Vitus is geweldig slim. Zolang het niet over mensen gaat, tenminste. Want mensen kun je niet uitrekenen of opmeten. Wanneer hij samen met zijn vader, die begrafenisondernemer is, een lichaam gaat oppikken in Huize Avondrust, stuit hij op een mysterie. Als zijn nichtje Livia, dochter van een topspionne, ook nog twee weken komt logeren, wordt zijn geordende wereldje nog harder door elkaar geschud. Terwijl ze samen stukje bij beetje het mysterie ontrafelen, verschijnt een vreselijke voorspelling aan de sterrenhemel. Onzin volgens Vitus, onheil volgens Livia. Wie heeft het bij het rechte eind?
Nadat ik met steeds meer tegenzin dit boek oppakte, heb ik besloten om het niet uit te lezen. Dit boek bevat het soort fantasieavontuur waar ik inmiddels helaas toch echt te oud voor ben geworden. Ik kan me niet meer onbesuisd in het avontuur storten. Dat aspect valt nog te overzien, ware het niet dat de representatie van hoogbegaafdheid tot en met pagina 162 ook vrij tenenkrommend is.
Vitus heeft volgens zijn nichtje een IQ van 180. In het boek staat dat gelijk aan sociaal onhandig. Communiceren met anderen is lastig en Vitus heeft geen vrienden. Hij is niet sportief en klein gebouwd. Het niet kunnen begrijpen van figuurlijk taalgebruik wordt gepresenteerd als een van de kenmerken van zijn hoogbegaafdheid. Met dat laatste kan iemand natuurlijk moeite hebben. Doordat er vervolgens in de vertelling wel veel figuurlijk taalgebruik zit en Vitus af en toe 'oefent' met figuurlijk taalgebruik kwam het bij mij haast spottend over. Verder is Vitus "natuurlijk" heel goed in wiskunde en in talen. Kortom: een beeld van hoogbegaafdheid dat ik inmiddels al vaak heb gezien en waar ik niet per se meer van hoef.
Genre: Young Adult Uitgeverij: Van Halewyck ISBN: 9789461318343 Uitvoering: paperback Aantal pagina’s: 343 Verschijningsdatum: juni 2018
Met dank aan Uitgeverij Van Halewyck voor het recensie-exemplaar.
Inhoud De twaalfjarige jongen Vitus leeft samen met zijn vader die begrafenisondernemer is en zijn moeder die van lekker eten houdt in een huis. Hij is bovengemiddeld intelligent en heeft een fascinatie voor sterrenkunde. Zijn leergierigheid wordt qua onderwerp op de proef gesteld wanneer hij geconfronteerd wordt met merkwaardige en spookachtige gebeurtenissen. Het avontuur begint.
Mijn mening Vitus en een mysterie zo groot als het heelal of misschien nog groter richt zich qua uitstraling op de jeugd die op de grens staan van basisschool naar middelbare school. Neonkleuren, grappige illustraties en een social-media waardig lettertype. De omslag is van karton en oogt en voelt als de achterflap van een oud kladblok. Nooit eerder heb ik dit gezien. De uitgever heeft er iets moois en unieks van weten te maken. Complimenten.
Het verhaal wordt verteld alsof je het dagboek van Vitus te pakken hebt gekregen. Het verhaal wordt dan ook chronologisch verteld en bestrijkt de periode van 1 april tot en met 12 april en een epiloog. De hoofstukken bevatten als titel de dag en datum uit het dagboek.
Net als bij een echt dagboek staan er overal tekeningetjes tussen die uitstekend de tekst aanvullen en wisselt het lettertype en de lettergrootte veelvuldig. Naast het feit dat dit de leesbaarheid vergroot, is het ook qua uitstraling een geloofwaardig dagboek geworden.
Het verhaal is in een woord samen te vatten: absurd.
Het tempo is hoog en er gebeurt van alles. En het een is nog vreemder dan het ander. Wat het extra leuk maakt is dat Vitus de beleving van de lezer uitstekend weet te verwoorden. Hij reageert net als de lezer verrast en vol ongeloof op de dingen die voorvallen. Daardoor worden de gebeurtenissen geloofwaardig hoewel ze in feite belachelijk zijn. Een slimme zet van de auteur, die met dit boek haar debuut maakt.
Het verhaal zit goed in elkaar en heeft naast spanning, avontuur en vriendschap als een van de vele thema’s ‘het reizen door de tijd’. Dit bevat een aantal inconsistente feiten die mij als volwassene opvallen. Dit past echter uitstekend binnen het absurdistische verhaal. En het zal de jeugd niet opvallen, vermoed ik.
Eindoordeel Het verhaal is ontzettend leuk en zal de lezers die zich hieraan wagen veel plezier opleveren. De omvang van het boek zal lezers afschrikken, het is een behoorlijk dikke pil voor een jeugdboek.
Twee van mijn kinderen vallen in de doelgroep en laten zich ondanks mijn enthousiasme niet verleiden. Dat heeft met de dikte van het boek te maken. Het boek bevat naast een avontuur dat zich kan meten met het bovennatuurlijke van Harry Potter en het fantastische en absurde van Roald Dahl, een prachtige dieperliggende boodschap.
Het gaat over ratio en gevoel. Vitus is slim daar waar het gaat om kennis. Hij vertrouwt op zijn feitelijke kennis van zaken. Zijn nichtje Livia is een gevoelsmens. Ze vertrouwt op intuïtie en is sensitief. Deze tegenpolen ontdekken gaandeweg dat ze missen wat de ander heeft in plaats van slechts te vertrouwen op eigen kunnen. Een mooie opbrengst die lezers het gevoel zullen geven dat ieder mens uniek is en kwaliteiten heeft, die je kunt gebruiken omdat je ze zelf ontbeert. Een boek dat een groot jongerenpubliek verdient. Ik geef dit boek drie door de sterrenkijker gelokaliseerde sterren.
Peter van Bavel - recensent De Perfecte Buren
Mijn persoonlijke songtekst “Je kijkt terug in de tijd Als je naar d'r kijkt Ja ze is praktisch Intermegallactisch Sorry als ik overdrijf Zelfs als ik naar boven kijk Zelfs als ik ooit dead ben Dan weet je dat ik ergens ben Dan ben ik alsnog, in de lucht als sterrenstof” (De Jeugd van Tegenwoordig – Sterrenstof)