Kees Spiering staat bekend om zijn schitterende jeugdpoëzie in heldere taal. Nu, bijna vijftien jaar na zijn laatste dichtbundel, is er Jij begint: een prachtig verzorgde uitgave met bijzondere illustraties van de jonge, getalenteerde Alette Straathof.
Kees Spiering schrijft over alledaagse en herkenbare dingen, zoals ruzie, liefde, ouders, school, de pijn van het opgroeien en de angst voor de dood. Zijn gedichten zijn minilandschappen van herkenbare gevoelens en gebeurtenissen in het leven van een jongere.
Jij begint is een verzameling van circa 75 gedichten, waarin een aantal ‘oude bekenden’ (zoals ‘Overwinning’ en ‘Het woord’) worden opgenomen, maar ook veel nieuwe, nog niet eerder gepubliceerde gedichten in de sprankelende recht-door-zee-zinnen zoals alleen Kees Spiering dat kan.
In de eerste aflevering van De Grote Vriendelijke Podcast bespreken we deze geweldige bundel van Kees Spiering. Luister naar de podcast om te horen wat we ervan vonden via Spotify, iTunes, TuneIn, je podcast-app of http://www.degrotevriendelijkepodcast...
En in onze 19e aflevering is Kees Spiering samen met Joke van Leeuwen te gast voor een gesprek over kinderpoëzie. Die aflevering kun je ook beluisteren via bovengenoemde kanalen of http://www.degrotevriendelijkepodcast...
Deze poëziebundel biedt troost door het gevoel te geven dat kinderen niet alleen zijn in wat ze meemaken of overkomt. Deze bundel vond ik zwaarmoedig, waardoor ik me niet kon vinden in de troostende werking. Ik werd juist verdrietig van de gedichten, waardoor ik het deels met tegenzin las. Ik bleef hopen op iets opbeurends. Op een aantal gedichten wil ik wat dieper ingaan: 'Ziekenhuis' vond ik erg treffend, de dokter gaat met het lichaam van de hoofdpersoon om, alsof de mens en zijn gevoel er niet toe deed. De dokter zag het lichaam als een ding, ik vond dit herkenbaar en treffend. 'Masker zonder gaten' vond ik grappig. Hij is samen met een meisje op zijn kamer. Ze waren aan het lachen. Zij hield een boek voor haar hoofd om niet haar gelach te laten zien. Hij noemde dat een masker zonder gaten, waarmee hij bedoelt dat je niet door het masker heen kunt kijken. Vervolgens eindigt het gedicht toch somber: hij wordt erg kritisch naar zichzelf. Maar misschien bedoelt de schrijver ook wel dat hij alles geforceerd probeert te onthouden voor later voor thuis. 'Zondagmiddag' is een gedicht over zijn oma. Ze rijden met oma door het gebied waar zij is opgegroeid. ‘Soms zwijgt ze een moment, dan zijn we er nog niet’. Prachtig hoe hij kan verwoorden hoe hij zijn oma ziet en hoe hij ziet dat zij zich haar jeugd herinnerd. Na wat dieper op een aantal gedichten te hebben ingezoomd, kom ik erachter dat ik verdrietig wordt van de gedichten doordat ze confronterend zijn. Daarom raad ik echt aan om deze bundel te lezen, maar doe het wel gefaseerd en niet in één keer, zoals ik. Daarmee kun je de tijd nemen om over de gedichten na te denken en ze op je in te laten werken.