Wim Hageman, een ambitieuze wetenschapper, jaagt koortsachtig naar roem en erkenning. Steeds weer vindt hij de omstreden intellectueel Henri Furet op zijn pad, die zijn schrijverschap heeft ingeruild voor de politiek en wiens opmars het land in zijn greep houdt. Wanneer Hageman de kans krijgt om Furet ten val te brengen, raakt hij verstrikt in een web van intriges, leugens en laster. In De onweerstaanbare val van Henri Furet onderzoekt Berend Sommer het snijvlak tussen media, politiek en wetenschap. Niet eerder werd de schaduwzijde van het publieke debat zo genadeloos blootgelegd als in deze roman.
Berend Sommer (1990) studeerde geschiedenis in Leiden en is schrijver en vertaler. Hij debuteerde in 2017 met de detective Duchamp.
Zonder al te veel verwachtingen ben ik dit boek begonnen, omdat ik in de Mare (Leidsche universiteitskrant) zag dat de auteur in Leiden gestudeerd had. Het boek beschrijft een ongegeneerd ambitieuze, ideaalloze gepromoveerde Geschiedkunde die specialiseert in de persvrijheid van de 18e eeuw. Zijn cynische maar humoristische observaties maken hem toch tot een erg leuke verteller.
In het begin is het een beetje onduidelijk waar dit boek heen wil, maar na ongeveer zestig pagina's is het decor opgebouwd om het plot van start te laten gaan.
Ongeveer halverwege krijgen we een intermezzo, waarin vanuit een ander oogpunt wordt gekeken naar een aantal eerdere gebeurtenissen, en vervolgens al een stukje de toekomst in, in vergelijking tot de hoofdlijn. Ik denk persoonlijk dat het verhaal iets beter was geweest als ze deze informatie hadden kunnen overdragen zonder van verteller te veranderen.
In het einde doemt de centrale boodschap van het verhaal uit de mist op. Hier blijkt het boek een geesteskind van het Russische fatalisme, en zien we dat de wereld van Sommer er een is waar je genadeloos wordt gestraft voor al je beslissingen. Het laatste hoofdstuk en de epiloog laten de precieze afsluiting van het verhaal vaag, en geven de lezer meer vragen dan antwoorden.
Dit alles is samengesteld met een goede schrijfstijl en mooi taalgebruik waarin dure woorden niet gemeden worden.
Veelbelovend, maar teleurstellend op z'n eind. Heel het boek heb ik vol spanning gelezen, maar op het eind klopt er gewoon weinig meer van. Het verhaal bouwt prachtig op, met een heerlijke tussenfase vanuit een ander perspectief, maar aan het einde blijf ik als lezer volledig ontevreden achter. Van zowel de eigenlijke hoofdpersoon, als de 'zogenaamde hoofdpersoon' is het me volkomen onduidelijk wat nou de clue van het verhaal was. Ook alle bijrollen verdwijnen zonder geloofwaardig einde uit het verhaal. Compleet ontevreden blijf ik achter. Geen enkele verhaallijn is echt afgemaakt, behalve die ene waar ik niet op zat te wachten.. (van Heeckeren?). Zonde!
This entire review has been hidden because of spoilers.
Boek met veel potentie. Leuk verhaal, en met veel humor geschreven. Het probleem zit een beetje aan het einde, dat vaag is en eigenlijk een totale anti-climax is. Daardoor lijkt het geheel iets afgeraffeld.