Andreas Burnier, pseudoniem van Catharina Irma Dessaur, (Den Haag, 3 juli 1931 – Amsterdam, 18 september 2002) was een Nederlandse schrijfster. Onder haar eigen naam was ze van 1973 tot 1988 hoogleraar criminologie aan de Katholieke Universiteit Nijmegen.
Het hoofdpersonage blikt terug op de drie grote relaties uit haar leven. De eerste, met Lucia, klinkt nog als een emotioneel toxische relatie zoals ik die onlangs ook in In het droomhuis las. Maar er is duidelijk veel meer tijd overheen gegaan. Die met de leeuwentemster gaat gewoon alle grenzen te buiten. De derde en langste, met Sidra, loopt vast in de slechte gewoonten die tussen twee mensen kunnen groeien, maar wanneer Sidra plots gewoon verdwenen blijkt na een langere reis van de ik-persoon, is ze er toch helemaal kapot van. Enerzijds vond ik hier meer cassante oneliners terug dan in Het jongensuur dat ik net hiervoor las. Deze vond ik bijvoorbeeld heel mooi: 'Sedert ik in Sidra's oog de wereld had geschapen, in stand hield en ten onder liet gaan, was ik ook aansprakelijk geworden voor alle tekortkomingen.' Het analytische gehalte is nog hoger. Anderzijds leest het als een memoir. Misschien valt dit wel onder autofictie, ik weet het niet. Ik mis een groter plan. Het korte slothoofdstuk, een droomscène, kon ik in elk geval niet plaatsen.
Mijn eerste boek van Burnier en geen idee of het ook maar enigszins representatief is voor haar werk. Maar het is mij wel goed bevallen en dus zullen er nog wel meer boeken volgen van deze in 2001 overleden auteur.
In De literaire salon volgen we hoofdpersoon Radha en de (kennelijk) drie belangrijkste liefdes in haar leven. Eerst is er Lucia, die voornamelijk van haar profiteert. Er is een kortstondig contact met een voormalig leeuwentemster. En er is Sidra met wie Radha een redelijk lang 'oudpotteus huwelijk' beleeft.
De Radha van middelbare leeftijd kijkt terug op dit alles en doet dat met soms veel gemopper en rancune. Maar het is wel geestig opgeschreven en dus verteerbaar. Bovendien blijken de liefdesperikelen tussen de dames niet zo te verschillen met die tussen hetero's. Dat schept een band, zullen we maar zeggen.
De literaire salon is ook Literatuur met een hoofdletter L en dus zijn er een Intro en een Exit aan het boek toegevoegd, die ik na eenmalige lezing nog niet zo kon plaatsen dan wel duiden.
Het is jammer dat Andreas Burnier geen vervolg meer kan schrijven op dit boek uit 1983. Haar gemopper op allerlei types mensen en bijvoorbeeld over de verloedering van een stad als Amsterdam maakten mij wel nieuwsgierig naar hoe zij hier 40 jaar later naar zou hebben gekeken.
Na 40 jaar dit boek herlezen en besef me dat ik er destijds als student in Nijmegen, waar Andreas Burnier professor criminologie was, niet veel van heb begrepen. Nu met veel plezier en bewondering (en een vlaag weemoed) herlezen, mooie passages, drama en lach, maar ook het gevoel dat ik sommige stukken weer niet snap, hetgeen het boek eigenlijk alleen maar beter maakt