What do you think?
Rate this book
Jungle: berichten uit transitland
Zomer 2015. De asielcrisis breekt los. Vluchtelingen belanden na een lange voettocht aan in onze regio. In het stadspark nabij de Dienst Vreemdelingenzaken in Brussel ontstaat een groot tentenkamp. In het noorden van Frankrijk barsten geïmproviseerde kampen uit hun voegen. Ann Lamon sluit zich aan bij een hulpkonvooi dat goederen brengt naar de jungle in Calais. De leefomstandigheden zijn er precair. Toch zijn heel wat mensen vastberaden om van hieruit naar het Verenigd Koninkrijk door te reizen. De situatie loopt snel uit de hand. De winter doet haar intrede, officiële hulp blijft uit. Het komt tot een opmerkelijke ontmoeting tussen Ann en de vrouwen op de vlucht. Ann luistert naar hun verhalen: de gruwelen van IS, mensensmokkel en de repressieve houding van de EU lieten ernstige trauma’s na. Nooit eerder werden vanuit de rauwe realiteit van de jungle analyses opgetekend over de invloed van mensensmokkelaars, overheidsinstellingen, burger-vrijwilligers en de bewoners.
- GenresNonfiction
Paperback
Published September 5, 2018
1 person is currently reading
33 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
August 19, 2022
Zeer noodzakelijk boek !
September 23, 2018
Een boek geschreven vanuit een moederhart.
Het houdt je vast, je kan het niet wegleggen.
Het toont wel een falende maatschappij, maar ook de mentale kracht van de bewoners van de kampen en de blijvende inzet van de vrijwilligers. Vooral voor de vrouwen en kinderen in de kampen van Noord-Frankrijk en Maximiliaanpark!
Ann .... een straffe madam tussen straffe madammen.
Het houdt je vast, je kan het niet wegleggen.
Het toont wel een falende maatschappij, maar ook de mentale kracht van de bewoners van de kampen en de blijvende inzet van de vrijwilligers. Vooral voor de vrouwen en kinderen in de kampen van Noord-Frankrijk en Maximiliaanpark!
Ann .... een straffe madam tussen straffe madammen.
October 30, 2018
Ik lees niet zo vaak non-fictie. Dit boek is geschreven door een vriendin van mij, ik zette haar een beetje op weg. Je zou dus kunnen zeggen dat ik bevooroordeeld ben, maar het is een absolute must read. Ann deed en doet nog steeds vrijwilligerswerk in de vluchtelingenjungles in Noord-Frankrijk en occasioneel ook in België. Toen ik daar eerst over hoorde had ik er alle vooroordelen over die je in de media en de vox populi hoort (mensen die zich goed willen voelen door wat vluchtelingen te helpen, dat soort dingen). Maar ik was geraakt door wat Ann erover schreef op Facebook en ook door de pakkende manier waarop ze erover schreef, dus moedigde ik haar aan er een boek over te schrijven (dat is het enige wat ik gedaan heb en Ann schreef het verrassend snel). 'Jungle, berichten uit transitland' is tegelijk ontwapenend en onthutsend. Het toont de realiteit van de 'ontheemden' (een woord dat Ann veel liever gebruikt dan het vreselijke transmigranten) in al zijn menselijkheid én gruwel. Op aansporen van de uitgever heeft ze het ook goed gedocumenteerd. Het is, zoals Jeroen Olyslaegers terecht zegt in een quote op de cover 'Intelligent, meeslepend en essentieel'. Zo'n eyeopener. Eigenlijk zou iedereen die nog een mening wil ventileren over de vluchtelingencrisis eerst dit boek moeten lezen. Ik hoop dat Theo Francken het leest. En u ook. Zodat we later niet moeten weggen: Wir haben es nicht gewußt.
November 12, 2018
Wat een boek! Dit is geen louter lezen meer maar ervaren. Bovenop haar geweldig werk op het veld is dit een krachttoer. Ik wou dat ik haar woorden in ieders hoofd kon planten , er zou zo veel meer begrip en solidariteit zijn voor en met deze mensen die haven en goed achterlaten om in leven te kunnen blijven.
Dat er zo veel meer kammen zijn om over te scheren... Lees dit eerst vooraleer de berichten van een zekere Franken te delen. Ann Lamon helpt je kritischer nadenken, dus heb de moed jezelf te verrijken.
Dank je Ann.
Dat er zo veel meer kammen zijn om over te scheren... Lees dit eerst vooraleer de berichten van een zekere Franken te delen. Ann Lamon helpt je kritischer nadenken, dus heb de moed jezelf te verrijken.
Dank je Ann.
October 12, 2018
Wat een boek... je staat zelf midden in de jungle, een harde wereld waar mensen zoals Ann zich heel erg inzetten om het leven daar iets beter te maken. Ik ben heel blij dat ik dit gelezen heb, en dat mijn ogen geopend werden voor die harde realiteit. Ik raad dit boek aan iedereen aan!
October 11, 2018
Dit boek gaat over mensen die een thuis zoeken.
Ik vind het een aanrader want het is tegelijkertijd kaderend, pakkend en meeslepend. Ann Lamon trekt je echt mee naar de vluchtelingenkampen, als moeder, als vrouw, als mens.
Het is een boek dat raakt, van begin tot einde.
Ik vind het een aanrader want het is tegelijkertijd kaderend, pakkend en meeslepend. Ann Lamon trekt je echt mee naar de vluchtelingenkampen, als moeder, als vrouw, als mens.
Het is een boek dat raakt, van begin tot einde.
March 11, 2019
"We staan te midden van luid kabaal tussen honderden vluchtelingen ergens op een verloren zandweg in het Franse Calais.”
Dit zinnetje gaat niet over de vluchtelingencrisis van de laatste jaren maar is een zinnetje uit het dagboek van Gabriëlle Baudot, overgrootmoeder van Ann Lamon en schrijfster van dit boek, die op dat moment samen met haar ouders vlucht voor de Eerste Wereldoorlog in 1914. Lamon is van beroep informaticus aan de KU Leuven en startte in 2015 op het hoogtepunt van de vluchtelingencrisis in het Franse Calais het burgerinitiatief “Hoegaarden Schenkt Warmte” op, dat zich voornamelijk richtte op moeders en kinderen op de vlucht. Over deze terreinervaringen schreef ze in 2018 dit verslag neer.
Lamon raakt direct de snaar bij de lezer die ze verder in het boek blijft bespelen: ze vermenselijkt die crisis, roept de beelden van de oorlogen in Syrië, Irak en Afghanistan op door de verhalen van de getuigen door te vertellen met wie ze bevriend raakt. Als ze samen met enkele vrienden en familieleden met haar initiatief van start gaat, krijgen ze onverwacht veel respons op hun acties, ook bij grote bedrijven en moeten ze de logistiek en de verdeling groter zien. Ze leren de verschillende kampen in de ‘jungle van Calais’ kennen, die voor mensen van buitenaf met de tijd minder toegankelijk worden als professionele hulporganisaties er neerstrijken. Toch gaan ze verder met het verdelen van schoenen, truien, dekens, winterspullen, speelgoed en huishoudspullen om zoveel mogelijk gezinnen te kunnen bijstaan en organiseren ze grime- en verkleedworkshops voor kinderen en een kapsalon voor de vrouwen. De ontmoeting met de ‘ontheemden’ en hun verhalen staat voor hun vrijwilligersgroep centraal. De vrienden die ze er maken, staan ze zoveel mogelijk met raad en daad bij, en de getuigenissen van de mensen uit het kamp blijven ook daarbuiten in hun ziel opgeslagen. Dat merk je met elke gelezen pagina meer en meer.
Lamon kan haar persoonlijke leven niet volledig buiten sluiten. Ze citeert de openingsrede van Rik Torfs, toen nog rector aan de KU Leuven, in het begin van haar boek:
‘‘Wij zijn geneigd slachtoffers goedheid toe te dichten, terwijl het volstaat dat ze slachtoffers zijn. Echte solidariteit is onvoorwaardelijk. Solidariteit is een belangrijk moreel concept. Ze kan risicovol zijn, wat de plicht om te helpen niet wegneemt."
Haar zoon maakt vriendjes in het kamp en speelt er mee. Lamon heeft zelf deels Thaise roots en kan zich ook vanuit deze achtergrond soms makkelijker identificeren met bijvoorbeeld een groepje Vietnamezen dat zich eigenlijk vrij misplaatst voelt tussen de vele Arabische migranten die het kamp rijk is.
Je leest ook over de problemen met de mensensmokkelaars en hoe deze bendes de vluchtelingenroutes in handen hebben en er maximaal profijt uit halen. Zelfs IS zou hiervan geprofiteerd hebben om dan met de winst daarvan ironisch genoeg de oorlog in de regio’s waar die vluchtelingen vandaan komen op te drijven. De vluchtelingen of (trans)migranten, die grotendeels allemaal naar het Verenigd Koninkrijk willen trekken om een beter leven op te bouwen, worden dikwijls lastiggevallen en zelfs uitgebuit. Het VK doet er overigens ook niet veel aan om haar parallelle zwarte economie op te doeken, zodat er minder aantrekkingskracht zou zijn van het land. De analyse die Lamon uiteindelijk maakt door haar eigen ervaringen, klinkt logisch en zeker niet naïef. Ze pleit niet voor een opengrenzenbeleid maar wel voor een betere organisatie en een veilige opvang van vluchtelingen die hier al zijn. Wat op zich geen onomstreden mening mag zijn. Lamon brengt de pijnpunten aan maar reikt ook geen oplossingen aan, dat is ook niet de bedoeling van dit boek. Echte oplossingen voor deze crisis zijn er in de voorbijgaande jaren ook door de autoriteiten nog steeds niet gevonden, al zijn de vluchtelingenstromen weliswaar verminderd.
Lamon geeft duidelijk toe dat ze zich beroept op haar perspectief van mensen in nood die haar steun verdienen, en doet met dit relaas beroep op een menselijk besef van mensenrechten, recht op veiligheid en op welzijn. ‘Je gaat niet iemands levenssituatie analyseren en valideren voor je hem de hand reikt als hij hulpbehoevend is.’ Zo zet ze de woorden van Rik Torfs om in haar praktijk. Haar boek is een aanrader voor diegenen die voorbeelden zoeken van goed werkende burgerinitiatieven en die de echte verhalen van de bewoners van de Calais-jungle willen leren kennen.
Deze recensie verscheen eerst als Hebban-recensie, zie: https://www.hebban.nl/recensies/natha...
Dit zinnetje gaat niet over de vluchtelingencrisis van de laatste jaren maar is een zinnetje uit het dagboek van Gabriëlle Baudot, overgrootmoeder van Ann Lamon en schrijfster van dit boek, die op dat moment samen met haar ouders vlucht voor de Eerste Wereldoorlog in 1914. Lamon is van beroep informaticus aan de KU Leuven en startte in 2015 op het hoogtepunt van de vluchtelingencrisis in het Franse Calais het burgerinitiatief “Hoegaarden Schenkt Warmte” op, dat zich voornamelijk richtte op moeders en kinderen op de vlucht. Over deze terreinervaringen schreef ze in 2018 dit verslag neer.
Lamon raakt direct de snaar bij de lezer die ze verder in het boek blijft bespelen: ze vermenselijkt die crisis, roept de beelden van de oorlogen in Syrië, Irak en Afghanistan op door de verhalen van de getuigen door te vertellen met wie ze bevriend raakt. Als ze samen met enkele vrienden en familieleden met haar initiatief van start gaat, krijgen ze onverwacht veel respons op hun acties, ook bij grote bedrijven en moeten ze de logistiek en de verdeling groter zien. Ze leren de verschillende kampen in de ‘jungle van Calais’ kennen, die voor mensen van buitenaf met de tijd minder toegankelijk worden als professionele hulporganisaties er neerstrijken. Toch gaan ze verder met het verdelen van schoenen, truien, dekens, winterspullen, speelgoed en huishoudspullen om zoveel mogelijk gezinnen te kunnen bijstaan en organiseren ze grime- en verkleedworkshops voor kinderen en een kapsalon voor de vrouwen. De ontmoeting met de ‘ontheemden’ en hun verhalen staat voor hun vrijwilligersgroep centraal. De vrienden die ze er maken, staan ze zoveel mogelijk met raad en daad bij, en de getuigenissen van de mensen uit het kamp blijven ook daarbuiten in hun ziel opgeslagen. Dat merk je met elke gelezen pagina meer en meer.
Lamon kan haar persoonlijke leven niet volledig buiten sluiten. Ze citeert de openingsrede van Rik Torfs, toen nog rector aan de KU Leuven, in het begin van haar boek:
‘‘Wij zijn geneigd slachtoffers goedheid toe te dichten, terwijl het volstaat dat ze slachtoffers zijn. Echte solidariteit is onvoorwaardelijk. Solidariteit is een belangrijk moreel concept. Ze kan risicovol zijn, wat de plicht om te helpen niet wegneemt."
Haar zoon maakt vriendjes in het kamp en speelt er mee. Lamon heeft zelf deels Thaise roots en kan zich ook vanuit deze achtergrond soms makkelijker identificeren met bijvoorbeeld een groepje Vietnamezen dat zich eigenlijk vrij misplaatst voelt tussen de vele Arabische migranten die het kamp rijk is.
Je leest ook over de problemen met de mensensmokkelaars en hoe deze bendes de vluchtelingenroutes in handen hebben en er maximaal profijt uit halen. Zelfs IS zou hiervan geprofiteerd hebben om dan met de winst daarvan ironisch genoeg de oorlog in de regio’s waar die vluchtelingen vandaan komen op te drijven. De vluchtelingen of (trans)migranten, die grotendeels allemaal naar het Verenigd Koninkrijk willen trekken om een beter leven op te bouwen, worden dikwijls lastiggevallen en zelfs uitgebuit. Het VK doet er overigens ook niet veel aan om haar parallelle zwarte economie op te doeken, zodat er minder aantrekkingskracht zou zijn van het land. De analyse die Lamon uiteindelijk maakt door haar eigen ervaringen, klinkt logisch en zeker niet naïef. Ze pleit niet voor een opengrenzenbeleid maar wel voor een betere organisatie en een veilige opvang van vluchtelingen die hier al zijn. Wat op zich geen onomstreden mening mag zijn. Lamon brengt de pijnpunten aan maar reikt ook geen oplossingen aan, dat is ook niet de bedoeling van dit boek. Echte oplossingen voor deze crisis zijn er in de voorbijgaande jaren ook door de autoriteiten nog steeds niet gevonden, al zijn de vluchtelingenstromen weliswaar verminderd.
Lamon geeft duidelijk toe dat ze zich beroept op haar perspectief van mensen in nood die haar steun verdienen, en doet met dit relaas beroep op een menselijk besef van mensenrechten, recht op veiligheid en op welzijn. ‘Je gaat niet iemands levenssituatie analyseren en valideren voor je hem de hand reikt als hij hulpbehoevend is.’ Zo zet ze de woorden van Rik Torfs om in haar praktijk. Haar boek is een aanrader voor diegenen die voorbeelden zoeken van goed werkende burgerinitiatieven en die de echte verhalen van de bewoners van de Calais-jungle willen leren kennen.
Deze recensie verscheen eerst als Hebban-recensie, zie: https://www.hebban.nl/recensies/natha...
February 7, 2023
Citaat : Op deze plaats staat dankbaarheid centraal, dankbaarheid omdat ze de gevaarlijke tocht overleefd hebben. Hier groeit de hoop op een betere toekomst.
Review : Na al de verschrikkelijke bagger van commentaren over vluchtelingen en asielzoekers die internetfora bevuilt en de al even onfrisse uitspraken van sommige politici over deze mensen is het hartverwarmend om eens een publicatie over dit thema in handen te krijgen waaruit verstand en menselijke warmt straalt. In de zomer van 2015 brak de asielcrisis in alle hevigheid los. Vluchtelingen belanden na een lange voettocht in onze regio. In het stadspark nabij de Dienst Vreemdelingenzaken in Brussel ontstaat een groot tentenkamp. In het noorden van Frankrijk barsten geïmproviseerde kampen uit hun voegen. Ann Lamon sluit zich aan bij een hulpkonvooi dat goederen brengt naar de jungle in Calais. De leefomstandigheden zijn er precair. Toch zijn heel wat mensen vastberaden om van hieruit naar het Verenigd Koninkrijk door te reizen. De situatie loopt snel uit de hand. De winter doet haar intrede, officiële hulp blijft uit. Het komt tot een opmerkelijke ontmoeting tussen Ann en de vrouwen op de vlucht. Ann luistert naar hun verhalen: de gruwelen van IS, mensensmokkel en de repressieve houding van de EU lieten ernstige trauma's na. Nooit eerder werden vanuit de rauwe realiteit van de jungle dergelijke schrijnende analyses opgetekend over de invloed van mensensmokkelaars, overheidsinstellingen, burger-vrijwilligers en de bewoners. In dit boek doet de auteur Ann Lamon – informatica aan de KU Leuven – verslag van haar ervaringen als vrijwilligster voor het burgerinitiatief Hoegaarden Schenkt Warmte, een hulpkonvooi dat goederen brengt naar de jungle van Calais. Ze komt in contact met vele vrouwen en kinderen die op de vlucht zijn en beschrijft wat hen bezielt en wat ze hebben meegemaakt. Na het geweld van IS, mensensmokkel, verkrachtingen en een slopende reis, proberen zij – vaak getraumatiseerd – te overleven in asielcentra en tentenkampen in Frankrijk en België. De moeders van de jungles hebben het zwaar te verduren en de auteur schrijft daar met liefde én verdriet over. ' Jungle' is een beeldend en ontroerend boek dat het dagelijks leven van mensen die op de vlucht zijn en hun achtergronden heel humaan belicht.
Review : Na al de verschrikkelijke bagger van commentaren over vluchtelingen en asielzoekers die internetfora bevuilt en de al even onfrisse uitspraken van sommige politici over deze mensen is het hartverwarmend om eens een publicatie over dit thema in handen te krijgen waaruit verstand en menselijke warmt straalt. In de zomer van 2015 brak de asielcrisis in alle hevigheid los. Vluchtelingen belanden na een lange voettocht in onze regio. In het stadspark nabij de Dienst Vreemdelingenzaken in Brussel ontstaat een groot tentenkamp. In het noorden van Frankrijk barsten geïmproviseerde kampen uit hun voegen. Ann Lamon sluit zich aan bij een hulpkonvooi dat goederen brengt naar de jungle in Calais. De leefomstandigheden zijn er precair. Toch zijn heel wat mensen vastberaden om van hieruit naar het Verenigd Koninkrijk door te reizen. De situatie loopt snel uit de hand. De winter doet haar intrede, officiële hulp blijft uit. Het komt tot een opmerkelijke ontmoeting tussen Ann en de vrouwen op de vlucht. Ann luistert naar hun verhalen: de gruwelen van IS, mensensmokkel en de repressieve houding van de EU lieten ernstige trauma's na. Nooit eerder werden vanuit de rauwe realiteit van de jungle dergelijke schrijnende analyses opgetekend over de invloed van mensensmokkelaars, overheidsinstellingen, burger-vrijwilligers en de bewoners. In dit boek doet de auteur Ann Lamon – informatica aan de KU Leuven – verslag van haar ervaringen als vrijwilligster voor het burgerinitiatief Hoegaarden Schenkt Warmte, een hulpkonvooi dat goederen brengt naar de jungle van Calais. Ze komt in contact met vele vrouwen en kinderen die op de vlucht zijn en beschrijft wat hen bezielt en wat ze hebben meegemaakt. Na het geweld van IS, mensensmokkel, verkrachtingen en een slopende reis, proberen zij – vaak getraumatiseerd – te overleven in asielcentra en tentenkampen in Frankrijk en België. De moeders van de jungles hebben het zwaar te verduren en de auteur schrijft daar met liefde én verdriet over. ' Jungle' is een beeldend en ontroerend boek dat het dagelijks leven van mensen die op de vlucht zijn en hun achtergronden heel humaan belicht.
November 18, 2018
Zolang er mensen als Ann Lamon zijn; is er nog een sprankeltje hoop voor de mensheid. Aangrijpend boek voor wie zijn ogen niet sluit uit gemakzucht .
Displaying 1 - 9 of 9 reviews