Ez nuen leihorik ireki behar izan gertatuko zitzaidana ezagutzeko, horixe da eleberriaren lehen perpausa. Martzelinaren bihozkada hori nagusitzen da hasiera-hasieratik; eta nobela zehazki ez dakigun gertakariaren inguruko informazioa antolatzen igaroko da. Baserri giroko trajedia bat da eleberri hau. Indarrean eta afanean oinarritzen den apostulari baten heriotza du gertaera nagusi. Pertsonaia desberdinen eta ikuspuntu desberdinetan oinarrituz, emakume baten bakardade eta sofrimenduaren ikuspegi sakona eskaini du idazleak. Ikuspuntuaren erabilera erabakigarria gertatzen da. Bernardo Atxagaren Bi Anairekin batera hauxe da 80eko euskal nobelarik lortuena. Sotelo
Bi gai nagusi jorratzen ditu Anduk liburu honetan, batetik, Martzelinaren bakardadea herriko esamesek eta ahots anitzek agerian jartzen duten bezala. Bestalde, XX mende erdialdeko Euskal Herriko apustuekiko zaletasun neurrigabea irudiikatzen da bere senar Domingoren bitartez.Noiz iritsi gaitezke istorio bat den bezala ezagutzera? Zer da egia? Zer da garrantzizkoago egia edo besteek diotena? Eraiki al dezakegu errealitatea ikuspuntu ezberdinak itsatsita? Edo esperpento surrealista bat da emaitza? Jakin daiteke benetan errealitatea zein den?
Hasieran ez zegoen txarto (nolabait Karmele Jaioren Musika Airean ekarri dit gogora) eta gustatu zait istorioa ikuspegi desberdinak erabiliz kontatzea, baina amaierak huts egin dit, ez dakit, gehiago espero nuen. Estiloari dagokionez, batzutan esaldiak korapilatsuegiak direla iruditu zait.
Euskal diasporak literaturan munduan zehar galdutako euskaldunen itzuleraren harrera jorratzen du... baina euskalduna beste herriko emakumea izango balitz, zein harrera egingo lioke herriak?