e a sensación de que hai algo roto en todos nós. Un 4.5 sobre 5.
Qué pasada de cuentos. El primero es brutal, de lo mejorcito que recuerdo. Es como ver As Bestas en un libro plasmado. Cuánta crueldad, cuánta dureza. Tiene algo de Western. Este libro conversa perfectamente con otro de Impedimenta, Malaventura, otra maravilla.
fue de lectura obligatoria en el instituto y la verdad es que tenía altas expectativas y ganas, pero mi mejor amiga ya se lo había empezado antes y me dijera que no entendía nada y yo pensaba que no sería para tanto. A ver, no fue para tanto, pero los primeros capítulos la verdad esq casi no los entendía por siento que para entenderlos bn de todo era necesario tener más contexto y saber porque llegaron a como empezaban los capítulos. Despues a medida que iban pasando ya los fui entendiendo algo más, por eso le puse las 3 ⭐. También algo que hizo que me costara más entender los primeros era por la forma en la que estaban narrados, pq habia un capítulo que en casi no había puntos, eran todo comas y eso hizo que no lo llegara a entender del todo y perderme. Por último, decir que son doce relatos independientes en los que cada uno habla de una persona diferente y en eso en parte fue lo que me hizo que no disfrutara tanto de la lectura y no llegara a empatizar o entender a los personajes. si fuera solo una historia y la fuera desarrollado creo que lo comprendería todo mejor.
Carlos Casares sen dúbida naceu co don da palabra, é asombrosa a capacidade de crear unha historia completa nunhas poucas frases, pois este libro componse de 12 relatos que non pasan das 6 páxinas, perfectos pra ser devorados un detrás doutro. As temáticas son variadas, ainda que predominan a violencia, a soidade e o rural.
No lle dou máis nota porque houbo relatos que encantaronme e outros pasaron sen pena ni gloria. Os meus favoritos foron “Agarda longa ao sol”, “O outro verán” e “Aparecerá pola esquina”.
Un corto volumen de cuentos traducidos del gallego, de muy poca extensión: dos o tres páginas a lo sumo. Magníficamente editado, qué lujo.
Qué buen cuentista es Carlos Casares. Con cuatro palabras es capaz de evocar una situación repleta de sensaciones, un drama, la tristeza… es alucinante cómo dosifica las revelaciones que en un par de páginas nos habrán contado una reyerta tabernaria, la tristeza de un niño que se queda ciego, la chica que espera a un antiguo novio que ya no vendrá…
Como bien dice Cristina Sánchez-Andrade en el posfacio, Casares tiene la capacidad y el mérito de saber transformar cualquier anécdota, suceso, pensamiento o vivencia en una historia. Y eso es lo que nos encontramos aquí, un puñado de pequeñas historias, algunas más interesantes que otras, a las que hay que reconocer el mérito de ser publicadas a finales de los 60 en nuestro país.
Pienso que los cuentos carecían de profundidad y de una estructura comprensible. Los primeros tres cuentos de esta antología me parecieron fenomenales pero el resto rayaban en lo absurdo, en un vano intento de contar algo sin llegar a contarlo. ¿Lo recomiendo? Puede ser, pero depende del gusto que tenga el lector. Si te gusta la narrativa escueta y precisa, este libro es para ti.
Cuentos breves, que exponen una situación pero no la concluyen, son expositivos e igual por eso conmueven más, porque son generales, sentimientos. Muy sórdidos o tristes, te dejan sorprendido y muchas veces apenado. Me ha encantado.
Las historias no son malas, sin embargo es muy aburrido y justo cuando está en la parte más interesante termina. Cualquier persona fan de los libros de relatos le gustaría ya que la lectura es amena, sin embargo en mi caso que suelo leer una sola historia es bastante incómodo.
Unha serie de relatos curtos sobre a morte, a fatalidade, a profundidade dos pensamentos, o amor, o desamor, a soidade e o paso do tempo. Sentimentos fortes que condensan en poucas palabras cargadas de imaxes.
Unha escrita moi bonita que me chegou dende a primeira páxina, simple pero directa ao corazón, mesturada cun ton amargo e cru que evoca un pesimismo negro e escuro que impregna cada un dos relatos.
Bastante flojo. Son historias cortas que se leen de una patada. Aunque hay algunas que enganchan, el tono colectivo es bastante meh, me dejó muy indiferente.