Und jeden Morgen das Meer

by Karl-Heinz Ott

Dreißig Jahre war Sonja Chefin eines Hotels am Bodensee; ihr Mann Bruno bekam als Koch sogar einen Stern. Doch dann stirbt Bruno. Sein Bruder Arno ist bereit, alles, und damit auch einen Berg von Schulden, zu übernehmen – vorausgesetzt, sie verschwindet. Also reist sie nach Wales zu Mister Pettibone. Obwohl dieser sie gewarnt hat. Vor der abgetakelten Pension, dem Essen, seinem Onkel, und überhaupt vor diesem traurigen Land: zugige Fenster, zugige Türen, rundum Ödnis. Doch das Meer ist herrlich! Und ist Wales im Regen nicht allemal besser als ein Feinschmeckerhotel ausgerechnet am Bodensee? In Karl-Heinz Otts brillantem, bösem Roman entfaltet sogar das Unglück seinen ironischen, bissigen Reiz.

Genres: Novels, Fiction

145 pages, Kindle Edition

First published August 20, 2018

About the author

Karl-Heinz Ott wurde 1957 in Ehingen bei Ulm geboren. Er besuchte ein katholisches Internat und studierte Philosophie, Germanistik und Musikwissenschaft. Anschließend arbeitete er als Dramaturg in Freiburg, Basel und Zürich. 1998 erschien sein Romandebüt "Ins Offene", das mit dem Förderpreis des Hölderlin-Preises und dem Thaddäus-Troll-Preis ausgezeichnet wurde.

Reviews

[Marc Lamot · Rating 3 out of 5]

Karl-Heinz Ott (° 1957) was unknown to me, but apparently, he is a resounding name in the German language area, especially as a dramaturge. The latter is certainly evident from this short book (barely over 100 pages), which is especially strong in terms of composition: all the time we look out over the sea, on the cliffs of Wales, with an 62-year-old German woman, Sonja, and we follow her meandering musings that go back to her childhood, but especially to the period when she and her husband Bruno ran a star restaurant on Lake Constance in southern Germany.

Ott immediately sets the tone: "I could jump", she thinks, so you know that you will not get an uplifting story. And indeed, almost every sentence is drenched in sadness and melancholy. Sonja's memories wash up and off, like waves of the sea, and end with the unmistakable message: "and every morning she lies there again, the sea, in her endless indifference". Although we gain a little more insight into the drama of Sonja's life, this is certainly not a development novel. In that sense, as a story, this is rather disappointing. But it can certainly count as an exquisite stylistic exercise.

[Christine Bonheure · Rating 4 out of 5]

Het leven is soms wild als de zee, soms kabbelend als water in een meer. Ben je succesvol, dan heb je vrienden. Gaat het minder, dan laten mensen je vallen. Kan tellen als boodschap. Sonja is dertig jaar lang manager van een luxehotel aan de Bodensee. Haar man Bruno krijgt als chef-kok zelfs een Michelinster. Die ster brengt torenhoge kosten met zich mee, het hotel gaat failliet en Bruno pleegt zelfmoord. Broer Arno wil alles overnemen, inclusief de schulden, maar alleen als Sonja verdwijnt. Ze verhuist naar een vervallen pension in een Welsh dorp waar het elke dag regent. Vanop de hoge klippen heeft ze een prachtig zicht op zee en golven en overdenkt ze haar leven. De analyse die ze van zichzelf maakt blijkt verre van positief. Fraaie beschrijvingen van water, zee en golven illustreren hoe ze zich voelt. De hamvraag: zal ze springen? Melancholisch verhaal, mooie taal en vertelstructuur.

[Marcia · Rating 4 out of 5]

Elke ochtend de zee is een prachtig melancholisch verhaal over de 62-jarige Sonja. Dertig jaar was ze manager van een prestigieus hotel aan de Bodensee. Na het overlijden van haar man - zelfmoord, misschien wel als gevolg van de faillietverklaring - moet ze op zoek naar een nieuw levensdoel. Ze komt terecht in een afgelegen Welsh dorp, waar ze gezelschap krijgt van de zee. Een droevig verhaal vol wondermooie zinnen.
Mijn complete recensie lees je op Boekvinder.be.

[Ka Vee · Rating 4 out of 5]

4,5*

[Fransien Vandeweghe · Rating 4 out of 5]

4,5 *

[Myriam · Rating 5 out of 5]

'Op een dag zal hier geen huis meer staan en geen strand meer zijn. Vroeger lag de zee veel dieper, zeggen de mensen. Ze stijgt onmerkbaar, uur na uur, tot ze het hele land opslokt. De zee zal alles overleven en onze tijd niet meer dan een intermezzo doen lijken. De vloed zal alles onder water zetten, de klippen, het hoogland, het hele eiland. Een korte tijd zullen er nog een paar punten uitsteken, die er niemand nog aan herinneren dat wij er ooit geweest zijn. De golven zullen over alles heen donderen en ruisen en de wereld onder zich begraven.
Dan zijn er ook geen engelen meer nodig, en niemand zal zich nog afvragen wat de zin van het leven is en waarom er zeeën zijn en er natuur is.'

[Els De Laere · Rating 3 out of 5]

'Je zou herinneringen moeten kunnen dichtklappen en desgewenst zoals fotoalbums weer openklappen, al was het maar uit verveling. Maar ze leiden een eigen leven en vragen niet of je ermee bezig wilt zijn of niet. Ze vervluchtigen ook niet zoals wolken. Verandering lijken ze niet op prijs te stellen en ze houden meer van het lelijke dan van het mooie. Steeds herhalen dezelfde scènes zich, nooit valt daarna het doek.
Waarom slijten zulke herinneringsscènes niet en beginnen ze niet te vervelen, hoewel ze allang vervelend geworden zijn? Ze willen het alleen niet weten. Telkens weer proberen ze je te provoceren, alsof je er nog niet genoeg aandacht aan besteed hebt.
Uiteindelijk is er alleen nog de zee met haar eindeloze beweging. Ze wordt niet ouder, is nooit jong geweest, kent geen tijd. Ze heeft er altijd precies zo uitgezien zoals nu, met haar in het maanlicht vagebonderende schaduwen, die net spoken lijken. '

[Sandra · Rating 4 out of 5]

Sonja zieht, nachdem ihr Mann verstorben ist und das gemeinsam, über mehrere Jahrzehnte geführte Hotel aufgegeben werden musste, an einen abgelegenen Küstenort in Wales. Hier führt sie ein bescheidenes, wenig besuchtes altes Gasthaus, das im krassen Gegensatz zu dem luxuriösen Hotel steht, in dem ihr Mann ein Sternerestaurant betrieb und sie für alles organisatorische verantwortlich war.

In dem Roman gibt es keinen eigentlichen Plot. Das Buch, dass mit seinen knapp 150 Seiten, recht schnell gelesen ist, besteht in der Hauptsache aus Erinnerungen der Protagonistin und deren Gedanken dazu. In der Rückschau wird das Leben der Frau von ihr selber grob nachgezeichnet. Sie sinniert darüber, was ihr Leben bisher ausgemacht hat, was ihr wichtig war, was sie vielleicht falsch gemacht und was sie verloren hat.

Sprachlich ist das Buch relativ unspektakulär verfasst. Nichtsdestotrotz gibt es ab und zu sehr schöne Formulierungen, die mich innehalten ließen, um diese kurz wirken zu lassen. Davon hätte es gerne etwas mehr sein können, aber das ist Jammern auf hohen Niveau.

Ich habe während der Lektüre immer überlegt, was denn eigentlich der Kern der Geschichte ist oder, anders ausgedrückt, was ist der Gewinn für mich, wenn ich diesen Roman lese. Auch nach Beendigung des Buches bin ich mir noch nicht ganz sicher. Was mich jedoch besonders beschäftigt hat, ist die Uneindeutigkeit der Figur Sonja. Der Klappentext suggeriert, dass es irgendwie darum geht, dass die Anfang 60-Jährige, nach dem Tod ihres Mannes, mit einem Neuanfang zu sich selbst findet. Stellenweise dachte ich auch es ist so, zum Beispiel wenn sie feststellt, dass die raue, eher einsame Küstengegend besser zu ihr passt als St. Moritz oder der Bodensee. Auf der anderen Seite war sie in ihrem Leben auch vorher durchaus selbstbestimmt (wenn auch nicht immer) und war nicht nur passiv die Ehefrau des Sternekochs. Vielleicht geht es auch um die Anpassungsfähigkeit des Meschen an neue Situationen. Oder die Frage, wie sehr man sein Leben eigentlich selber in der Hand hat, selbst wenn man seine wichtigen Lebensentscheidungen eigenverantwortlich trifft.

Ich merke, dass ich eine ganze Weile weiter so darüber sinnieren könnte und das für mich allein bestimmt auch noch tun werde. Das bedeutet in meinen Augen, dass Herr Ott hier auf jeden Fall einiges richtig gemacht hat.

[Tommy · Rating 3 out of 5]

Karl-Heinz Ott versucht in seinem Roman „Und jeden Morgen das Meer“ die Trauerbewältigung der Protagonistin Sonja zu beschreiben. Demzufolge zieht sich durch den kompletten Roman eine schwere Melancholie, die in jeder Formulierung und Beschreibung mitschwingt. Zeitgleich werden Lebenserinnerung immer wieder schlaglichtartig eingestreut. Die Geschichte kommt meiner Meinung nach aber nicht richtig in Gang und wirkt zusammengewürfelt. Der sprichwörtliche rote Faden fehlt. Trotz seiner 144 Seiten ist das Buch sehr langatmig und es passiert nicht viel.
Wer einen langsamen Roman mit durchaus philosophischen Formulierungen und Fragen sucht und den die Melancholie oder die intensive Beschäftigung mit Tod und Trauer nicht stört ist mit diesem Buch gut bedient. Für mich war dieses Buch jedoch leider nichts. Es hatte viel Potential, hat sich aber meiner Meinung nach zu viel vorgenommen und war zu langsam im Erzählstil.

[Gijs Zandbergen · Rating 4 out of 5]

Een tamelijk melancholiek boek over een 62-jarige weduwe, die alles achter zich laat. Ook moet laten, omdat het hotel aan de Bodensee met beroemde keuken vrijwel failliet is. Man dood, zwager hard en zakelijk. Vergeefse sollicitaties. Ze gaat naar een verlopen hotel Wales, waar het veel regent, en de zee eeuwig neemt, geeft, klotst en golft. Net als het leven zelf.

[Annelies Van Oost · Rating 2 out of 5]

Mooi geschreven met soms mooie gedachten, maar ik voelde een afstand. Ik had meer beklijving verwacht van de Duitse Julian Barnes.

[Ellen · Rating 2 out of 5]

Beautifully written book. It was a unique story that remained interesting to read. There was often a link back to the sea, which I really liked about the story.

[Walter · Rating 3 out of 5]

Karl-Heinz Ott, misschien minder bekend bij ons, is een hedendaags Duits auteur, essayist en vertaler. Elke ochtend de zee (2018) is een van zijn meer recente romans, hoewel het boekje nauwelijks 100 pagina's beslaat. We maken kennis met de 61-jarige Sonja, die na een 'mislukte' carrière als hotelier aan de Bodensee een verkommerd pension overneemt in een klein dorpje in Wales waar de grote leegloop aan de gang is. Maar het ligt aan de zee, en die is overweldigend en prachtig.
In sommige recensies lees je dat Sonja een ijskoude vrouw is, tot geen liefde in staat, ook niet voor haar man Bruno met wie ze jarenlang het Lindenhof aan de Bodensee heeft bestierd. Gelukkig weet Ott de vrouwelijke psyche correct en met veel gevoel te beschrijven en dat maakt precies de kracht uit van dit verhaal. Steeds herhalen dezelfde scènes zich, nooit valt daarna het doek (p.99). Het einde is sprekend genoeg ook het begin van de roman, alles lijkt eindeloze herhaling, ook de zee die immer aanwezig is en telkens terugkeert als metafoor in Sonja's dromen en gevoelswereld. Maar ook in het echte leven is de zee als oerkracht aanwezig, zoals wanneer Sonja enkele dagen na haar aankomst in Abydyr met ontblote voeten over het strand loopt naar de steile klippen aan de overkant en dit bijna met haar leven bekoopt. Het is meteen een van de aangrijpendste scènes van de roman.

[Sylvie · Rating 4 out of 5]

"Misschien moest alles lopen zoals het gelopen is. Misschien heeft het allemaal zo moeten zijn. Misschien is er toch een voorzienigheid. Misschien vervult het lot gewoon zijn taak.
Als alles voorbij is, blijft er geen stilte meer over, de zee blijft over met haar geruis."
"Elke ochtend ligt ze daar weer, de zee, in haar eindeloze onverschilligheid. En elke ochtend begeeft ze zich op weg naar de klippen, bij elke wind en elk weer. En telkens denkt ze: ik zou kunnen springen, met aan de ene kant de schuimende golven en aan de andere kant groen land en schapen en in de verte bruin oprijzende bergen."
Dit is wat Sonja denkt. Ze heeft een leven achter de rug als vrouw van een sterrenchef en manager van een befaamd hotel aan de Bodensee. Man verloor ster, Sonja verloor man en de fiere, gedreven ambitieuze hotelhoudster laat haar hotel achter. Er is kind noch kraai die haar daar houdt. Enkel voor de kat had ze kunnen blijven. Ze trekt naar Wales en gaat daar aan de slag of nee, ze gaat daar overleven, verder leven. Ze blikt terug en overschouwt de zee. Prachtig, melancholisch boek. Zelden zulke mooie beschrijvingen van de kracht van water en wind gelezen.

[Hendrik Dejonckheere · Rating 4 out of 5]

Mooie novelle waarin de kernvraag is wat maakt het leven, het leven waard. Hoe maak je beslissingen in je leven, hoe reageer je op de anderen en hun beslissingen die jou weer raken. Wat sla je op in jouw gedachten en van wat maak je verzamelingen. Met wie voel je je goed en is het waarom daarbij überhaupt van belang? In dit werkje komt het allemaal aan bod op een poëtische manier waarbij het contrast tussen de liefelijke Bodensee en de stormachtige Ierse zee als illustratie dient voor "het killing me softly" van haar recente verleden en de stilte in het oog van de storm van het nu. Met de nieuwe zekerheid van de zee elke ochtend. Prachtige zinnen echt een mooi boek.

[Lilian Schadee · Rating 3 out of 5]

Sonja en Bruno bestieren jarenlang een goedlopend hotel/restaurant. Tot er zaken fout beginnen te gaan en Bruno tenslotte overlijdt. Door middel van flashbacks ontvouwt dit verhaal zich langzaam en kom je meer te weten waarom Sonja nu in een afgelegen dorp in Wales woont.
Op de helft van het boek was ik bijna gestopt met lezen. Ik merkte dat ik meer benieuwd was hoe het nu met Sonja ging dan naar het verleden. Uiteindelijk kreeg het verhaal me wel echt te pakken, hoewel ik het wel jammer blijf vinden dat er niet meer over het huidige leven van Sonja is verteld.

[Marijke Carpentier · Rating 3 out of 5]

Soms koop je een boek omdat er veel promotie rond wordt gemaakt en soms heb je daar geen spijt van. Dit boek kan mij echter niet overtuigen. De gedachtegang van een vrouw die na een succesvol leven haar man en zaak verliest en helemaal alleen komt te staan in het leven. Ze trekt naar Wales waar haar gedachten haar leven in vraag stellen en schuldgevoelens de kop op steken. Met mondjesmaat komen we dingen te weten, antwoorden zijn er niet. Mooi geschreven maar het personage sleept mij niet mee.

[Maaike Soenens · Rating 5 out of 5]

Een echte aanrader voor wie van poëtische taal houdt.
Wat doen herinneringen met je wat zeggen onze dromen ons. Wat is de zin van het leven.
Met de zee als achtergronddecor blikt de hoofdpersoon terug op haar leven .Nadat haar man is gestorven wordt ze geconfronteerd met het verval van hun ooit zo succesvolle restaurant. Staat dit verval symbool voor het eigen leven wat naar het eind toe gaat en wat blijft er dan nog over.?

[Sofie De Clercq · Rating 2 out of 5]

I picked this book because I was lead by a marketing quote that Karl Heinz Ott was 'the German Julian Barnes', something which he is not. The story is very one-dimensional, I consider. I read it in German, and it was a nice language bath but not a thrilling literary experience.

[Ferre Wyckmans]

Een sfeer van spijt om wat er niet meer is (haar hotel en haar man)...en de ontdekking van een andere uitnodigende omgeving (Wales en de zee), die ook geen garantie biedt voor blijvendheid. Bijzondere stemming van Sonja die je mee voelt. Dan lijkt me dat goed geschreven.

[Cedric Heerman · Rating 3 out of 5]

Saai

[Ann Lips · Rating 3 out of 5]

Mooi, melancholisch verhaal. Toch slaagde het boek er nooit helemaal in mij mee te trekken, daarvoor was het hoofdpersonage te afstandelijk.

[lärm · Rating 4 out of 5]

Even without revealing what actually happened and without a clear end to this story this book makes a nice read.

[Els.Hoedemaekers · Rating 4 out of 5]

Mooi melancholisch verhaal

[Katrin · Rating 3 out of 5]

***(*)

[Axel · Rating 3 out of 5]

Inhoudelijk een tikje saai, wat mij betreft, maar wel mooi gecomponeerd.

[DKR · Rating 2 out of 5]

Stelt teleur.

[Demi van Doorn · Rating 4 out of 5]

(3,5) Gekregen van lieve Damianne.