What do you think?
Rate this book
Кіпер — це я
Короткий і пронизливий, написаний верхньобернським діалектом роман швейцарського сучасника Педро Ленца, знаного нам насамперед із Жаданових перекладів його лірики, – своєрідна сучасна історія виховання почуттів, поетичне свідоцтво з глибокої швейцарської провінції 70–80 рр. про вимоги дорослішання і його нездійсненність. Тепла, стисла і щемка розповідь про вірність і зраду, відданість і залежність, прив’язаність і зловживання, прагнення і непорозуміння. Складні й суперечливі характери, накреслені кількома вичерпними натяками, розвиваються передусім у хвацьких діалогах. М’який і вразливий, прив’язаний до місця і спогадів, головний протагоніст Кіпер відчайдушно намагається порадити собі зі змінами, які йому анітрохи не до вподоби. Правдива його стихія – оповідати історії. Тільки ось цього разу це історія його власного життя.
128 pages, Hardcover
First published January 1, 2010
9 people are currently reading
171 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 28 of 28 reviews
October 17, 2014
Edit – A film adaptation of this recently won Best Film at the Swiss Film Awards and is getting some very good buzz…it'll be hitting arthouse cinemas in the English-speaking world under the title I Am The Keeper soon. So if you want to do the hipster thing and read the book first…you should!
------------------
This is one of the most incredible feats of translation I've seen for years. Lenz's novel utterly depends for its effect on a rich, idiomatic, and inherently local narrative voice, and Donal McLaughlin has achieved this by turning the original Swiss German into Scots (I had to correct the Goodreads data, which gave this edition as being in English – well, see for yourself):
This breaks the unofficial rule of translation which says that ‘dialect’ in a source language should not be translated into ‘dialect’ in a target language, because the social connotations will be too different. In this case however, it fits perfectly, and it happens to make me personally extremely happy because (as I've said in several reviews already) I have always sort of equated Switzerland with Scotland in my head, from a linguistic point of view.
And the language is very important, because part of the aim of this book is to stress a different kind of Switzerland from the one projected by most of its famous authors – who tend to create protagonists that are well-off, well-travelled men of the world, fluent in Business English and forever getting on and off business flights.
I did notice one or two strange slips – s Crème ohni Crème surely does not mean ‘a coffee wi cream wi'oot any cream’ (which makes no sense), because a ‘café crème’ in German-speaking Switzerland just means a long espresso (a French allongé), which you would think McLaughlin would know since he has made a career out of translating Swiss writers. But on the whole I thought the whole thing was incredibly exhilarating and well-judged.
Lenz (like his compatriot Franz Hohler) is pretty active in the spoken-word scene, and that explains a lot. This begs to be read aloud (and you can check out Alan Bisset reading the first few pages here, for a flavour). Admittedly if you don't already have a good idea of how Glaswegians speak, this book, though it can be read and understood, will not have the same emotional effect. Because reading it is the closest thing you'll get to being button-holed by some drunk weegie at the back of the Paraffin Lamp, the sweep of any main plot forever subsumed in the joys of tangential anecdotes.
I know I've probably geeked out about the language too much and made you worry that there's no story, which isn't the case. Although, it is one of those books (my favourite kind) that depends on its prose style to inject the emotion of characters and plot direct into your brain. The central character, known only as ‘Goalie’, is an outsider, a fuck-up, someone who's had no breaks in life, desperately trying to make things work, to avoid bad influences, perhaps if he's lucky to get off with the pretty barmaid he fancies. I thought he was adorable, and by the end of the book I was more emotionally invested in him than I have been in a fictional character for a long time – and that's why the language is important, because his story would make no sense in the Queen's English.
Quite aside from the emotional power of the story, the book qua text is a strong argument for the use of ‘regional’ languages – too often relegated here to a tiny Mundart shelf at the back of the bookshop – as a way of describing those on the edge of society, of giving voice to the outsiders, of narrating the periphery. Which is one of the things good literature should be doing all the time.
------------------
This is one of the most incredible feats of translation I've seen for years. Lenz's novel utterly depends for its effect on a rich, idiomatic, and inherently local narrative voice, and Donal McLaughlin has achieved this by turning the original Swiss German into Scots (I had to correct the Goodreads data, which gave this edition as being in English – well, see for yourself):
So there ah wis: fuck aw dosh, desperate furra coffee but, wi schnapps in it, furra bit o company an' aw, a cunt or two tae talk to.
Ahm tellin ye, arent ah? Ma pockets wur empty, part fae a few fags, a few coins. Things wur a bit tight like. Tighter than tight, tae be honest. Waitin on money some cunt owed me, ah wis. Try sayin that but when yir fresh ootae the nick. Ahm owed a whack o money, jist dont hiv it yet.
Impresses nae cunt, that.
This breaks the unofficial rule of translation which says that ‘dialect’ in a source language should not be translated into ‘dialect’ in a target language, because the social connotations will be too different. In this case however, it fits perfectly, and it happens to make me personally extremely happy because (as I've said in several reviews already) I have always sort of equated Switzerland with Scotland in my head, from a linguistic point of view.
And the language is very important, because part of the aim of this book is to stress a different kind of Switzerland from the one projected by most of its famous authors – who tend to create protagonists that are well-off, well-travelled men of the world, fluent in Business English and forever getting on and off business flights.
That wis the diffrince tae the rich ae today – cos nooadays, nae cunt pits in as much graft as the really rich, aw they entrepreneurs an' industrialists an' mega managers who hiv long since made their billions, still jet aroon the world but, like overexcited ants, workin sixty- tae seventy-oor weeks tae continue gettin richer until, literally, they drap fuckin deid.
I did notice one or two strange slips – s Crème ohni Crème surely does not mean ‘a coffee wi cream wi'oot any cream’ (which makes no sense), because a ‘café crème’ in German-speaking Switzerland just means a long espresso (a French allongé), which you would think McLaughlin would know since he has made a career out of translating Swiss writers. But on the whole I thought the whole thing was incredibly exhilarating and well-judged.
Lenz (like his compatriot Franz Hohler) is pretty active in the spoken-word scene, and that explains a lot. This begs to be read aloud (and you can check out Alan Bisset reading the first few pages here, for a flavour). Admittedly if you don't already have a good idea of how Glaswegians speak, this book, though it can be read and understood, will not have the same emotional effect. Because reading it is the closest thing you'll get to being button-holed by some drunk weegie at the back of the Paraffin Lamp, the sweep of any main plot forever subsumed in the joys of tangential anecdotes.
Ah kin only see the wee stories. Ah hivnae got whit it takes tae dae a bigger story. Wi a beginnin, middle an' end. An inner logic ae its ain. An arc an' aw that jazz. Or ahm jist naw intristit in aw that cos ahm mair intristit in the wee stories. Ahm sorry if ahm naw gi'in ye whit ye wantit.
I know I've probably geeked out about the language too much and made you worry that there's no story, which isn't the case. Although, it is one of those books (my favourite kind) that depends on its prose style to inject the emotion of characters and plot direct into your brain. The central character, known only as ‘Goalie’, is an outsider, a fuck-up, someone who's had no breaks in life, desperately trying to make things work, to avoid bad influences, perhaps if he's lucky to get off with the pretty barmaid he fancies. I thought he was adorable, and by the end of the book I was more emotionally invested in him than I have been in a fictional character for a long time – and that's why the language is important, because his story would make no sense in the Queen's English.
Quite aside from the emotional power of the story, the book qua text is a strong argument for the use of ‘regional’ languages – too often relegated here to a tiny Mundart shelf at the back of the bookshop – as a way of describing those on the edge of society, of giving voice to the outsiders, of narrating the periphery. Which is one of the things good literature should be doing all the time.
July 24, 2020
..daudzviet mani ārkārtīgi nokaitināja autora rakstības stils (vai arī tulkojums ir tas, kas patiesībā kaitina), taču stāsts ir uzrakstīts tiešam labi. romānā ir daudz labu atziņu un citātu. liktu 4, ja grāmatai nebūtu tik neglīts un bērnišķīgs vāks, kā arī – ja tulkojums būtu nedaudz baudāmāks.
July 16, 2018
Parallel mit der schottischen Übersetzung ("Naw Much of a Talker") gelesen, was sehr schön und praktisch war: die schwierigen Stellen ("es birebitzeli der Chnöischlotteri") sind immer nur in einer von beiden Versionen schwierig.
January 20, 2019
Die Szene des Poetry Slam, des Spoken Words lässt sich (meiner Meinung nach) selten wirklich gut in längere Texte und das abgedruckte Wort übertragen. Mit dem Schriftsteller Pedro Lenz kann die Schweizer Literaturszene aber seit einige Jahren ein Talent vorweisen, das all diese Schwierigkeiten ohne Probleme überwindet. Am bekanntesten ist sein Buch "Der Goalie bin ig", eine tragische aber nicht lebensfremde Geschichte über eine Kleinstadt im Oberaargau.
Mit Charakteren, die man so nicht nur in Olten zu jeder Stunde bestimmt antreffen könnte, und einer Szenerie, welche das kleinkarierte Dasein in den eher vergessenen Orten der Schweiz bestens beschreibt, ist der Roman ein Kleinod. In Berndeutsch verfasst und mit perfektem Lesefluss versehen, versinkt man schnell in die Geschichte und geniesst jeden Satz. Die Dialoge sind raffiniert, die Handlung nicht an den Haaren herbeigezogen. Und wenn man am Ende im Regen stehen gelassen wird, dann ist dies nur ehrlich den Figuren gegenüber.
Mit Charakteren, die man so nicht nur in Olten zu jeder Stunde bestimmt antreffen könnte, und einer Szenerie, welche das kleinkarierte Dasein in den eher vergessenen Orten der Schweiz bestens beschreibt, ist der Roman ein Kleinod. In Berndeutsch verfasst und mit perfektem Lesefluss versehen, versinkt man schnell in die Geschichte und geniesst jeden Satz. Die Dialoge sind raffiniert, die Handlung nicht an den Haaren herbeigezogen. Und wenn man am Ende im Regen stehen gelassen wird, dann ist dies nur ehrlich den Figuren gegenüber.
March 1, 2017
Turbūt vienintelis tekstas iš Berno šnekamosios kalbos išverstas į šiaulietišką "bazarą".
December 17, 2021
Mein neues Lieblingsbuch.
February 18, 2018
Bis itz hani numä dr Fium kennt, u dä hani super gfungä, für mi einä vodä beschtä Schwizer Fiumä überhoupt. Woni auso geschter ds Buech ir Brocki ha gseh, hani dänkt ds muesi itz umbedingt o mau läsä!
Dr Goalie hett ä Seich gmacht u es hettnä inägno. Wider zrügg i sim Kaff (Schummertau) virsuechter, suber z'blibä u z'Beschtä us sim Läbä z'machä. Är suuft gärn no öppä mau chli z'viu, isch o vilech mängisch ä chli z'diräkt, abr eigendläch ischer ä guetä Cheib. Woner isch ghocket hetter sini Fründä nid virratä, wos eigendläch viu meh aus är virdient hättä. Itz hetter ä nöii Wonig, nimmt keni Drogä me, hett ä nöii Büetz, u virsuecht z'Härz vor Regi z'gwinnä, wonersäch isä hett virliebt. Abr es isch aus nid äso eifech. Nadisna merkter, daser zimlech alei dasteit, obwou daser ds Schummertau jedä kennt, u das sini Fründä o vilech gar keni so guetä Fründä si.
Ds isch ds erschtä Buech überhoupt gsi, woni uf Schwizerdütsch ha gläsä, u em Afang hani o chli müessä dricho. Irgendwie hani immer gmeint, das dr Pedro Lenz öppä so schribt wi dr Kuno odr dr Büne odr dr Polo singä. Vilech hani gmeint, är sig ä Ur-Stadt-Bärner, wiuinä no öppä mau ir Markthauä ha gseh, wos sä no hett gä. So chamäsech tüüschä, är chunnt nämlech us Langetau (oberaargouer Bärndütsch, merktmä) - zum Glück hani ändlech mau öppis vonem gläsä. Sigs wis weu, ufäufäu isch ds Buech so guet gsi wi dr Fium, u i chas numä witerempfählä!
Dr Goalie hett ä Seich gmacht u es hettnä inägno. Wider zrügg i sim Kaff (Schummertau) virsuechter, suber z'blibä u z'Beschtä us sim Läbä z'machä. Är suuft gärn no öppä mau chli z'viu, isch o vilech mängisch ä chli z'diräkt, abr eigendläch ischer ä guetä Cheib. Woner isch ghocket hetter sini Fründä nid virratä, wos eigendläch viu meh aus är virdient hättä. Itz hetter ä nöii Wonig, nimmt keni Drogä me, hett ä nöii Büetz, u virsuecht z'Härz vor Regi z'gwinnä, wonersäch isä hett virliebt. Abr es isch aus nid äso eifech. Nadisna merkter, daser zimlech alei dasteit, obwou daser ds Schummertau jedä kennt, u das sini Fründä o vilech gar keni so guetä Fründä si.
Ds isch ds erschtä Buech überhoupt gsi, woni uf Schwizerdütsch ha gläsä, u em Afang hani o chli müessä dricho. Irgendwie hani immer gmeint, das dr Pedro Lenz öppä so schribt wi dr Kuno odr dr Büne odr dr Polo singä. Vilech hani gmeint, är sig ä Ur-Stadt-Bärner, wiuinä no öppä mau ir Markthauä ha gseh, wos sä no hett gä. So chamäsech tüüschä, är chunnt nämlech us Langetau (oberaargouer Bärndütsch, merktmä) - zum Glück hani ändlech mau öppis vonem gläsä. Sigs wis weu, ufäufäu isch ds Buech so guet gsi wi dr Fium, u i chas numä witerempfählä!
January 25, 2023
Na 170 bladzijden in het hoofd van deze naïve ex-junk was het moeilijk afscheid nemen. Samen met Keeper ontdek je langzaam maar zeker hoe de zaken in het Zwitserse dorpje Schemerdal in elkaar steken. De vertaling uit het Bernduits is wel een beetje stuntelig. Ik denk tenminste niet dat iemand uitdrukkingen als "nondeju" of "suffe aap" zal gebruiken in een verhitte conversatie.
December 15, 2022
маленька печальна книжечка
May 23, 2017
Wie Steinbecks roman 'Of mice and men' las, zal nooit George en Lennie vergeten. Wanneer ze op een boerderij informeren naar een job, merkt de herenboer vrij snel Georges schranderheid op.
'Je lijkt me een intelligent man.'
'Denk je werkelijk dat een intelligent man zou vragen naar een job op de boerderij?'
Hoofdpersonage Ernst ('Keeper') blijkt in deze roman een fervente Steinbeck lezer. Er zijn gelijkenissen tussen George en Keeper. Alle twee zijn het slimme, doorwinterde mannen die een broertje dood hebben aan kapsones. Ze merken net iets sneller pijnpunten op:
'Soms komen ze je in het trappenhuis wat aan je kop zeuren over een fiets die zogenaamd op de verkeerde plaats staat ... maar het gaat helemaal niet om de fiets. Het gaat om die godvergeten eenzaamheid. Sommige lui denken waarschijnlijk gewoon: liever eens een medemens verrot schelden dan helemaal geen communicatie.'
Tegelijkertijd bevinden ze zich allebei in een doodlopende straat. George zal zijn leven lang landarbeider blijven, Keeper raakt niet los van een drugsverleden. Wanneer hij uit de gevangenis ontslagen wordt, trekt hij terug naar zijn geboortegrond. Om ter plaatse in de lokale drukkerij een baantje te versieren en verliefd te worden op de barvrouw. Ondertussen probeert hij zich te bekommeren om Ueli, een jeugdvriend die blijft aanmodderen. Samen vormen ze een duo uitvreters in een Zwitsers landelijk dorp.
De omgeving waarin 'De keeper ben ik' zich afspeelt deed ons denken aan de Barrytown trilogie van Roddy Doyle: verstoken van glamour, maar vol mensen van goede wil. Lenz schrijft het allemaal zonder franjes neer, wat waarschijnlijk terug te voeren is naar zijn verleden als spoken word-performer. Het zorgt ervoor dat het proza anoniem aanvoelt, wat in contrast staat met de vitaliteit van de personages.
Is dat het resultaat van de vertaling? Het lijkt ons moeilijk om een dialect (Lenz schrijft in het Bernduits) naadloos in een Nederlandse jas te passen.
Een hoogst sympathieke roman, van het soort waarvan er te weinig geschreven worden.
'Je lijkt me een intelligent man.'
'Denk je werkelijk dat een intelligent man zou vragen naar een job op de boerderij?'
Hoofdpersonage Ernst ('Keeper') blijkt in deze roman een fervente Steinbeck lezer. Er zijn gelijkenissen tussen George en Keeper. Alle twee zijn het slimme, doorwinterde mannen die een broertje dood hebben aan kapsones. Ze merken net iets sneller pijnpunten op:
'Soms komen ze je in het trappenhuis wat aan je kop zeuren over een fiets die zogenaamd op de verkeerde plaats staat ... maar het gaat helemaal niet om de fiets. Het gaat om die godvergeten eenzaamheid. Sommige lui denken waarschijnlijk gewoon: liever eens een medemens verrot schelden dan helemaal geen communicatie.'
Tegelijkertijd bevinden ze zich allebei in een doodlopende straat. George zal zijn leven lang landarbeider blijven, Keeper raakt niet los van een drugsverleden. Wanneer hij uit de gevangenis ontslagen wordt, trekt hij terug naar zijn geboortegrond. Om ter plaatse in de lokale drukkerij een baantje te versieren en verliefd te worden op de barvrouw. Ondertussen probeert hij zich te bekommeren om Ueli, een jeugdvriend die blijft aanmodderen. Samen vormen ze een duo uitvreters in een Zwitsers landelijk dorp.
De omgeving waarin 'De keeper ben ik' zich afspeelt deed ons denken aan de Barrytown trilogie van Roddy Doyle: verstoken van glamour, maar vol mensen van goede wil. Lenz schrijft het allemaal zonder franjes neer, wat waarschijnlijk terug te voeren is naar zijn verleden als spoken word-performer. Het zorgt ervoor dat het proza anoniem aanvoelt, wat in contrast staat met de vitaliteit van de personages.
Is dat het resultaat van de vertaling? Het lijkt ons moeilijk om een dialect (Lenz schrijft in het Bernduits) naadloos in een Nederlandse jas te passen.
Een hoogst sympathieke roman, van het soort waarvan er te weinig geschreven worden.
March 29, 2015
L'histoire du Goalie est la sensass de l’année en Romandie, chez les Welschen, comme disent les outre-sarinois . Quatre ans a pris la traduction et le hip. Et il a fallu qu’on en fasse un film entre-temps. Quand-même, le livre est bon. Plus j’y pense, plus je l’aime. L’histoire de Goalie est émouvante. Pas lacrymogène, pas feelgood, pas tout ce que je ne cherche pas dans un livre. Juste l’histoire du pauvre marginal. Et une histoire qui semble plus vrai que nature.
Le livre est très suisse, ne me demandez pas pourquoi, mais l’atmosphère y est. Coincé dans son village provincial, le personnage a du mal s’en sortir. C’est pourquoi le titre de l’excellente traduction française, qui semble piqué à Eric Burdon, quand il chantait ‘we’ve gotta get out of this place, if it’s the last thing we ever do’.
Parlant de traduction, c’est impossible recréer la langue orale utilisé par l’auteur, surtout lorsqu’il s’agit d’un dialecte d’extension très restreinte. Mais la traduction capte aussi bien que possible l’ambiance. D’ailleurs, le résultat est très standard, côté français. Mis à part deux ou trois expressions du type AVS ou troisième pilier, on ne saurait pas dire de quel pays parle-t-on.
Une bonne recommandation de lecture, courte et efficace. Et pour une fois que l’on parle d’une Espagne réelle et de nos jours ! Ben oui, on voit bien qu’il s’appelle Pedro pour une raison.
Le livre est très suisse, ne me demandez pas pourquoi, mais l’atmosphère y est. Coincé dans son village provincial, le personnage a du mal s’en sortir. C’est pourquoi le titre de l’excellente traduction française, qui semble piqué à Eric Burdon, quand il chantait ‘we’ve gotta get out of this place, if it’s the last thing we ever do’.
Parlant de traduction, c’est impossible recréer la langue orale utilisé par l’auteur, surtout lorsqu’il s’agit d’un dialecte d’extension très restreinte. Mais la traduction capte aussi bien que possible l’ambiance. D’ailleurs, le résultat est très standard, côté français. Mis à part deux ou trois expressions du type AVS ou troisième pilier, on ne saurait pas dire de quel pays parle-t-on.
Une bonne recommandation de lecture, courte et efficace. Et pour une fois que l’on parle d’une Espagne réelle et de nos jours ! Ben oui, on voit bien qu’il s’appelle Pedro pour une raison.
August 31, 2013
Here's my review from The List:
Inspired by a six-month residency in Glasgow, Swiss writer Pedro Lenz wrote this short, sharp novel in his native language; now it arrives in a remarkable translation into Glaswegian dialect by Donal McLaughlin. As the title ironically implies, it’s all about the voice; and what a voice it is. Our narrator is Goalie, a recovering drug addict, fresh out of prison and keen to settle down, perhaps with that local barmaid he quite fancies. Goalie is a teller of stories because they ‘urnae like crude fuckin oil, where yiv only a certain amount an’ wance they reserves ur gone, yir fuckt… There’s an infinite supply ae them’.
The names and places are Swiss, but this story’s heart clearly belongs to Glasgow, and Lenz taps into the Glaswegian temperament perfectly. Goalie’s interior monologue can switch, in the same sentence, from a cuttingly funny observation to a sombre analysis of the human condition, while his ups and downs give him pause to reflect on life and love in language that is raw and poignant, and positively glows with humanity.
Inspired by a six-month residency in Glasgow, Swiss writer Pedro Lenz wrote this short, sharp novel in his native language; now it arrives in a remarkable translation into Glaswegian dialect by Donal McLaughlin. As the title ironically implies, it’s all about the voice; and what a voice it is. Our narrator is Goalie, a recovering drug addict, fresh out of prison and keen to settle down, perhaps with that local barmaid he quite fancies. Goalie is a teller of stories because they ‘urnae like crude fuckin oil, where yiv only a certain amount an’ wance they reserves ur gone, yir fuckt… There’s an infinite supply ae them’.
The names and places are Swiss, but this story’s heart clearly belongs to Glasgow, and Lenz taps into the Glaswegian temperament perfectly. Goalie’s interior monologue can switch, in the same sentence, from a cuttingly funny observation to a sombre analysis of the human condition, while his ups and downs give him pause to reflect on life and love in language that is raw and poignant, and positively glows with humanity.
December 19, 2013
A fantastic short novel, ostensibly about the aftermath of a drug deal but the plot is secondary to the compulsive and often bizarre stories and experiences of the narrator, Goalie, as he tries, not too hard, to put his life in order following a year in jail. A vivid and exciting voice translated into Scots. Someone should make this into a film.
Read
April 15, 2023Ich mag Ich-Erzähler-Romane. Der Goalie liest sich, wie er spricht. Und er ist ein interessanter Typ. Etwas verschroben, der bis an die Nervgrenze labert, der sich mit Details aufhält, wo andere das Ganze klären wollen. Und der sich damit selbst im Weg steht. Der nicht über seinen Schatten springen kann. Eigentlich "ein Guter", der es dennoch nicht schafft, für sich selbst das Gute zu tun.
Fehlerbehaftet aber kein Arsch, das macht ihn sympathisch. Deshalb mag man ihn. Deshalb folgt man ihm in die Geschichte, die in einem österreichischem Dorf spielt, in das er, der eingesessen hat, zurückkommt. In dem er eine Figur ist, die alle kennen. In dem er sich in eine Frau verliebt, die vergeben ist. In dem er in Beziehung zu nicht immer guten Leuten steht, die ihren Teil an seinem Leben hatte und haben.
Eine lebensnahe Geschichte. Interessante Charaktere. Ein Buch, das ich gerne las.
Fehlerbehaftet aber kein Arsch, das macht ihn sympathisch. Deshalb mag man ihn. Deshalb folgt man ihm in die Geschichte, die in einem österreichischem Dorf spielt, in das er, der eingesessen hat, zurückkommt. In dem er eine Figur ist, die alle kennen. In dem er sich in eine Frau verliebt, die vergeben ist. In dem er in Beziehung zu nicht immer guten Leuten steht, die ihren Teil an seinem Leben hatte und haben.
Eine lebensnahe Geschichte. Interessante Charaktere. Ein Buch, das ich gerne las.
January 12, 2019
I was lucky enough to hear Pedro Lenz and his translator, Donal McLaughlin, talking about this book and the original German language version (Der Goalie bin ich) at the Scottish Writers' Centre a while back. It struck me that both versions illustrated, through the style of the language, the warmth and humour of Bernese and West of Scotland cultures (although the English language version, while written in West of Scotland language, is set in the original locations). The way in which translator and author worked together comes out strongly in the real-life grit of the characters. Deeply human, terribly funny (at times), this book never loses sight of the harshness of life or the possibilities for joy.
May 24, 2025
Skaičiau i galvuojau: kur man tas visks pažįstama? Ilgai galvuot nereikėja - "Pietinia kronikas" atpažinau greitai. Pasižiūriu, kad iš šnekamuosias Berna vokiečių kalbuos toks R. Kmita verte. Tas varatarius tai 2010 metais parašyts, o "Pietinia kronikas" tik 2016 išėja. Nu i visks, nelika juokia respekta. Dabar man R. Kmita atruoda kaip smulkus niekšelis, visai nesmulkiai per Lietuvą prasisukęs grynai kaip su svetimom dešrom per Šiaulių turgų.
O varatarių skaitykit, patys patikrinkit.
O varatarių skaitykit, patys patikrinkit.
August 28, 2023
історія не без деякої поваби — тут багато автобіографічного відчувається, а отже, персонажі доволі щирі, але ну дуууже необов'язкова. я забула її ще до того, як перевернула останню сторінку, як і безліч подібних наркоманських історій, на жаль.
а переклад руки прохаська дуже хороший. окрема дяка за "не маю зеленого поняття".
а переклад руки прохаська дуже хороший. окрема дяка за "не маю зеленого поняття".
July 21, 2025
Interessante Geschichte über Drogen und das Milieu. In Zentrum steht eine Person, die von den Drogen loskommen möchte und in einen grossen Deal verwickelt war. Es ist sehr spannend, in die Gedankenwelt dieser Person einzutauchen. Mit dem Schweizerdeutsch muss man sich zuerst anfreunden, das gelingt aber gut mit der Zeit.
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 19, 2023
Дуже сумна книжка про чоловіка, що як цап-відбувайло. Він відсидів рік через недолугих друзів, проте, не видав їх імена суду. Його життя після вʼязниці не стало кращим, а тільки підготувало йому більше сумних подій.
April 19, 2019
Pedro Lenz slaagt er in om het hoofdpersonage levendig voor me neer te zetten. Aan het eind heb je echt het gevoel Keeper te kennen. Helaas heeft het verhaal verder niet veel om het lijf.
October 20, 2019
Liebenswerte Charakteren.
October 25, 2019
genious!
February 26, 2020
Das ist eines meiner Lieblings-Bücher. Natürlich auf Berndeutsch :-).
March 12, 2021
Lasīju un cerēju, vēlējos, ticēju...bet... Ļoti patika!
December 17, 2025
Ein äusserst gelungenes, liebenswertes Buch, erzählt von einem sympathischen Schlitzohr.
An die Dialektsprache gewöhnt man sich schnell, und sie verleiht der Erzählung Intimität und Lokalkolorit.
An die Dialektsprache gewöhnt man sich schnell, und sie verleiht der Erzählung Intimität und Lokalkolorit.
November 23, 2013
A great voice but I could see the character arc a mile off- needed a bit more surprise and substance for me.
January 3, 2016
Nichts spezielles, es kommt nicht wirklich Spannung auf. Die Mundartversion hat aber einen gewissen Charme
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 12, 2022
Thoroughly enjoyable and bizarre read. Swiss German story told inexplicably in Glaswegian Scots. Really fun and it's very Irvine Welsh
Displaying 1 - 28 of 28 reviews