What do you think?
Rate this book
Heel de tijd
‘Als de tijd vliegt dan heeft de tijd vleugels, en dan is de tijd een vogeltje.’
Een vermoorde Antwerpse baron, een hardhandige scheikundeleraar, de stem van God en de gestalten van schrijvers als Gust Gils, Ivo Michiels en Leo Geerts.
In de straten van Brussel weerklinkt het rumoer van een massabetoging die gericht is tegen de installatie van Amerikaanse kernwapens, aan de keukentafel wordt een potloodtekening van een uil gemaakt en het televisiejournaal wijdt een item aan de plechtigheid waar het standbeeld van ex-premier Wilfried Martens onthuld wordt.
En dan is er ook nog de spectaculaire choreografie die bij valavond wordt opgevoerd door een zwerm kauwen.
Tijd en het verstrijken van de tijd, als een ongrijpbare maar onontkoombare notie. In mooie composities komen kleine verhalen over onder meer familie en afkomst, sterfelijkheid en de dood tot stand die in een groter verband passen. Vaak associatief, soms ogenschijnlijk zonder enige aanleiding, maar altijd treffend en betoverend van eenvoud. Hier klinkt Leo Pleysier in al zijn diepte en veelkantigheid.
Een vermoorde Antwerpse baron, een hardhandige scheikundeleraar, de stem van God en de gestalten van schrijvers als Gust Gils, Ivo Michiels en Leo Geerts.
In de straten van Brussel weerklinkt het rumoer van een massabetoging die gericht is tegen de installatie van Amerikaanse kernwapens, aan de keukentafel wordt een potloodtekening van een uil gemaakt en het televisiejournaal wijdt een item aan de plechtigheid waar het standbeeld van ex-premier Wilfried Martens onthuld wordt.
En dan is er ook nog de spectaculaire choreografie die bij valavond wordt opgevoerd door een zwerm kauwen.
Tijd en het verstrijken van de tijd, als een ongrijpbare maar onontkoombare notie. In mooie composities komen kleine verhalen over onder meer familie en afkomst, sterfelijkheid en de dood tot stand die in een groter verband passen. Vaak associatief, soms ogenschijnlijk zonder enige aanleiding, maar altijd treffend en betoverend van eenvoud. Hier klinkt Leo Pleysier in al zijn diepte en veelkantigheid.
160 pages, Paperback
Published September 6, 2018
1 person is currently reading
36 people want to read
About the author
Leo Pleysier
31 books13 followersLeo Jozef Theresia Pleysier is een Vlaamse schrijver.
Leo Pleysier in de Nederlandstalige Wikipedia
Leo Pleysier in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Leo Pleysier bij "Schrijversgewijs"
Leo Jozef Theresia Pleysier is a Flemish writer.
Leo Pleysier in the English Wikipedia
Leo Pleysier in de Nederlandstalige Wikipedia
Leo Pleysier in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Leo Pleysier bij "Schrijversgewijs"
Leo Jozef Theresia Pleysier is a Flemish writer.
Leo Pleysier in the English Wikipedia
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
March 28, 2025
Nice, autobiographical retrospection of the Flemish author Leo Pleysier, in the form of series of impressions he had throughout his life. The booklet is built around the image of Time as a little bird that - just for a moment - he can put in a cage and admire, before it flies away again. No English translation yet. Dutch review below.
De Vlaamse auteur Leo Pleysier (°1945) heeft de mijlpaal van 75 jaar bereikt en blikt terug op zijn leven. Neen, het is gelukkig geen chronologische autobiografie of een thematische uiteenzetting van wijsheden geworden. Dat verwacht je natuurlijk ook niet van Pleysier, de man die de pen altijd bovenhaalt om hoogstpersoonlijke, bijna momentane impressies neer te zetten: het gewone moment vangen in de altijd vervliedende tijd.
En dat doet Pleysier ook hier: het is een ogenschijnlijk lukrake verzameling van momenten, van terugblikken, in diverse stijlregisters soms. Visuele en auditieve herinneringen, maar niet reconstruerend, niet proberend ze weer exact voor de geest te halen zoals het toen moet gebeurd zijn, maar duidelijk imaginatief, bewerkt vanuit het perspectief van een 75-jarige. Typisch is bijvoorbeeld de lange passage waarin zijn veel oudere broer Herman hem leert tekenen, tot blijkt dat die broer doodgeboren is.
Pleysier geeft in een kort, wat atypisch fragment de sleutel tot dit boek: “Als de tijd vliegt dan heeft de tijd vleugels, en dan is de tijd een vogeltje. En dat vogeltje wil ik vangen en opsluiten in een kooi. (want op die manier kan ik het beestje van dichtbij bekijken en beluisteren.) Als het vogeltje lang genoeg gevangen heeft gezeten, en ik het deurtje van de kooi openzet, zal het vogeltje wegvliegen. […] En als het vogeltje wegvliegt, dan is niet alleen het vogeltje maar ook de tijd weer vrij.”
Precies dat doet Pleysier dus ook in dit boekje: zijn tijd, zijn leven vangen, opsluiten en van dichtbij bekijken en beluisteren. En zoals altijd doet hij dat in een simpel, bijna spreektalige taalregister, met een onpretentieuze, Vlaams-Kempische toon. Heel gewoontjes, zonder franje, simpelweg mooi. (rating 2.5 stars)
De Vlaamse auteur Leo Pleysier (°1945) heeft de mijlpaal van 75 jaar bereikt en blikt terug op zijn leven. Neen, het is gelukkig geen chronologische autobiografie of een thematische uiteenzetting van wijsheden geworden. Dat verwacht je natuurlijk ook niet van Pleysier, de man die de pen altijd bovenhaalt om hoogstpersoonlijke, bijna momentane impressies neer te zetten: het gewone moment vangen in de altijd vervliedende tijd.
En dat doet Pleysier ook hier: het is een ogenschijnlijk lukrake verzameling van momenten, van terugblikken, in diverse stijlregisters soms. Visuele en auditieve herinneringen, maar niet reconstruerend, niet proberend ze weer exact voor de geest te halen zoals het toen moet gebeurd zijn, maar duidelijk imaginatief, bewerkt vanuit het perspectief van een 75-jarige. Typisch is bijvoorbeeld de lange passage waarin zijn veel oudere broer Herman hem leert tekenen, tot blijkt dat die broer doodgeboren is.
Pleysier geeft in een kort, wat atypisch fragment de sleutel tot dit boek: “Als de tijd vliegt dan heeft de tijd vleugels, en dan is de tijd een vogeltje. En dat vogeltje wil ik vangen en opsluiten in een kooi. (want op die manier kan ik het beestje van dichtbij bekijken en beluisteren.) Als het vogeltje lang genoeg gevangen heeft gezeten, en ik het deurtje van de kooi openzet, zal het vogeltje wegvliegen. […] En als het vogeltje wegvliegt, dan is niet alleen het vogeltje maar ook de tijd weer vrij.”
Precies dat doet Pleysier dus ook in dit boekje: zijn tijd, zijn leven vangen, opsluiten en van dichtbij bekijken en beluisteren. En zoals altijd doet hij dat in een simpel, bijna spreektalige taalregister, met een onpretentieuze, Vlaams-Kempische toon. Heel gewoontjes, zonder franje, simpelweg mooi. (rating 2.5 stars)
August 13, 2021
Een reeks herinneringen afgewisseld met observaties uit het dagelijks leven. Een korte en aangename kennismaking met het werk van Leo Pleysier.
April 18, 2025
Dit boek is een verzameling herinneringen die erg zorgvuldig is samengesteld. Leo Pleysier schrijft hele mooie dingen. Bijzondere vermelding voor 'onzen Herman' (p83).
February 8, 2019
Pleysier kan niet veel mispeuteren bij mij.
December 29, 2022
Ik vind het fantastisch om een schrijver als Leo in ons dorp te hebben wonen. Veel van wat hij ziet, kom ik dagelijks tegen. Bovendien herken ik het gevoel dat hij heeft ten opzichte van Rijkevorsel. Wat een toeval (of niet) dat hij de redelijk recent overleden nonkel van mijn pa, Juul Sterkens, heeft gekend. Gammel heeft vruchtbare grond voor goede mensen, zo blijkt.
May 31, 2022
Leo Pleysier haalt aan de hand van een foto herinneringen op over Vlaamse schrijvers.
Mooi geschreven, maar toch sprak het boek mij niet echt aan.
Misschien omdat ik toch alle schrijvers die er in voorkomen onvoldoende kende.
January 28, 2024
Fan van het eerste uur van Pleysier, hij blijft me charmeren met zijn volkse vertelstijl, heel herkenbare beschouwingen.
July 30, 2024
Nostalgische herinneringen in de typische Leo Pleysier stijl. Tijd gaat voorbij...
Displaying 1 - 8 of 8 reviews