What do you think?
Rate this book
Το πιστόλι του Νεύτωνα
οπεγχάγη, 2001: Το «φοβερό παιδί» των μαθηματικών Αργύρης Στρουλιάρης γνωρίζει τον ιδιοφυή συνάδελφό του Νικόλα Παπαπέτρου. Τους ενώνει ένα επί δεκαετίες άλυτο πρόβλημα της Θεωρίας Ομάδων: ο γρίφος της ενισχυμένης εικασίας των Κόνγουεϊ-Νόρτον.
Κάιρο, Φεβρουάριος 2016: Ο Καθηγητής Στρουλιάρης, σ’ ένα κατάμεστο αμφιθέατρο, ανακοινώνει την απόδειξή του. Το θεώρημά του φέρνει επανάσταση στα μαθηματικά. Το Σύμπαν, στα μάτια των επιστημόνων, είναι πλέον εντελώς διαφορετικό. Ο Αργύρης Στρουλιάρης γίνεται διάσημος.
Η πατρότητα της απόδειξης είναι όλη δική του – ή μήπως όχι;
Θεσσαλονίκη, 22 Σεπτεμβρίου 2016: Η δολοφονία του Στρουλιάρη στο σπίτι του, στην Καλαμαριά, σοκάρει το Πανελλήνιο και ανάβει φωτιές στο μυαλό του αστυνόμου Λόντσα.
Κέιμπριτζ, 25 Σεπτεμβρίου 2016: Ο Ιταλοϊάπωνας μαθηματικός Κέιγκο Τανιμούρο, συνεργάτης των δύο φίλων μαθηματικών, ξεψυχά σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα αδιευκρίνιστων αιτίων.
Θεσσαλονίκη, 5 Οκτωβρίου 2016: Ο Καθηγητής Παπαπέτρου τινάζει τα μυαλά του στον αέρα·
δίπλα στο περίστροφο βρίσκεται ένα τσαλακωμένο χαρτί μ’ ένα παράξενο γεωμετρικό σχήμα.
Ο αστυνόμος Γιάννης Λόντσας κατέβασε την τελευταία γουλιά, λοξοκοίταξε την εκκεντρική μπαργούμαν του Vero, βγήκε στο ψιλόβροχο και πήρε το δρόμο για την Αστυνομική Διεύθυνση, στον Βαρδάρη. Το ουίσκι αργοκυλούσε γλυκά στο αίμα του – εκλιπαρούσε, η λύση στον μυστηριώδη φόνο να κρύβεται πίσω από την απόδειξη μιας εικασίας.
Μια πιθανότητα που δεν έπρεπε να αποκλείσει.
Και το πιο τραγικό: ο συλλογισμός του δολοφόνου έκανε να αναδυθεί από μέσα του ένα μυστικό που χρόνια πάλευε να θάψει στα τρίσβαθα της ψυχής του. Έντρομος συνειδητοποίησε τη λογική που τον έκανε να σκοτώσει τη γυναίκα του.
Το φθινοπωρινό μεσημέρι της Θεσσαλονίκης παραχώρησε τη θέση του σ’ ένα κρύο λονδρέζικο πρωινό, στα μέσα του 17ου αιώνα.
Ο νεαρός Νεύτωνας αναζητά εκδότη για τη «Μέθοδο των Ροών» του σε μια πόλη που προσπαθεί να ξεπεράσει τη μεγάλη πυρκαγιά και να αναγεννηθεί από τις στάχτες της. Στην άλλη πλευρά της Μάγχης, στο κέντρο της ευρωπαϊκής διανόησης, ο διπλωμάτης Λάιμπνιτς, απεσταλμένος ενός Γερμανού βαρόνου, προσπαθεί να πείσει τον Γάλλο βασιλιά να μην επιτεθεί στην Ολλανδία ενώ παράλληλα δίνει διέξοδο στο μαθηματικό πάθος του με τη συγγραφή του «Απειροστικού Λογισμού» του.
Λίγα χρόνια αργότερα οι δυο γίγαντες της διανόησης, καθένας ξεχωριστά, δηλώνουν ότι κατέχουν την πατρότητα του Λογισμού, μια μαθηματική ιδέα που έμελλε να αλλάξει τα πάντα στις επιστήμες.
Κάιρο, Φεβρουάριος 2016: Ο Καθηγητής Στρουλιάρης, σ’ ένα κατάμεστο αμφιθέατρο, ανακοινώνει την απόδειξή του. Το θεώρημά του φέρνει επανάσταση στα μαθηματικά. Το Σύμπαν, στα μάτια των επιστημόνων, είναι πλέον εντελώς διαφορετικό. Ο Αργύρης Στρουλιάρης γίνεται διάσημος.
Η πατρότητα της απόδειξης είναι όλη δική του – ή μήπως όχι;
Θεσσαλονίκη, 22 Σεπτεμβρίου 2016: Η δολοφονία του Στρουλιάρη στο σπίτι του, στην Καλαμαριά, σοκάρει το Πανελλήνιο και ανάβει φωτιές στο μυαλό του αστυνόμου Λόντσα.
Κέιμπριτζ, 25 Σεπτεμβρίου 2016: Ο Ιταλοϊάπωνας μαθηματικός Κέιγκο Τανιμούρο, συνεργάτης των δύο φίλων μαθηματικών, ξεψυχά σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα αδιευκρίνιστων αιτίων.
Θεσσαλονίκη, 5 Οκτωβρίου 2016: Ο Καθηγητής Παπαπέτρου τινάζει τα μυαλά του στον αέρα·
δίπλα στο περίστροφο βρίσκεται ένα τσαλακωμένο χαρτί μ’ ένα παράξενο γεωμετρικό σχήμα.
Ο αστυνόμος Γιάννης Λόντσας κατέβασε την τελευταία γουλιά, λοξοκοίταξε την εκκεντρική μπαργούμαν του Vero, βγήκε στο ψιλόβροχο και πήρε το δρόμο για την Αστυνομική Διεύθυνση, στον Βαρδάρη. Το ουίσκι αργοκυλούσε γλυκά στο αίμα του – εκλιπαρούσε, η λύση στον μυστηριώδη φόνο να κρύβεται πίσω από την απόδειξη μιας εικασίας.
Μια πιθανότητα που δεν έπρεπε να αποκλείσει.
Και το πιο τραγικό: ο συλλογισμός του δολοφόνου έκανε να αναδυθεί από μέσα του ένα μυστικό που χρόνια πάλευε να θάψει στα τρίσβαθα της ψυχής του. Έντρομος συνειδητοποίησε τη λογική που τον έκανε να σκοτώσει τη γυναίκα του.
Το φθινοπωρινό μεσημέρι της Θεσσαλονίκης παραχώρησε τη θέση του σ’ ένα κρύο λονδρέζικο πρωινό, στα μέσα του 17ου αιώνα.
Ο νεαρός Νεύτωνας αναζητά εκδότη για τη «Μέθοδο των Ροών» του σε μια πόλη που προσπαθεί να ξεπεράσει τη μεγάλη πυρκαγιά και να αναγεννηθεί από τις στάχτες της. Στην άλλη πλευρά της Μάγχης, στο κέντρο της ευρωπαϊκής διανόησης, ο διπλωμάτης Λάιμπνιτς, απεσταλμένος ενός Γερμανού βαρόνου, προσπαθεί να πείσει τον Γάλλο βασιλιά να μην επιτεθεί στην Ολλανδία ενώ παράλληλα δίνει διέξοδο στο μαθηματικό πάθος του με τη συγγραφή του «Απειροστικού Λογισμού» του.
Λίγα χρόνια αργότερα οι δυο γίγαντες της διανόησης, καθένας ξεχωριστά, δηλώνουν ότι κατέχουν την πατρότητα του Λογισμού, μια μαθηματική ιδέα που έμελλε να αλλάξει τα πάντα στις επιστήμες.
288 pages, Paperback
Published April 26, 2018
1 person is currently reading
9 people want to read
About the author
Ανδρέας Λύκος
4 books1 followerΟ Ανδρέας Λύκος γεννήθηκε στην Κομοτηνή το 1975. Σπούδασε Μαθηματικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Στατιστική στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Katholieke Universiteit di Leuven του Βελγίου. Από τον Σεπτέμβριο του 2004 εργάζεται στη δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Στα ερευνητικά του ενδιαφέροντα εμπίπτουν η ανάδειξη της συνάφειας των μαθηματικών με τις τέχνες, καθώς και διδακτικές προτάσεις που συσχετίζουν τα μαθηματικά με την ιστορία τους. Σχετικές του εργασίες έχουν παρουσιαστεί σε συνέδρια και ημερίδες. Το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο Αναμνήσεις Συμμετρίας κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης.
(Πηγή: "Εκδοτικός Οίκος Τραυλός")
(Πηγή: "Εκδοτικός Οίκος Τραυλός")
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
November 16, 2020
Όντας μεγάλη φαν των εκδόσεων Τραυλός και έχοντας σπουδάσει στο ΑΠΘ, αγόρασα το συγκεκριμένο βιβλίο χωρίς δεύτερη σκέψη, καθώς μου φάνηκε καλή ιδέα να διαβάσω μια ιστορία που διαδραματίζεται σε μέρη που μου είναι οικεία.
Θα ξεκινήσω από τα θετικά του βιβλίου: Συνολικά, η ιστορία του βιβλίου είχε ενδιαφέρον, κράτησε την προσοχή μου μέχρι το τέλος και μπορώ να πω ότι το τέλος δε με απογοήτευσε. Μου άρεσε η εμπλοκή των μαθηματικών στην ιστορία καθώς και ο τρόπος με τον οποίον παρουσιάζονταν παράλληλα και έδεναν με την αφήγηση.
Περνώντας στα αρνητικά στοιχεία του βιβλίου, υπάρχουν αρκετά σημεία που δείχνουν την απειρία του συγγραφέα και που μου κάνει εντύπωση που δεν είχαν εντοπιστεί και διορθωθεί κατά την επιμέλεια του βιβλίου. Ένα τρανταχτό παράδειγμα είναι ο τρόπος αφήγησης/γραφής όταν ο συγγραφέας μεταφέρει διηγήσεις άλλων χαρακτήρων. Π.χ. υπάρχουν σημεία που κάποιος αφηγείται ένα περιστατικό στον συγγραφέα (που γράφει σε πρώτο πρόσωπο) και παρότι υποτίθεται ότι πρόκειται για πλάγιο λόγο περιλαμβάνει λεπτομέρειες για το περιβάλλον (άσχετες με την ιστορία) στο ίδιο στυλ που γράφει ο συγγραφέας. Πρακτικά είναι σαν ο συγγραφέας να μην αντιλαμβάνεται τη διαφορά ανάμεσα στην δική του αφήγηση και στη μεταφορά αφήγησης άλλων χαρακτήρων. Αν και τέτοιου είδους αστοχίες στην αφήγηση δεν επηρεάζουν καθόλου την πλοκή, κατά τη γνώμη μου βλάπτουν αρκετά την αισθητική του βιβλίου.
Το τραγικότερο λάθος ωστόσο (και πάλι, πώς ξέφυγε κατά την επιμέλεια του βιβλίου;!) είναι το τρελό σπόιλερ που γίνεται από την περιγραφή της ιστορίας στο οπισθόφυλλο του βιβλίου (είναι η ίδια με την περιγραφή του goodreads), καθώς το συμβάν των 25 Σεπτεμβρίου 2016 συμβαίνει λίγο μετά τη μέση του βιβλίου, ενώ το συμβάν των 5 Οκτωβρίου 2016 2 κεφάλαια πριν το τέλος - και μάλιστα είναι αυτό που σηματοδοτεί τον επίλογο της ιστορίας!!
Συνοψίζοντας, πρόκειται για ένα βιβλίο που διαβάζεται ευχάριστα - ιδίως από φίλους των μαθηματικών - και που αν η επιμέλειά του είχε γίνει με μεγαλύτερη προσοχή θα σύστηνα με μεγαλύτερη ευκολία. Σίγουρα δεν είναι το καλύτερο (ή ανάμεσα στα καλύτερα) βιβλία αυτού του τύπου που έχω διαβάσει, αλλά είναι ένα ευχάριστο χαλαρό ανάγνωσμα για λάτρεις των μαθηματικών ή/και των αστυνομικών μυθιστορημάτων. Σε όσους το διάβασαν και τους άρεσε η θεματολογία (ή σε όσους το διάβασαν κι απογοητεύτηκαν όπως εγώ) θα πρότεινα σαν επόμενο ανάγνωσμα ένα από τα εξής: Ο θείος Πέτρος και η εικασία του Γκόλντμπαχ ή Η ακολουθία της Οξφόρδης, που είναι δύο από τα αγαπημένα μου το είδους.
Θα ξεκινήσω από τα θετικά του βιβλίου: Συνολικά, η ιστορία του βιβλίου είχε ενδιαφέρον, κράτησε την προσοχή μου μέχρι το τέλος και μπορώ να πω ότι το τέλος δε με απογοήτευσε. Μου άρεσε η εμπλοκή των μαθηματικών στην ιστορία καθώς και ο τρόπος με τον οποίον παρουσιάζονταν παράλληλα και έδεναν με την αφήγηση.
Περνώντας στα αρνητικά στοιχεία του βιβλίου, υπάρχουν αρκετά σημεία που δείχνουν την απειρία του συγγραφέα και που μου κάνει εντύπωση που δεν είχαν εντοπιστεί και διορθωθεί κατά την επιμέλεια του βιβλίου. Ένα τρανταχτό παράδειγμα είναι ο τρόπος αφήγησης/γραφής όταν ο συγγραφέας μεταφέρει διηγήσεις άλλων χαρακτήρων. Π.χ. υπάρχουν σημεία που κάποιος αφηγείται ένα περιστατικό στον συγγραφέα (που γράφει σε πρώτο πρόσωπο) και παρότι υποτίθεται ότι πρόκειται για πλάγιο λόγο περιλαμβάνει λεπτομέρειες για το περιβάλλον (άσχετες με την ιστορία) στο ίδιο στυλ που γράφει ο συγγραφέας. Πρακτικά είναι σαν ο συγγραφέας να μην αντιλαμβάνεται τη διαφορά ανάμεσα στην δική του αφήγηση και στη μεταφορά αφήγησης άλλων χαρακτήρων. Αν και τέτοιου είδους αστοχίες στην αφήγηση δεν επηρεάζουν καθόλου την πλοκή, κατά τη γνώμη μου βλάπτουν αρκετά την αισθητική του βιβλίου.
Το τραγικότερο λάθος ωστόσο (και πάλι, πώς ξέφυγε κατά την επιμέλεια του βιβλίου;!) είναι το τρελό σπόιλερ που γίνεται από την περιγραφή της ιστορίας στο οπισθόφυλλο του βιβλίου (είναι η ίδια με την περιγραφή του goodreads), καθώς το συμβάν των 25 Σεπτεμβρίου 2016 συμβαίνει λίγο μετά τη μέση του βιβλίου, ενώ το συμβάν των 5 Οκτωβρίου 2016 2 κεφάλαια πριν το τέλος - και μάλιστα είναι αυτό που σηματοδοτεί τον επίλογο της ιστορίας!!
Συνοψίζοντας, πρόκειται για ένα βιβλίο που διαβάζεται ευχάριστα - ιδίως από φίλους των μαθηματικών - και που αν η επιμέλειά του είχε γίνει με μεγαλύτερη προσοχή θα σύστηνα με μεγαλύτερη ευκολία. Σίγουρα δεν είναι το καλύτερο (ή ανάμεσα στα καλύτερα) βιβλία αυτού του τύπου που έχω διαβάσει, αλλά είναι ένα ευχάριστο χαλαρό ανάγνωσμα για λάτρεις των μαθηματικών ή/και των αστυνομικών μυθιστορημάτων. Σε όσους το διάβασαν και τους άρεσε η θεματολογία (ή σε όσους το διάβασαν κι απογοητεύτηκαν όπως εγώ) θα πρότεινα σαν επόμενο ανάγνωσμα ένα από τα εξής: Ο θείος Πέτρος και η εικασία του Γκόλντμπαχ ή Η ακολουθία της Οξφόρδης, που είναι δύο από τα αγαπημένα μου το είδους.
March 30, 2021
Ένα αναμφισβήτητα πρωτότυπο πόνημα που κατατάσσεται στον χώρο της μαθηματικής-αστυνομικής λογοτεχνίας μας προσφέρει ο Κομοτηναίος συγγραφέας και μαθηματικός Ανδρέας Λύκος. Το συγκεκριμένο έργο συνδυάζεται και με την ιστορία και θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηρισθεί "αστυνομικό-μαθηματικό-ιστορικό μυθιστόρημα".
Το κεντρικό θέμα του βιβλίου είναι η διαμάχη για τα πνευματικά δικαιώματα και την πατρότητα μιας νέας απόδειξης. Διερευνά τη διαμάχη μεταξύ του Νεύτωνα και του Λάιμπνιτς σχετικά με το ποιος από τους δύο διατύπωσε πρώτος το θεώρημα του Απειροστικού Λογισμού.
Η υπόθεση του βιβλίου εκτυλίσσεται σε δύο χρονικές περιόδους: στο παρόν σε διάφορες πόλεις το 2016 και το 2001, αλλά και στο παρελθόν, στο Λονδίνο του 17ου αιώνα και της πολυθρύλητης Βασιλικής Εταιρείας, της συντροφιάς δηλαδή της γνώσης στην οποία μετείχαν ηγετικές φυσιογνωμίες της επιστήμης και του πνεύματος της Αγγλίας εκείνης της εποχής. Η διαμάχη για τα πνευματικά δικαιώματα μεταξύ Νεύτωνα και Λάιμπνιτς "μεταφέρεται" κατόπιν και στο παρόν, όντας σε αναλογία με το μέρος της υπόθεσης που εκτυλίσσεται τον 17ο αιώνα, σχετικά με μία άλλη μαθηματική απόδειξη, της σύγχρονης εποχής αυτή τη φορά.
Το επιδέξια στημένο παζλ και το "αστυνομικό" σκηνικό συμπληρώνει μία μυστηριώδης αυτοκτονία η οποία απαιτεί διερεύνηση. Πρωταγωνιστές στο μέρος του βιβλίου που διαδραματίζεται στο παρόν είναι ο ταλαντούχος μαθηματικός Αργύρης Στρουλιάρης και ο επίσης ιδιοφυής συνάδελφός του Νικόλας Παπαπέτρου.
ΤΟ ΔΥΝΑΤΟ ΤΟΥ ΣΗΜΕΙΟ: η εναλλαγή ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν και η αστυνομική διάσταση του βιβλίου. Για όσους γοητεύονται από την ιστορία είναι σίγουρο ότι θα απολαύσουν την περιήγηση στο Λονδίνο του 17ου αιώνα.
ΠΟΙΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ: παρά το γεγονός ότι το βιβλίο δεν απευθύνεται (μόνο) σε μαθηματικούς, το βέβαιο είναι ότι αυτοί θα το λατρέψουν ιδιαίτερα, όπως και οι αναγνώστες του αστυνομικού μυθιστορήματος. Ακόμη θα ικανοποιήσει αναγνώστες που αναζητούν ένα "εναλλακτικό" και πέρα από τα τετριμμένα ανάγνωσμα.
Το κεντρικό θέμα του βιβλίου είναι η διαμάχη για τα πνευματικά δικαιώματα και την πατρότητα μιας νέας απόδειξης. Διερευνά τη διαμάχη μεταξύ του Νεύτωνα και του Λάιμπνιτς σχετικά με το ποιος από τους δύο διατύπωσε πρώτος το θεώρημα του Απειροστικού Λογισμού.
Η υπόθεση του βιβλίου εκτυλίσσεται σε δύο χρονικές περιόδους: στο παρόν σε διάφορες πόλεις το 2016 και το 2001, αλλά και στο παρελθόν, στο Λονδίνο του 17ου αιώνα και της πολυθρύλητης Βασιλικής Εταιρείας, της συντροφιάς δηλαδή της γνώσης στην οποία μετείχαν ηγετικές φυσιογνωμίες της επιστήμης και του πνεύματος της Αγγλίας εκείνης της εποχής. Η διαμάχη για τα πνευματικά δικαιώματα μεταξύ Νεύτωνα και Λάιμπνιτς "μεταφέρεται" κατόπιν και στο παρόν, όντας σε αναλογία με το μέρος της υπόθεσης που εκτυλίσσεται τον 17ο αιώνα, σχετικά με μία άλλη μαθηματική απόδειξη, της σύγχρονης εποχής αυτή τη φορά.
Το επιδέξια στημένο παζλ και το "αστυνομικό" σκηνικό συμπληρώνει μία μυστηριώδης αυτοκτονία η οποία απαιτεί διερεύνηση. Πρωταγωνιστές στο μέρος του βιβλίου που διαδραματίζεται στο παρόν είναι ο ταλαντούχος μαθηματικός Αργύρης Στρουλιάρης και ο επίσης ιδιοφυής συνάδελφός του Νικόλας Παπαπέτρου.
ΤΟ ΔΥΝΑΤΟ ΤΟΥ ΣΗΜΕΙΟ: η εναλλαγή ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν και η αστυνομική διάσταση του βιβλίου. Για όσους γοητεύονται από την ιστορία είναι σίγουρο ότι θα απολαύσουν την περιήγηση στο Λονδίνο του 17ου αιώνα.
ΠΟΙΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ: παρά το γεγονός ότι το βιβλίο δεν απευθύνεται (μόνο) σε μαθηματικούς, το βέβαιο είναι ότι αυτοί θα το λατρέψουν ιδιαίτερα, όπως και οι αναγνώστες του αστυνομικού μυθιστορήματος. Ακόμη θα ικανοποιήσει αναγνώστες που αναζητούν ένα "εναλλακτικό" και πέρα από τα τετριμμένα ανάγνωσμα.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews