What do you think?
Rate this book
H φωνή μέσα μου
Μία; Μόνο μία;Μακάρι, Θεούλη μου, αν υπάρχεις και μ’ ακούς, μακάρι λέω, να ήταν μόνο μία. Αυτή η απαίσια, η μπάσα, η βραχνή, η υστερική, η άγνωστη και ταυτόχρονα τόσο γνώριμη φωνή, μακάρι να ήταν μόνο μία. Θα τη σκότωνα επί τόπου. Θα την είχα διώξει τώρα που μιλάμε. Σίγουρα όμως δεν πρόκειται για τη δική μου φωνή. Η δική μου είναι όμορφη, μελωδική. Κάνει και για ραδιόφωνο. Δυστυχώς δεν είναι μία. Είναι πάρα πολλές οι φωνές που με βασανίζουν τα βράδια –πάντα μετά τα μεσάνυχτα με επισκέπτονται, ξέρουν τι κάνουν– και παρ’ όλα τα χρόνια που έχουν περάσει, ακόμα άκρη δεν έχω βγάλει. Και τα χρόνια δεν είναι λίγα. Βρε λέτε να μην υπάρχει γιατρειά; Ποιος ξέρει…
Αυτό που ζω είναι για γέλια και για κλάματα. Η ζωή μου έχει μετατραπεί σε εφιάλτη ο οποίος μπερδεύεται με τους πραγματικούς εφιάλτες, αλλά σε κανέναν δεν το δείχνω, γιατί φοβάμαι. Αποφάσισα να τα εξομολογηθώ όμως. Όλα. Μεγάλη απόφαση πήρα, το ξέρω. Όχι για να το παίξω «ιστορία», τύπου «κοιτάξτε με, έχω αυτό και ξεχωρίζω», αλλά για έναν και μόνο λόγο. Να πείσω και τους υπόλοιπους που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση μ’ εμένα ότι δεν είναι μόνοι.
Αυτό που ζω είναι για γέλια και για κλάματα. Η ζωή μου έχει μετατραπεί σε εφιάλτη ο οποίος μπερδεύεται με τους πραγματικούς εφιάλτες, αλλά σε κανέναν δεν το δείχνω, γιατί φοβάμαι. Αποφάσισα να τα εξομολογηθώ όμως. Όλα. Μεγάλη απόφαση πήρα, το ξέρω. Όχι για να το παίξω «ιστορία», τύπου «κοιτάξτε με, έχω αυτό και ξεχωρίζω», αλλά για έναν και μόνο λόγο. Να πείσω και τους υπόλοιπους που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση μ’ εμένα ότι δεν είναι μόνοι.
98 pages, Paperback
Published January 1, 2018
9 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
September 14, 2018
Ο αφηγητής του βιβλίου «Η φωνή μέσα μου» ακούει φωνές που δεν τον αφήνουν να κοιμηθεί, που του ζητάνε παράξενα πράγματα, παράλογα. Οι ψυχολογικές του μεταπτώσεις κυμαίνονται από τη χαρά και την αισιοδοξία στην έλλειψη αυτοπεποίθησης και την αίσθηση της ήττας και της απώλειας. Οι άνθρωποι γύρω του είναι εχθροί και τα χάπια που παίρνει φαίνεται σα να μην κάνουν τη δουλειά τους. Στο νέο βιβλίο του Κωνσταντίνου Ιωακειμίδη μια θηλιά τυλίγει τον αναγνώστη από την αρχή ως το τέλος.
Το κείμενο είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο και έχει μικρές, κοφτές προτάσεις που δίνουν ταχύτητα στην αφήγηση και ελάχιστα περιθώρια για σκέψη στον αναγνώστη που γυρίζει με αγωνία τις σελίδες για να δει τι θα γίνει παρακάτω. Η ιστορία τρέχει, κυλάει σα νερό, ο πρωταγωνιστής δεν κρύβεται από κανέναν και κυρίως από τον εαυτό του. Καταγράφει τα πάντα: λάθη, αστοχίες, όνειρα, φιλοδοξίες, εγωισμούς, υπερβολική αυτοπεποίθηση, αισιοδοξία και απογοητεύσεις. Περνάει διαδοχικά από τη σχιζοφρένεια στη διπολική διαταραχή κι από κει μια ανατροπή θα τον φέρει σε μια αναπάντεχη αλλαγή. Διαρκώς, εκεί που νιώθει καλά αφήνεται και τα πράγματα παίρνουν την κάτω βόλτα ξανά και ξανά. Κατηγορεί τις αστοχίες κάποιων γιατρών, αναθεματίζει τα χάπια που δε θέλει να τα ξαναδεί στη ζωή του, αποφεύγει τα νοσοκομεία που έγιναν πια δεύτερο σπίτι του όμως πάνω απ’ όλα ξέρει τι έχει κάνει και πόσο φταίει ο ίδιος για όλα αυτά.
«Η φωνή μέσα μου» είναι ένα ρέον, συγκινητικό αφήγημα που με βοήθησε να καταλάβω έστω και λίγο τον τρόπο σκέψης και τη μοναξιά των ανθρώπων που στρέφονται στην ψυχιατρική βοήθεια. Πρόκειται επίσης για ένα διαφορετικό θεματικό πεδίο για τον συγγραφέα που κατάφερε να αποδώσει σωστά και ρεαλιστικά τον χαρακτήρα των ανθρώπων που χρειάζονται ψυχιατρική παρακολούθηση ενώ ταυτόχρονα, μεταβαίνοντας αφηγηματικά από το παρελθόν στο παρόν, δίνει ενάργεια στην ιστορία του και τραβάει όλη την προσοχή του αναγνώστη για να του παρουσιάσει όσο γίνεται αντικειμενικά και στρωτά τον χαρακτήρα του πρωταγωνιστή του. Λιτό και συμπυκνωμένο, δυνατό και αληθινό, με συγκίνησε και με γέμισε θάρρος και δύναμη.
Το κείμενο είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο και έχει μικρές, κοφτές προτάσεις που δίνουν ταχύτητα στην αφήγηση και ελάχιστα περιθώρια για σκέψη στον αναγνώστη που γυρίζει με αγωνία τις σελίδες για να δει τι θα γίνει παρακάτω. Η ιστορία τρέχει, κυλάει σα νερό, ο πρωταγωνιστής δεν κρύβεται από κανέναν και κυρίως από τον εαυτό του. Καταγράφει τα πάντα: λάθη, αστοχίες, όνειρα, φιλοδοξίες, εγωισμούς, υπερβολική αυτοπεποίθηση, αισιοδοξία και απογοητεύσεις. Περνάει διαδοχικά από τη σχιζοφρένεια στη διπολική διαταραχή κι από κει μια ανατροπή θα τον φέρει σε μια αναπάντεχη αλλαγή. Διαρκώς, εκεί που νιώθει καλά αφήνεται και τα πράγματα παίρνουν την κάτω βόλτα ξανά και ξανά. Κατηγορεί τις αστοχίες κάποιων γιατρών, αναθεματίζει τα χάπια που δε θέλει να τα ξαναδεί στη ζωή του, αποφεύγει τα νοσοκομεία που έγιναν πια δεύτερο σπίτι του όμως πάνω απ’ όλα ξέρει τι έχει κάνει και πόσο φταίει ο ίδιος για όλα αυτά.
«Η φωνή μέσα μου» είναι ένα ρέον, συγκινητικό αφήγημα που με βοήθησε να καταλάβω έστω και λίγο τον τρόπο σκέψης και τη μοναξιά των ανθρώπων που στρέφονται στην ψυχιατρική βοήθεια. Πρόκειται επίσης για ένα διαφορετικό θεματικό πεδίο για τον συγγραφέα που κατάφερε να αποδώσει σωστά και ρεαλιστικά τον χαρακτήρα των ανθρώπων που χρειάζονται ψυχιατρική παρακολούθηση ενώ ταυτόχρονα, μεταβαίνοντας αφηγηματικά από το παρελθόν στο παρόν, δίνει ενάργεια στην ιστορία του και τραβάει όλη την προσοχή του αναγνώστη για να του παρουσιάσει όσο γίνεται αντικειμενικά και στρωτά τον χαρακτήρα του πρωταγωνιστή του. Λιτό και συμπυκνωμένο, δυνατό και αληθινό, με συγκίνησε και με γέμισε θάρρος και δύναμη.
September 15, 2018
Περπατάς στο δρόμο, αναλογίζεσαι τη ζωή σου, βιώνεις τη ρουτίνα σου, παλεύεις με τη σκληρή καθημερινότητά σου. Υπάρχει πάντα μια φωνή μέσα σου που σε καθοδηγεί, σε νουθετεί, σου δείχνει το δρόμο, άλλες φορές τον σωστό, άλλες τον λάθος. Είναι το κράμα όλων αυτών των φωνών που σε γαλούχησαν, που σε μεγάλωναν αλλά και της δικής σου διάδρασης με αυτές. Αυτή η φωνή, άλλες ημέρες είναι αδύναμη ισχνή, άλλες πιο δυνατή, κάποιες φορές συμβατική, άλλες επαναστατική, στιγμές φοβισμένη & άλλοτε ισχυρή. Αυτές ακριβώς τις στιγμές που η φωνή μοιάζει με ουρλιαχτό στα αυτιά, ο ήρωας του βιβλίου, ο Φίλιππος, προσπαθεί να φανεί δυνατός, αυτές τις στιγμές που η φωνή γίνεται κραυγή που μοιάζει να ακούει μόνο εκείνος, αναρωτιέται αν οι γύρω του κωφεύουν! Ο Φίλιππος προσπαθεί να ισορροπήσει ενώ μάχεται με την απρόβλεπτη καθημερινότητά του έχοντας μοναδικό του στήριγμα δύο μόλις ανθρώπους, τη μητέρα του και την από χρόνια φίλη και συγκάτοικό του.
Ένα βιβλίο - καταγραφή του καθημερινού αγώνα της ψυχής του ήρωα, μια πάλη με την πολύβουη «πραγματικότητά» της, με τις φωνές των γύρω του, με τη δική του φωνή-κραυγή.
Το βιβλίο του Κωνσταντίνου Ιωακειμίδη είναι η κατάθεση μιας ψυχής που αποζητά διέξοδο, που παραπαίει την ημέρα μεταξύ ελπίδας και φόβου και ζει άυπνη τη νύχτα. Ο Φίλιππος παλεύει με τη φωνή που σπαρταρά εντός του, τη φωνή που τραντάζει τη σιωπή της νύχτας, που δίνει μορφή, σάρκα και οστά στο χειρότερο εφιάλτη του, που χάνεται στη βουή της ημέρας, για λίγο μόνο, μέχρι να επιστρέψει πιο δυνατή, πιο ανηλεής.
Ξεφυλλίζοντας ο αναγνώστης το βιβλίο αυτό θα νιώσει πως γίνεται κοινωνός μιας μυστικής αποστολής, μάρτυρας μιας κρυφής αλλά συνάμα αποκαλυπτικής συνομιλίας του ήρωα με τον εαυτό του.
Οι ημερολογιακές καταγραφές διακρίνονται από έντονο λυρισμό & παραπέμπουν στην επιστολική γραφή της εποχής του ρομαντισμού με τον αποστολέα και τον παραλήπτη όμως εδώ να ταυτίζονται. Μονόλογοι που αποκαλύπτουν στον αναγνώστη τον εσωτερικό διάλογο του ήρωα, την ανοικτίρμονα φωνή που υπάρχει μέσα του!
Ο Φίλιππος μεταξύ φωτός και σκότους, μεταξύ αισιοδοξίας και απαισιοδοξίας, με τη φωνή της ψυχής του, καταγράφει το προσωπικό του βίωμα και παρασύρει τους αναγνώστες σε ένα συλλογικό πλαίσιο στο οποίο κυριαρχεί το συναίσθημα πως κανείς δεν πρέπει να νιώθει μόνος.
Ένα βιβλίο που μάχεται τη μοναξιά, η οποία απορρέει από τη διαφορετικότητα, τη διάκριση, την απογοήτευση, την απόρριψη, τη στιγματιστική νόσο. Μια μοναχική φωνή που επικοινωνεί ένα καθολικό μήνυμα αισιοδοξίας. Μέσα από το έργο του Κωνσταντίνου Ιωακειμίδη, οι αναγνώστες μετέχουν στη μυστική αποστολή του ήρωα, φωνάζουν μαζί του, σιωπούν με αυτον, γίνονται κοινωνοί της μοναδικής του επιθυμίας : «Να ζήσω!»
Ένα έργο εγκώμιο στην αξία της ζωής, της φιλίας, της οικογένειας, της εσωτερικής δύναμης.
Η φωνή μέσα σου, βρίσκει διέξοδο μέσα από τις σελίδες αυτού του μοναδικού βιβλίου.
Πάνος Αντωνόπουλος
https://www.envivlio.com/book1
Ένα βιβλίο - καταγραφή του καθημερινού αγώνα της ψυχής του ήρωα, μια πάλη με την πολύβουη «πραγματικότητά» της, με τις φωνές των γύρω του, με τη δική του φωνή-κραυγή.
Το βιβλίο του Κωνσταντίνου Ιωακειμίδη είναι η κατάθεση μιας ψυχής που αποζητά διέξοδο, που παραπαίει την ημέρα μεταξύ ελπίδας και φόβου και ζει άυπνη τη νύχτα. Ο Φίλιππος παλεύει με τη φωνή που σπαρταρά εντός του, τη φωνή που τραντάζει τη σιωπή της νύχτας, που δίνει μορφή, σάρκα και οστά στο χειρότερο εφιάλτη του, που χάνεται στη βουή της ημέρας, για λίγο μόνο, μέχρι να επιστρέψει πιο δυνατή, πιο ανηλεής.
Ξεφυλλίζοντας ο αναγνώστης το βιβλίο αυτό θα νιώσει πως γίνεται κοινωνός μιας μυστικής αποστολής, μάρτυρας μιας κρυφής αλλά συνάμα αποκαλυπτικής συνομιλίας του ήρωα με τον εαυτό του.
Οι ημερολογιακές καταγραφές διακρίνονται από έντονο λυρισμό & παραπέμπουν στην επιστολική γραφή της εποχής του ρομαντισμού με τον αποστολέα και τον παραλήπτη όμως εδώ να ταυτίζονται. Μονόλογοι που αποκαλύπτουν στον αναγνώστη τον εσωτερικό διάλογο του ήρωα, την ανοικτίρμονα φωνή που υπάρχει μέσα του!
Ο Φίλιππος μεταξύ φωτός και σκότους, μεταξύ αισιοδοξίας και απαισιοδοξίας, με τη φωνή της ψυχής του, καταγράφει το προσωπικό του βίωμα και παρασύρει τους αναγνώστες σε ένα συλλογικό πλαίσιο στο οποίο κυριαρχεί το συναίσθημα πως κανείς δεν πρέπει να νιώθει μόνος.
Ένα βιβλίο που μάχεται τη μοναξιά, η οποία απορρέει από τη διαφορετικότητα, τη διάκριση, την απογοήτευση, την απόρριψη, τη στιγματιστική νόσο. Μια μοναχική φωνή που επικοινωνεί ένα καθολικό μήνυμα αισιοδοξίας. Μέσα από το έργο του Κωνσταντίνου Ιωακειμίδη, οι αναγνώστες μετέχουν στη μυστική αποστολή του ήρωα, φωνάζουν μαζί του, σιωπούν με αυτον, γίνονται κοινωνοί της μοναδικής του επιθυμίας : «Να ζήσω!»
Ένα έργο εγκώμιο στην αξία της ζωής, της φιλίας, της οικογένειας, της εσωτερικής δύναμης.
Η φωνή μέσα σου, βρίσκει διέξοδο μέσα από τις σελίδες αυτού του μοναδικού βιβλίου.
Πάνος Αντωνόπουλος
https://www.envivlio.com/book1
September 6, 2018
Πρώτη φορά μου έτυχε να διαβάσω μαρτυρία. Ο πρωταγωνιστής μας αφηγείται την ιστορία της ζωής του μέσα από τα ψυχολογικά προβλήματα που αντιμετωπίζει.
Θεωρώ πως πρέπει να διαβαστεί από όλους, είτε έχουν είτε όχι κάποιο ψυχολογικό. Είναι κατ εμέ εγχειρίδιο δύναμης διότι μέσα από τις σελίδες του αντλείς δύναμη και σε προκαλεί να αντιμετωπίσεις τους δαίμονες σου. Για μένα είναι ένα άκρως αισιόδοξο βιβλίο το οποίο σου υπαγορεύει πως όσα προβλήματα και αν υπάρχουν αν έχεις ανθρώπους να σε στηρίζουν μπορείς να καταφέρεις τα πάντα. Ακόμα και αν όλα φαίνονται χαμένα ή δύσκολα ο άνθρωπος πάντα έχει την δύναμη να τα καταφέρει, αρκεί φυσικά να έχει την απαραίτητη θέληση να το κάνει.
Ο τρόπος γραφής του συγγραφέα είναι δομημένος έτσι ούτως ώστε να μπεις από την πρώτη παράγραφο στην ψυχοσύνθεση του πρωταγωνιστή. Το κείμενο φεύγει πραγματικά σφαίρα. Το βιβλίο δεν σε αφήνει γα κανένα λόγο να το αφήσεις ή να κοιτάξεις πόσο σου έχει απομείνει ακόμα μέχρι να τελειώσει. Κάπου κοντά στις τελευταίες σελίδες συνειδητοποιείς πως τελειώνει κάτι που για κανένα λόγο δεν θες.
Ο τίτλος του βιβλίου πλαισιωμένος από ένα λευκό φως σαν από προβολέα μέσα στο γκρίζο φόντο, υποδεικνύει πως ακόμα και στα χειρότερα σκοτάδια περνάει φως.
Θεωρώ πως πρέπει να διαβαστεί από όλους, είτε έχουν είτε όχι κάποιο ψυχολογικό. Είναι κατ εμέ εγχειρίδιο δύναμης διότι μέσα από τις σελίδες του αντλείς δύναμη και σε προκαλεί να αντιμετωπίσεις τους δαίμονες σου. Για μένα είναι ένα άκρως αισιόδοξο βιβλίο το οποίο σου υπαγορεύει πως όσα προβλήματα και αν υπάρχουν αν έχεις ανθρώπους να σε στηρίζουν μπορείς να καταφέρεις τα πάντα. Ακόμα και αν όλα φαίνονται χαμένα ή δύσκολα ο άνθρωπος πάντα έχει την δύναμη να τα καταφέρει, αρκεί φυσικά να έχει την απαραίτητη θέληση να το κάνει.
Ο τρόπος γραφής του συγγραφέα είναι δομημένος έτσι ούτως ώστε να μπεις από την πρώτη παράγραφο στην ψυχοσύνθεση του πρωταγωνιστή. Το κείμενο φεύγει πραγματικά σφαίρα. Το βιβλίο δεν σε αφήνει γα κανένα λόγο να το αφήσεις ή να κοιτάξεις πόσο σου έχει απομείνει ακόμα μέχρι να τελειώσει. Κάπου κοντά στις τελευταίες σελίδες συνειδητοποιείς πως τελειώνει κάτι που για κανένα λόγο δεν θες.
Ο τίτλος του βιβλίου πλαισιωμένος από ένα λευκό φως σαν από προβολέα μέσα στο γκρίζο φόντο, υποδεικνύει πως ακόμα και στα χειρότερα σκοτάδια περνάει φως.
January 7, 2019
Η αφοπλιστική μαρτυρία-εξομολόγηση ενός ατόμου που πάσχει από ψυχική νόσο. Αφυπνίζει και συγκινεί το συγκεκριμένο βιβλίο και μας βάζει στην διαδικασία να κοιτάξουμε με διαφορετικά μάτια, άτομα που ίσως υπάρχουν στον περίγυρό μας και είναι "στιγματισμένα" για τον λόγο αυτό.
October 30, 2018
Μια μαρτυρία συγκλονιστική ως το μεδούλι αναλαμβάνει να μας μεταφέρει στο χαρτί ο Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης. Όπως ο ίδιος ο συγγραφέας αναφέρει το βιβλίο ξεπήδησε απο την ανάγκη του Φίλιππου του πρωταγωνιστή του βιβλίου να πει την δικιά του ιστορία. Και αυτή η ιστορία δεν έχει καμία σχέση με τις άλλες. Όπως θα διαπιστώσετε όσοι διαβάσετε αυτή την κατάθεση ψυχής, το κείμενο αυτό αποτελεί την απόδειξη της δύναμης του αφηγητή να μιλήσει για την αρρώστια του και για τα όσα βίωσε ευρισκόμενος μέσα στην δίνη της. Η εξομολόγηση του Φίλιππου είναι το υλικό που διοχετεύεται και επεξεργάζεται μαγικά από την πένα του συγγραφέα για να μας προσφέρουν με την εξαιρετική τους χημεία, μια απαράμιλλη ιστορία που καθηλώνει και συγκινεί.
Η πάλη του πρωταγωνιστή με τα τραύματα της ψυχής του, τον οδηγεί σε μια διπολική συμπεριφορά στα όρια της σχιζοφρένειας. Οι αδιευκρίνιστες και άκρατες φωνές που ακούει και τον αποσυντονίζουν. Οι φόβοι του, τα απωθημένα του. Οι ευαισθησίες του και οι εμμονές του. Σε ένα κείμενο που δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα περιγράφονται όλα εκείνα τα σημεία που όρισαν την ψυχική νόσο και καθόρισαν την πορεία της μέσα από την σκέψη και τα διαφορετικά στάδια της έτσι όπως τα βίωσε ο ένας και μοναδικός ήρωας μας. Πότε με αφηγηματική ροή και πότε σαν ��ρμητικός εσωτερικός μονόλογος Πότε με περιγραφές του χάους της ψυχής του και πότε με καταγραφή της ζωής του για να μάθουμε τα πως και τα γιατί που τον οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση. Λίγες λέξεις σωστά επιλεγμένες βγάζουν από μέσα τους όλη την οδύνη και το μέγεθος της απελπισίας. Της αγωνίας αλλά και της αποδοχής. Ο ήρωας πότε έχει συνείδηση του προβλήματος και πότε αρνείται πεισματικά την ασθένεια. Πότε φανερώνεται και πότε κρύβεται. Πότε αποδέχεται και πότε διώχνει μακριά την αλήθεια της προσωπικής του πορείας.
"Στα όνειρα μου δεν ήμουν ποτέ ο Πρωταγωνιστής, ήμουν πάντα ένας απλός κομπάρσος "
Μια ασφυκτική πάλη με τις αυτοκαταστροφικές του τάσεις. Με την απελπισία, με τις κρίσεις πανικού. Με την ανασφάλεια κια τον τρόμο. Μια πάλη δοσμένη με την ένταση που προκαλούν οι λέξεις και οι έντονες σκέψεις του. Αργός Θάνατος, αργή εισπνοή, αργή εκπνοή. Έλλειψη ύπνου. Χαμένος στην απόγνωση ανάμεσα στο εδώ και στο πουθενά. Μια αγωνιώδης αναζήτηση του ίδιου του εαυτού του. Ψάχνοντας διαρκώς για μια ευτυχία που είναι καλά κρυμμένη και παίζει κρυφτό με τους δικούς της όρους. Αναζητώντας την αγάπη την αληθινή και τον έρωτα.
Η Φωνή μέσα του, που αλλοιώνεται και δεν την αναγνωρίζει είναι στην ουσία η δικιά του φωνή που κραυγάζει για λίγη προσοχή, για λίγη αγάπη, για λίγη κατανόηση στα δικά του ιδιαίτερα όνειρα. Στην δικιά του ξεχωριστή ταυτότητα.
" Ακούω φωνές! Δυνατές φωνές οικείες. Τις μισώ! Και εμένα με μισώ! Θέλω λίγο χρόνο ακόμα, τον αξίζω πιστεύω...."
Μια αφήγηση χειμαρρώδης και ειλικρινής. Μια εξαίσια εναλλαγή ανάμεσα στην χαρά και στην λύπη. Ανάμεσα στο γέλιο και στο δάκρυ. Ένα ασανσέρ πολύπλοκων αλλά ξεκάθαρων συναισθημάτων που αναδεικνύουν με τον πιο ιδανικό τρόπο όλα τα στάδια από την άρνηση ως την αποδοχή. Από την απαισιοδοξία στην αισιοδοξία Από το Ναδίρ στο Ζενίθ . Από την κορυφή, στον πάτο Από το τέλμα στην λύτρωση.
Σε μια εποχή που οι άνθρωποι είναι πιεσμένοι, όσο ποτέ. Η μοναξιά των ανθρώπων είναι διάχυτη παντού. Η ανάγκη να αναγνωρισθούν οι επιλογές τους. Η ανάγκη να πετύχουν κάπου. Η επιτακτική ανάγκη της επιβίωσης έναντι της οικονομικής κρίσης και της κρίσης των αξιών. Σε μια τέτοια εποχή ο Φίλιππος παλεύει με την Ψυχική Νόσο. Με αυτή την νόσο φανερά ή κρυφά παλεύουν και ένα σωρό άλλοι συνάνθρωποι μας. Ο τρόπος που πάλεψε για να διώξει τα φαντάσματα του είναι ένας μπούσουλας ενδεικτικός για το πως κάποιος πρέπει να παλέψει για να επιβιώσει απο την ψυχική νόσο.
Δεν είναι εύκολο για έναν συγγραφέα να καταφέρει να αποδώσει σε ένα μυθιστόρημα μια ιστορία αληθινή. Τόσο έντονη και τόσο ψυχοφθόρα, χωρίς να πλατειάσει και να τραβήξει σε σκέλος την ιστορία. Ο Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης όμως κατάφερε να μας αποδώσει την αληθινή μαρτυρία του Φίλιππου χρησιμοποιώντας λίγες και περιεκτικές προτάσεις. Δυνατές και συνοπτικές λέξεις. Εικόνες που φωτογραφίζουν απόλυτα το συναίσθημα και το ψυχικό φορτίο του ήρωα. Δίνοντας μας έτσι μια άρτια ιστορία που καταφέρνει να μας συγκινήσει και να μας ξυπνήσει. Πάντα θα υπάρχει κάποιος δίπλα μας που θα παλεύει με τα αγκάθια της ψυχής του. Την επόμενη φορά ας μην τον προσπεράσουμε. Ας δούμε βαθιά μέσα στην ψυχή των ανθρώπων την αλήθεια τους. Όπως κατόρθωσε να δει την αλήθεια αυτή ο συγγραφέας μέσα στην ψυχή του δικού του ήρωα.
Ένα βιβλίο που είναι από αυτά που προτείνω ανεπιφύλακτα στους αναγνώστες να το ανακαλύψουν.
https://vivlionerga.blogspot.com/2018...
Η πάλη του πρωταγωνιστή με τα τραύματα της ψυχής του, τον οδηγεί σε μια διπολική συμπεριφορά στα όρια της σχιζοφρένειας. Οι αδιευκρίνιστες και άκρατες φωνές που ακούει και τον αποσυντονίζουν. Οι φόβοι του, τα απωθημένα του. Οι ευαισθησίες του και οι εμμονές του. Σε ένα κείμενο που δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα περιγράφονται όλα εκείνα τα σημεία που όρισαν την ψυχική νόσο και καθόρισαν την πορεία της μέσα από την σκέψη και τα διαφορετικά στάδια της έτσι όπως τα βίωσε ο ένας και μοναδικός ήρωας μας. Πότε με αφηγηματική ροή και πότε σαν ��ρμητικός εσωτερικός μονόλογος Πότε με περιγραφές του χάους της ψυχής του και πότε με καταγραφή της ζωής του για να μάθουμε τα πως και τα γιατί που τον οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση. Λίγες λέξεις σωστά επιλεγμένες βγάζουν από μέσα τους όλη την οδύνη και το μέγεθος της απελπισίας. Της αγωνίας αλλά και της αποδοχής. Ο ήρωας πότε έχει συνείδηση του προβλήματος και πότε αρνείται πεισματικά την ασθένεια. Πότε φανερώνεται και πότε κρύβεται. Πότε αποδέχεται και πότε διώχνει μακριά την αλήθεια της προσωπικής του πορείας.
"Στα όνειρα μου δεν ήμουν ποτέ ο Πρωταγωνιστής, ήμουν πάντα ένας απλός κομπάρσος "
Μια ασφυκτική πάλη με τις αυτοκαταστροφικές του τάσεις. Με την απελπισία, με τις κρίσεις πανικού. Με την ανασφάλεια κια τον τρόμο. Μια πάλη δοσμένη με την ένταση που προκαλούν οι λέξεις και οι έντονες σκέψεις του. Αργός Θάνατος, αργή εισπνοή, αργή εκπνοή. Έλλειψη ύπνου. Χαμένος στην απόγνωση ανάμεσα στο εδώ και στο πουθενά. Μια αγωνιώδης αναζήτηση του ίδιου του εαυτού του. Ψάχνοντας διαρκώς για μια ευτυχία που είναι καλά κρυμμένη και παίζει κρυφτό με τους δικούς της όρους. Αναζητώντας την αγάπη την αληθινή και τον έρωτα.
Η Φωνή μέσα του, που αλλοιώνεται και δεν την αναγνωρίζει είναι στην ουσία η δικιά του φωνή που κραυγάζει για λίγη προσοχή, για λίγη αγάπη, για λίγη κατανόηση στα δικά του ιδιαίτερα όνειρα. Στην δικιά του ξεχωριστή ταυτότητα.
" Ακούω φωνές! Δυνατές φωνές οικείες. Τις μισώ! Και εμένα με μισώ! Θέλω λίγο χρόνο ακόμα, τον αξίζω πιστεύω...."
Μια αφήγηση χειμαρρώδης και ειλικρινής. Μια εξαίσια εναλλαγή ανάμεσα στην χαρά και στην λύπη. Ανάμεσα στο γέλιο και στο δάκρυ. Ένα ασανσέρ πολύπλοκων αλλά ξεκάθαρων συναισθημάτων που αναδεικνύουν με τον πιο ιδανικό τρόπο όλα τα στάδια από την άρνηση ως την αποδοχή. Από την απαισιοδοξία στην αισιοδοξία Από το Ναδίρ στο Ζενίθ . Από την κορυφή, στον πάτο Από το τέλμα στην λύτρωση.
Σε μια εποχή που οι άνθρωποι είναι πιεσμένοι, όσο ποτέ. Η μοναξιά των ανθρώπων είναι διάχυτη παντού. Η ανάγκη να αναγνωρισθούν οι επιλογές τους. Η ανάγκη να πετύχουν κάπου. Η επιτακτική ανάγκη της επιβίωσης έναντι της οικονομικής κρίσης και της κρίσης των αξιών. Σε μια τέτοια εποχή ο Φίλιππος παλεύει με την Ψυχική Νόσο. Με αυτή την νόσο φανερά ή κρυφά παλεύουν και ένα σωρό άλλοι συνάνθρωποι μας. Ο τρόπος που πάλεψε για να διώξει τα φαντάσματα του είναι ένας μπούσουλας ενδεικτικός για το πως κάποιος πρέπει να παλέψει για να επιβιώσει απο την ψυχική νόσο.
Δεν είναι εύκολο για έναν συγγραφέα να καταφέρει να αποδώσει σε ένα μυθιστόρημα μια ιστορία αληθινή. Τόσο έντονη και τόσο ψυχοφθόρα, χωρίς να πλατειάσει και να τραβήξει σε σκέλος την ιστορία. Ο Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης όμως κατάφερε να μας αποδώσει την αληθινή μαρτυρία του Φίλιππου χρησιμοποιώντας λίγες και περιεκτικές προτάσεις. Δυνατές και συνοπτικές λέξεις. Εικόνες που φωτογραφίζουν απόλυτα το συναίσθημα και το ψυχικό φορτίο του ήρωα. Δίνοντας μας έτσι μια άρτια ιστορία που καταφέρνει να μας συγκινήσει και να μας ξυπνήσει. Πάντα θα υπάρχει κάποιος δίπλα μας που θα παλεύει με τα αγκάθια της ψυχής του. Την επόμενη φορά ας μην τον προσπεράσουμε. Ας δούμε βαθιά μέσα στην ψυχή των ανθρώπων την αλήθεια τους. Όπως κατόρθωσε να δει την αλήθεια αυτή ο συγγραφέας μέσα στην ψυχή του δικού του ήρωα.
Ένα βιβλίο που είναι από αυτά που προτείνω ανεπιφύλακτα στους αναγνώστες να το ανακαλύψουν.
https://vivlionerga.blogspot.com/2018...
Displaying 1 - 5 of 5 reviews