Chciał być malarzem, tworzyć monumentalne dzieła, został najwybitniejszym ilustratorem książek dla dzieci i młodzieży. Dla grafików, ilustratorów to absolutny ideał, mag. Czarodziej wyobraźni, ambasador wyobraźni, to tylko nieliczne z imion opisujących magiczną moc jego twórczości, dzięki której bez reszty zawładnął i ukształtował wyobraźnię wielu pokoleń Polaków. Trudno znaleźć czytelników, których nie uwiódł delikatnymi, subtelnymi twarzami ludzi o pięknych oczach, smukłych sylwetkach, bajkowym mikrokosmosem pełnym chrząszczy, biedronek, koników polnych, motyli i… krasnoludków. Trudno znaleźć kogoś, kogo nie wprawił w zachwyt owocami współpracy z Janem Brzechwą, Julianem Tuwimem i innymi wybitnymi pisarzami. Lokomotywa, Pan Kleks, Baśnie Andersena, Pinokio to tylko nieliczne z niezapomnianych, wspaniałych dzieł wielkiego mistrza ilustracji.
Wznowiona po ponad 40 latach autobiograficzna książka przypomina niezwykłego artystę, człowieka wielkiej pasji i wrażliwości.
Lekko, bez zbędnego nadęcia, językiem wspaniałego gawędziarza wprowadza nas autor w swoje bogate, aktywne życie, poprzez świat dzieciństwa i młodości przedstawiając swoje fascynacje oraz rozterki życiowe i artystyczne z tego okresu życia.
Muzą Jana Marcina Szancera była ukochana żona Zofia z domu Sykulska. To ona zainspirowała go do napisania tej niezwykle ciekawej książki.
Jan Marcin Szancer (1902-1973), polski grafik i scenograf. W 1926 ukończył krakowską Szkołę Sztuk Pięknych, gdzie studiował u J. Mehoffera i K. Frycza. W 1927 był scenografem w warszawskim teatrze T. Messal-Niewiarowskiej i w teatrze Nietoperz. Po powrocie do Krakowa został grafikiem w wydawnictwach koncernu prasowego Ilustrowanego Kuriera Codziennego. Po paru latach przeniósł się do Warszawy i podjął współpracę z licznymi czasopismami, a od 1936 z teatrem kukiełek Płomyka i Płomyczka. Od 1937 wykonywał prace scenograficzne w Cyruliku Warszawskim, w 1939 w teatrze Figaro. W 1939 projektował kostiumy do filmów: Żołnierz królowej Madagaskaru i Nad Niemnem. W okresie II wojny światowej ilustrował książki dla podziemnych oficyn. W 1944 projektował ulotki powstańcze. W 1942 robił scenografię dla teatru jawnego Miniatury. Po wojnie poświęcił się przede wszystkim ilustracji książkowej i grafice. Był kierownikiem graficznym wydawnictw (Państwowy Instytut Wydawniczy, Książka i Wiedza). Od 1951 profesor warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Współpracował także z teatrami, m.in. w sezonie 1965-1966 jako główny scenograf Teatru Wielkiego w Warszawie opracował scenografię do Pana Twardowskiego L. Różyckiego i Aidy G. Verdiego. Jeden z najwybitniejszych ilustratorów książek, zwłaszcza dla dzieci, m.in.: Pinokio C. Collodiego (1952), Podróże Pana Kleksa J. Brzechwy (1961).