What do you think?
Rate this book
Հայրիկ, դու խենթ ես
«Հայրիկ, դու խենթ ես» վիպակը (1957), որ ներկայացվում է վերանայված թարգմանությամբ, Ուիլյամ Սարոյանի գրական ժառանգության մարգարիտներից մեկն է: Տասնամյա տղայի պատումը, միահյուսվելով գրող հոր հետ ծավալվող խորունկ զրույցներին, այս լուսավոր ու իմաստուն գործը դարձնում է կյանքի և աշխարհի տիպիկ սարոյանական մանրակերտ, ըստ էության՝ սեղանի գիրք ամեն տարիքի ընթերցողի համար:
216 pages, Hardcover
First published January 1, 1957
26 people are currently reading
876 people want to read
About the author
William Saroyan
348 books646 followersWilliam Saroyan was an Armenian-American writer, renowned for his novels, plays, and short stories. He gained widespread recognition for his unique literary style, often characterized by a deep appreciation for everyday life and human resilience. His works frequently explored themes of Armenian-American immigrant experiences, particularly in his native California, and were infused with optimism, humor, and sentimentality.
Saroyan's breakthrough came with The Daring Young Man on the Flying Trapeze (1934), a short story that established him as a major literary voice during the Great Depression. He went on to win the Pulitzer Prize for Drama in 1940 for The Time of Your Life, though he declined the award, and in 1943, he won an Academy Award for Best Story for The Human Comedy. His novel My Name Is Aram (1940), based on his childhood, became an international bestseller.
Though celebrated for his literary achievements, Saroyan had a tumultuous career, often struggling with financial instability due to his gambling habits and an unwillingness to compromise with Hollywood. His later works were less commercially successful, but he remained a prolific writer, publishing essays, memoirs, and plays throughout his life.
Saroyan's legacy endures through his influence on American literature, his contributions to Armenian cultural identity, and the honors bestowed upon him, including a posthumous induction into the American Theater Hall of Fame. His remains are divided between Fresno, California, and Armenia, reflecting his deep connection to both his birthplace and ancestral homeland.
Saroyan's breakthrough came with The Daring Young Man on the Flying Trapeze (1934), a short story that established him as a major literary voice during the Great Depression. He went on to win the Pulitzer Prize for Drama in 1940 for The Time of Your Life, though he declined the award, and in 1943, he won an Academy Award for Best Story for The Human Comedy. His novel My Name Is Aram (1940), based on his childhood, became an international bestseller.
Though celebrated for his literary achievements, Saroyan had a tumultuous career, often struggling with financial instability due to his gambling habits and an unwillingness to compromise with Hollywood. His later works were less commercially successful, but he remained a prolific writer, publishing essays, memoirs, and plays throughout his life.
Saroyan's legacy endures through his influence on American literature, his contributions to Armenian cultural identity, and the honors bestowed upon him, including a posthumous induction into the American Theater Hall of Fame. His remains are divided between Fresno, California, and Armenia, reflecting his deep connection to both his birthplace and ancestral homeland.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 72 reviews
February 6, 2015
In 1956, William Saroyan published a book he'd written for his daughter Lucy, written from her perspective. He called it Mama, I Love You. The following year there was another one for his 10-year-old son Aram, and this is it. It's hard to say which one I like more, because they're pretty different (daughter hanging out with mom, son hanging out with dad), but they're both essential for Saroyan fans, or any fan of books with lovable characters saying and doing kind, interesting things.
Papa, You're Crazy is also from the perspective of the child. It's full of wise little nuggets, spoken by the father or his son. The plot is simply the two of them talking, running on the beach, wrestling, driving to San Francisco, making up new recipes, eating a lot, talking more. At ten, Aram is wise for his years, but he's very believable since he's a Saroyan. He says some zany things, such as this gem:
Now, what is food? Why is food so important? Why do human beings need so much of it - three times a day, every day, year after year? Why do they live on food instead of on something else? Wouldn't it be better if human beings didn't need food at all? Wouldn't it be better if they could live on air, for instance? Get stronger and bigger by breathing sea air, or the air of the mountains, or the forests, or the meadows, or the vineyards and orchards, the wheat fields, the gardens all over the world? Wouldn't that be a better way for men to stay alive?
It's a wonderful, touching book.
Here are some of my other favorite tidbits:
"Wouldn't you care to live twice?"
"I don't know, Pop. Would you?"
"I'm not sure. Sometimes I think I'd like to live my whole life all over again, and sometimes I thank God I've gotten through so much of it already."
"Eating's good, though," I said. "Breakfast especially."
---
Standing there, watching the sun go down into the sea, my father said, "In every house there ought to be an art table on which, one by one, things are placed, so that everybody in that house might look at the things very carefully, and see them."
"What would you put on a table like that?"
"A leaf. A coin. A button. A stone. A small piece of torn newspaper. An apple. An egg. A pebble. A flower. A dead insect. A shoe."
"Everybody's seen those things."
"Of course. But nobody looks at them, and that's what art is. To look at familiar things as if they had never before been seen... A necktie. A pocketknife... a walnut."
---
"You should have seen the fish I almost caught in my dream, Pop."
"We'll catch plenty of fish," my father said, and he squeezed me tighter.
"But this wasn't just a fish, it was something else, too."
"What else?"
"Well, I don't know if I can remember exactly what else it was, but I think it was all the things I've always believed I'll know some day. I never saw a fish so full of fight. Gad, I wish I'd had time to bring him in, Pop."
"I do, too. Plenty of time, though. You'll make it."
"Did you ever land a fish like that?"
"No, but I've been working at it, and I will some day."
"Does it take that long?"
"A number of great men believe you never land that one."
"How come?"
"I think it has to do with the way the fish grows. A lot of good fishermen have worked that fish nearer and nearer, and then all of a sudden they have found themselves in the sea, pulled overboard by the fish, because it had grown so big."
"What do you do then?"
"Hang on, or let go."
"Would you get him if you hung on?"
"I don't know. Nobody knows. But everybody knows you don't get him if you let go."
Papa, You're Crazy is also from the perspective of the child. It's full of wise little nuggets, spoken by the father or his son. The plot is simply the two of them talking, running on the beach, wrestling, driving to San Francisco, making up new recipes, eating a lot, talking more. At ten, Aram is wise for his years, but he's very believable since he's a Saroyan. He says some zany things, such as this gem:
Now, what is food? Why is food so important? Why do human beings need so much of it - three times a day, every day, year after year? Why do they live on food instead of on something else? Wouldn't it be better if human beings didn't need food at all? Wouldn't it be better if they could live on air, for instance? Get stronger and bigger by breathing sea air, or the air of the mountains, or the forests, or the meadows, or the vineyards and orchards, the wheat fields, the gardens all over the world? Wouldn't that be a better way for men to stay alive?
It's a wonderful, touching book.
Here are some of my other favorite tidbits:
"Wouldn't you care to live twice?"
"I don't know, Pop. Would you?"
"I'm not sure. Sometimes I think I'd like to live my whole life all over again, and sometimes I thank God I've gotten through so much of it already."
"Eating's good, though," I said. "Breakfast especially."
---
Standing there, watching the sun go down into the sea, my father said, "In every house there ought to be an art table on which, one by one, things are placed, so that everybody in that house might look at the things very carefully, and see them."
"What would you put on a table like that?"
"A leaf. A coin. A button. A stone. A small piece of torn newspaper. An apple. An egg. A pebble. A flower. A dead insect. A shoe."
"Everybody's seen those things."
"Of course. But nobody looks at them, and that's what art is. To look at familiar things as if they had never before been seen... A necktie. A pocketknife... a walnut."
---
"You should have seen the fish I almost caught in my dream, Pop."
"We'll catch plenty of fish," my father said, and he squeezed me tighter.
"But this wasn't just a fish, it was something else, too."
"What else?"
"Well, I don't know if I can remember exactly what else it was, but I think it was all the things I've always believed I'll know some day. I never saw a fish so full of fight. Gad, I wish I'd had time to bring him in, Pop."
"I do, too. Plenty of time, though. You'll make it."
"Did you ever land a fish like that?"
"No, but I've been working at it, and I will some day."
"Does it take that long?"
"A number of great men believe you never land that one."
"How come?"
"I think it has to do with the way the fish grows. A lot of good fishermen have worked that fish nearer and nearer, and then all of a sudden they have found themselves in the sea, pulled overboard by the fish, because it had grown so big."
"What do you do then?"
"Hang on, or let go."
"Would you get him if you hung on?"
"I don't know. Nobody knows. But everybody knows you don't get him if you let go."
August 18, 2016
A heart warming story about life and relationship between father and son. Philosophical, with a grain of sadness and naivety and so simple.
I think I'm going to call my dad.
I think I'm going to call my dad.
Read
January 5, 2022Սիրու՜ն,բարի,անկեղծ ու շատ հասուն։
Վաղուց էսպես չէի հանգստացել գիրք կարդալուց։
Վաղուց էսպես չէի հանգստացել գիրք կարդալուց։
March 9, 2022
เวลาได้ฟังหรือได้อ่านอะไร ๆ ที่เกี่ยวกับความงดงามของโลก ความล้ำค่าของชีวิต อิสระที่เรามี บางทีมันก็เยียวยาจิตใจได้นะ แต่บางครั้งมันกลับทำให้แทบจะอ้วกออกมาด้วยความสะอิดสะเอียนได้เหมือนกัน
ถูกแล้วที่ต้องมีแนวคิดแบบนี้ การมองต่อโลกในแง่ดีไม่มีอะไรผิด ไม่เลย ใครก็ตามที่มีมุมมองแบบนี้ได้ก็นับได้ว่าชีวิตของเขาผู้นั้นจะง่ายขึ้นมากทีเดียว นั้นเพราะว่าเขาได้มีเครื่องมือชิ้นสำคัญในการต่อกรกับโลกแล้ว ในวันที่โหดร้าย ในวันที่มืดมนไร้ทางออก สิ่งเดียวที่พอจะทำได้เพื่อให้ชีวิตดำเนินต่อคือมุมมองที่มีต่อโลกนี่แหละ เพราะมันสามารถเปลี่ยนวันที่บัดซบให้กลายเป็นวันธรรมดา ๆ วันหนึ่ง เปลี่ยนเช้าที่รถติดให้เป็นชั่วโมงแห่งการ productive เปลี่ยนเพื่อนร่วมงานเหี้ย ๆ เป็นความท้าทายใหม่ในชีวิต หรือจะเปลี่ยนโควิดให้เป็นไข้หวัดธรรมดาก็ยังทำได้
มีผู้ชี้ทางสว่างอยู่เต็มไปหมด มีหนังสือดี ๆ มากมายที่บอกเคล็ดลับ หนังสือซึ่งเขียนโดยชายที่มีความสุขที่สุดคนหนึ่งของโลกผู้ซึ่งการแค่ได้นั่งมองนกที่โผบินหรือได้นั่งพิจารณาใบไม้ที่พลิ้วไหวก็นับเป็นความงามแห่งชีวิต มีหนังสือแนะนำวิธีใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ซึ่งเขียนโดยนักธุรกิจผู้ชีวิตมีพร้อมแล้วทุกอย่าง ยังไม่นับ podcast ประโลมใจที่เยอะจนไม่รู้จะฟังอันไหนก่อน ถ้าโลกมีด้านที่มืดมน สิ่งเหล่านี้แหละคือแสงสว่าง เราโหยหามันเพื่อหวังว่ามันคงจะพอช่วยเราได้
คำถามคือ อะไรที่ทำให้คนคนหนึ่งเป็นคนที่มองโลกในแง่ดี อะไรที่หล่อหลอมเขา เป็นเพราะสภาพแวดล้อมที่เขาอยู่หรือเปล่า สังคมรอบข้าง หรือต้องมีทุกอย่างพร้อมสรรพในระดับหนึ่ง หรือเป็นเพราะโชคชะตาที่ทำให้พวกเขาเกิดมาโชคดี บ้างก็บอกว่าอาจเป็นเพราะยีนแห่งความสุขในตัวพวกเขา ในขณะที่คนอีกกลุ่มกำลังทุกทรมานกับชีวิต ทำไมยังมีคนที่เจ็บปวด อะไรที่ทำให้ผู้คนอยู่ในโลกที่ต่างกันได้มากขนาดนี้ เคล็ดลับแห่งโลกเหล่านั้นเคยโอบอุ้มพวกเขาได้จริงบ้างหรือเปล่า มันต้องมีแน่นอน แต่เขาคนนั้นต้องเป็นคนที่โชคดีมากแน่ ๆ บางคนอาจบอกว่าเรื่องแบบนี้ไม่เกี่ยวกับโชคชะตาหรอก เราเลือกที่จะมองมันได้ ทุกอย่างอยู่ที่เราเลือก แต่สุดท้ายโลกก็มีด้านที่มืดมิดอยู่เสมอ เคล็ดลับประโลมโลกอาจช่วยเพิ่มมุมมองได้แต่มันก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลงความจริงแห่งตัวตนของพวกเขาได้เลยว่าพวกเขาเกิดมาจน ว่าพวกเขาเกิดมาต่ำต้อย ว่าพวกเขามีเวรกรรมที่ทำไว้ พวกเขาอยู่ในโลกที่สมควรแล้ว
"ดิ้นรนสิ ถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่ต่อก็ต้องสู้สิ เดินต่อไป เห็นมั้ยคนอื่นยังทำได้เลย" ผู้คนบอกพวกเขาแบบนี้เสมอ
กลับมาที่หนังสือ
เรื่องราวของพ่อ (ผู้ผ่านโลกแล้วมาระยะหนึ่ง) กับลูกชาย (ผู้ที่ยังสดใหม่ต่อโลก) ความสัมพันธ์ระหว่างครอบครัวไม่ค่อยดีนัก สถานะทางการเงินก็กระท่อนกระแท่น แต่เห็นได้ชัดเว่าพอเป็นคนที่มองโลกในแง่ดีมาก ๆ เป็นพ่อที่ยังมีความฝัน เป็นพ่อที่คอยสอนลูกชายผู้ใสซื่อให้มองโลกในแบบที่มันเป็น ให้เห็นว่ามันก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่นักกับสิ่งที่เป็นอยู่ แต่ยิ่งพร่ำบอกลูกเท่าไหร่ตัวเขาเองยิ่งถูกมันกัดกินมากเท่านั้น
นี่แหละนะชีวิต
ถูกแล้วที่ต้องมีแนวคิดแบบนี้ การมองต่อโลกในแง่ดีไม่มีอะไรผิด ไม่เลย ใครก็ตามที่มีมุมมองแบบนี้ได้ก็นับได้ว่าชีวิตของเขาผู้นั้นจะง่ายขึ้นมากทีเดียว นั้นเพราะว่าเขาได้มีเครื่องมือชิ้นสำคัญในการต่อกรกับโลกแล้ว ในวันที่โหดร้าย ในวันที่มืดมนไร้ทางออก สิ่งเดียวที่พอจะทำได้เพื่อให้ชีวิตดำเนินต่อคือมุมมองที่มีต่อโลกนี่แหละ เพราะมันสามารถเปลี่ยนวันที่บัดซบให้กลายเป็นวันธรรมดา ๆ วันหนึ่ง เปลี่ยนเช้าที่รถติดให้เป็นชั่วโมงแห่งการ productive เปลี่ยนเพื่อนร่วมงานเหี้ย ๆ เป็นความท้าทายใหม่ในชีวิต หรือจะเปลี่ยนโควิดให้เป็นไข้หวัดธรรมดาก็ยังทำได้
มีผู้ชี้ทางสว่างอยู่เต็มไปหมด มีหนังสือดี ๆ มากมายที่บอกเคล็ดลับ หนังสือซึ่งเขียนโดยชายที่มีความสุขที่สุดคนหนึ่งของโลกผู้ซึ่งการแค่ได้นั่งมองนกที่โผบินหรือได้นั่งพิจารณาใบไม้ที่พลิ้วไหวก็นับเป็นความงามแห่งชีวิต มีหนังสือแนะนำวิธีใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ซึ่งเขียนโดยนักธุรกิจผู้ชีวิตมีพร้อมแล้วทุกอย่าง ยังไม่นับ podcast ประโลมใจที่เยอะจนไม่รู้จะฟังอันไหนก่อน ถ้าโลกมีด้านที่มืดมน สิ่งเหล่านี้แหละคือแสงสว่าง เราโหยหามันเพื่อหวังว่ามันคงจะพอช่วยเราได้
คำถามคือ อะไรที่ทำให้คนคนหนึ่งเป็นคนที่มองโลกในแง่ดี อะไรที่หล่อหลอมเขา เป็นเพราะสภาพแวดล้อมที่เขาอยู่หรือเปล่า สังคมรอบข้าง หรือต้องมีทุกอย่างพร้อมสรรพในระดับหนึ่ง หรือเป็นเพราะโชคชะตาที่ทำให้พวกเขาเกิดมาโชคดี บ้างก็บอกว่าอาจเป็นเพราะยีนแห่งความสุขในตัวพวกเขา ในขณะที่คนอีกกลุ่มกำลังทุกทรมานกับชีวิต ทำไมยังมีคนที่เจ็บปวด อะไรที่ทำให้ผู้คนอยู่ในโลกที่ต่างกันได้มากขนาดนี้ เคล็ดลับแห่งโลกเหล่านั้นเคยโอบอุ้มพวกเขาได้จริงบ้างหรือเปล่า มันต้องมีแน่นอน แต่เขาคนนั้นต้องเป็นคนที่โชคดีมากแน่ ๆ บางคนอาจบอกว่าเรื่องแบบนี้ไม่เกี่ยวกับโชคชะตาหรอก เราเลือกที่จะมองมันได้ ทุกอย่างอยู่ที่เราเลือก แต่สุดท้ายโลกก็มีด้านที่มืดมิดอยู่เสมอ เคล็ดลับประโลมโลกอาจช่วยเพิ่มมุมมองได้แต่มันก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลงความจริงแห่งตัวตนของพวกเขาได้เลยว่าพวกเขาเกิดมาจน ว่าพวกเขาเกิดมาต่ำต้อย ว่าพวกเขามีเวรกรรมที่ทำไว้ พวกเขาอยู่ในโลกที่สมควรแล้ว
"ดิ้นรนสิ ถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่ต่อก็ต้องสู้สิ เดินต่อไป เห็นมั้ยคนอื่นยังทำได้เลย" ผู้คนบอกพวกเขาแบบนี้เสมอ
กลับมาที่หนังสือ
เรื่องราวของพ่อ (ผู้ผ่านโลกแล้วมาระยะหนึ่ง) กับลูกชาย (ผู้ที่ยังสดใหม่ต่อโลก) ความสัมพันธ์ระหว่างครอบครัวไม่ค่อยดีนัก สถานะทางการเงินก็กระท่อนกระแท่น แต่เห็นได้ชัดเว่าพอเป็นคนที่มองโลกในแง่ดีมาก ๆ เป็นพ่อที่ยังมีความฝัน เป็นพ่อที่คอยสอนลูกชายผู้ใสซื่อให้มองโลกในแบบที่มันเป็น ให้เห็นว่ามันก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่นักกับสิ่งที่เป็นอยู่ แต่ยิ่งพร่ำบอกลูกเท่าไหร่ตัวเขาเองยิ่งถูกมันกัดกินมากเท่านั้น
นี่แหละนะชีวิต
May 28, 2018
ถ้าถามว่าชอบไหม เมื่ออ่านจบ .. ก็ต้องตอบว่าชอบ
แต่บอกไม่ถูกว่าทำไมเราถึงชอบหนังสือเล่มนี้
มันซ่อนความอบอุ่น อ่อนหวาน น่ารัก
มันเรียบง่าย ไม่มีอะไร .. น้อยแต่มากในความรู้สึก
บางทีอาจเป็นเพราะประสบการณ์ร่วม ที่ทำให้เราคลิกได้ง่ายมาก
แต่บอกไม่ถูกว่าทำไมเราถึงชอบหนังสือเล่มนี้
มันซ่อนความอบอุ่น อ่อนหวาน น่ารัก
มันเรียบง่าย ไม่มีอะไร .. น้อยแต่มากในความรู้สึก
บางทีอาจเป็นเพราะประสบการณ์ร่วม ที่ทำให้เราคลิกได้ง่ายมาก
November 28, 2017
"ผมรีบแต่งตัวแล้ววิ่งลงไปชายหาด เดินหาอะไรเรื่อยๆ เจอก้อนหินกับเปลือกหอยบ้าง ไม้ลอยน้ำมาท่อนหนึ่ง แต่ที่อยากเจอจริงๆกลับไม่เจอ - หีบสมบัตรจากเรือของโจรสลัดที่มีทองเยอะๆ ผมรู้ว่าผมจะไม่มีวันได้เจอ เพราะเวลานี้ผมโตพอที่จะรู้แล้วว่าผมจะไม่มีวันได้เจอ ทว่าทุกครั้งที่ลงไปเดินเล่นชายหาด ก็ยังคงคิดถึงมันและหวังจะได้เจอมัน"
ให้ความรู้สึกว่าเป็นวรรณกรรมเยาวชน มากกว่านิยาย เป็นอีกครั้งที่นักเขียนเอาความสัมพันธ์ระหว่าง พ่อและลูกมาผูกเรื่อง ในสภาพแหว่งวิ่นของครอบครัวที่ต้องจากพราก ตัวละครพ่อซึ่งเป็นนักประพันธ์ พยายามสร้างแง่งามให้เกิดขึ้นในชีวิตเขา และอีกชีวิต ของลูกชายวัยสิบขวบที่กำลังจะเติบโต ผ่านบทสนทนาและการตั้งคำถามกับสิ่งเล็กสิ่งน้อยที่พบพานผ่านพบ เท่าที่เด็กคนหนึ่งคนนั้นจะสัมผัสได้
พ่อว่าความเข้าใจคืออะไร ?
"อืม พ่อก็อยากบอกลูกได้ แต่ความจริงคือไม่มีใครบอกเรื่องนี้แก่ใครได้ แม้กระทั่งพ่อกับลูกชาย ลูกจะรู้เองเมื่อลูกได้มัน ลูกต้องได้รู้แน่นอน และมันจะเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุดในบรรดาทุกสิ่งทุกอย่าง"
ลองอีกสักโคว้ทประโยคหน่อย "ไม่มีสิ่งใดเหมือนทะเลก็แค่นั้น ยิ่งใหญ่ที่สุด ดีที่สุด ไม่เคยหยุดนิ่ง ซัดสาดตลอดเวลา เช้า กลางวัน กลางคืน ปีแล้วปีเล่า เราจากไปไกล ทะเลยังอยู่ ไปไกลในที่ซึ่งมีแต่แผ่นดิน ไม่มีกลิ่นไอของทะเลเลย แต่ทะเลก็ยังคงซัดสาดหินอยู่ตรงนั้น เราไปไกลเข้าสู่ด้านใน ตัวเราเองหลับ แต่ทะเลยังคงอยู่ตรงนั้น
ทะเลใหญ่ที่สุด ดีที่สุด อยู่เหนือสิ่งใดๆและคือสิ่งที่เราจะรักไปชั่วกาล"
ให้ความรู้สึกว่าเป็นวรรณกรรมเยาวชน มากกว่านิยาย เป็นอีกครั้งที่นักเขียนเอาความสัมพันธ์ระหว่าง พ่อและลูกมาผูกเรื่อง ในสภาพแหว่งวิ่นของครอบครัวที่ต้องจากพราก ตัวละครพ่อซึ่งเป็นนักประพันธ์ พยายามสร้างแง่งามให้เกิดขึ้นในชีวิตเขา และอีกชีวิต ของลูกชายวัยสิบขวบที่กำลังจะเติบโต ผ่านบทสนทนาและการตั้งคำถามกับสิ่งเล็กสิ่งน้อยที่พบพานผ่านพบ เท่าที่เด็กคนหนึ่งคนนั้นจะสัมผัสได้
พ่อว่าความเข้าใจคืออะไร ?
"อืม พ่อก็อยากบอกลูกได้ แต่ความจริงคือไม่มีใครบอกเรื่องนี้แก่ใครได้ แม้กระทั่งพ่อกับลูกชาย ลูกจะรู้เองเมื่อลูกได้มัน ลูกต้องได้รู้แน่นอน และมันจะเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุดในบรรดาทุกสิ่งทุกอย่าง"
ลองอีกสักโคว้ทประโยคหน่อย "ไม่มีสิ่งใดเหมือนทะเลก็แค่นั้น ยิ่งใหญ่ที่สุด ดีที่สุด ไม่เคยหยุดนิ่ง ซัดสาดตลอดเวลา เช้า กลางวัน กลางคืน ปีแล้วปีเล่า เราจากไปไกล ทะเลยังอยู่ ไปไกลในที่ซึ่งมีแต่แผ่นดิน ไม่มีกลิ่นไอของทะเลเลย แต่ทะเลก็ยังคงซัดสาดหินอยู่ตรงนั้น เราไปไกลเข้าสู่ด้านใน ตัวเราเองหลับ แต่ทะเลยังคงอยู่ตรงนั้น
ทะเลใหญ่ที่สุด ดีที่สุด อยู่เหนือสิ่งใดๆและคือสิ่งที่เราจะรักไปชั่วกาล"
March 9, 2009
As always, Saroyan writes about writers and writing. This novel, however, mantains an innoncence that keeps the cleverness from getting out of hand. A kind of pre-coming-of-age story, it lays the seeds of maturity without bringing them to a fullness.
December 28, 2023
The writer and his 10-year-old son engage in conversations about life and relish each other's company in their Malibu Beach home. Saroyan wrote this personal novel when his son Aram, to whom the book is dedicated, was also just 10 years old.
January 31, 2021
Կարծում եմ տարիքից ա, որ Սարոյանն ինձ մի փոքր մանկական ա թվում։ Համեմատած <<Մայրիկ, ...>>-ի հետ, սա մի փոքր թույլ գործ էր։
բայց հետագայում ևս կկարդամ ։դ
բայց հետագայում ևս կկարդամ ։դ
April 13, 2021
Շատ բան չեմ կարող ասել գրքի մասին , այն լցրեց իմ հոգին բարությամբ ու ջերմությամբ ու մեծ ցանկություն առաջացրեց կարդալու Սարոյանի մյուս գործերը։
January 29, 2021
Հաճելի վիպակ էր՝ տաքուկ զգացողություններով ու մտածելու տեղիք տվող:
Պահի տակ մտածում ես, որ սովորական երկխոսություններ են, բայց նեա, հեչ էլ սովորական չեն:🙃
Պահի տակ մտածում ես, որ սովորական երկխոսություններ են, բայց նեա, հեչ էլ սովորական չեն:🙃
November 8, 2018
Ближе к 3,5. Сюжета ноль, действия героев странные, не поддаются никакой логике. Но мысли, которые они озвучивают в своих разговорах, стоят того, чтобы над ними подумать :) хорошие, дельные мысли 👍🏻
April 24, 2025
zle sa mi to citalo po cesky, mozno origos je lepsi ale take divne to bolo neviem, take strojene mi to prislo ale chcela som hrozne aby sa mi to pacilo ale tak co narobim
July 19, 2018
Saroyan is a great writer, I can feel everything, the sea, the rocks... But this book didn't draw me as the one with mother and daughter.
July 27, 2023
Потому что все хорошее рождается из любви. Когда писатель связан с миром любовью, он любит все и всех, и он может писать, если только он трудится по-настоящему.
Небольшая повесть об отце и сыне-почти подростке, которые проводят вместе лето, много говорят о жизни, природе, человеке, семье, работе писателя. Уильям Сароян написал ее о себе и своем сыне, и это так трогательно, удивительно - увидеть за именем знаменитого и давно ушедшего писателя («Лучшие годы вашей жизни», 1939, Пулитцеровская премия) - лицо молодого еще человека, отца, такого же живого родителя, как ты сам.
Прочла давно, еще летом или осенью, - когда солнце просыпалось рано, а уходило за горизонт поздним вечером, лениво, заливая все вокруг медовым золотом, а мы ехали по побережью - и я читала о такой же поездке по Первому калифорнийскому шоссе, только полвека назад. Давным-давно, когда Калифорния была совсем иной, менее населенной, не такой шумной, но ни океан, ни солнце с тех пор не изменили себе.
На свете нет ничего прекраснее моря, вот что я скажу. Большое и хорошее, оно не знает покоя. Оно в вечном движении — изо дня в день и из года в год катит оно взад и вперед свои волны. Ты захочешь уйти от моря, оно пойдет за тобой. Ты уйдешь от него далеко-далеко, туда, где сплошная земля, где даже запах морской и тот не слышен, а море все равно будет с тобой, за тобой — волнующееся беспрестанно. Ты уйдешь от него далеко, уйдешь в самого себя, как ты делаешь это, когда засыпаешь, и оно будет снова с тобой, в тебе. Море больше и лучше всего на свете. Море, оно такое, что, полюбив его, — не разлюбишь.
January 13, 2011
A man who is a writer and his son Aram, who is ten years old, hang out together at the father's beach shack. The father gives his son tips about life and about how to become a writer. This man is divorced from Aram's mother and the son, who had been living with his mother and sister, asked to go live with his father for a week.
In another of his short autobiographical novels, Saroyan charmed me, as he always does. I liked the talks they had, the foods they prepared and ate together, such as "writer's rice" made from rice mixed with whatever else is in the cupboard or refrigerator. I liked the road trip they made to San Francisco. Saroyan's succinct lessons on how to become a writer were the best parts of all.
September 18, 2010
Philosophy as told by a ten year old is sweet and naively accurate. The relationship between father and son is admirable, but the lessons to be gained by the reader are the real reason this book should be continuously published and read.
November 5, 2007
My Dad look like the author.
June 9, 2014
Not bat, but I was expecting more..
January 1, 2019
շատ սիրուն էր գրված, գտա տողատակեր ու նմանություններ։
March 13, 2025
This was my first book of Saroyan and it felt like a warm hug… The way he describes father and son relationship is very interesting and very different from what I read.
I read the book in Armenian, so here is my favorite part:
Անձրևն ավելի ու ավելի էր վարարում, բայց մենք անձրևին ուշք չէինք դարձնում: Քայլում էինք առաջ ու կամաց-կամաց տնից հեռանում:
Գիտեինք, որ տունը իր տեղն է՝ մեր հետևում:
I read the book in Armenian, so here is my favorite part:
Անձրևն ավելի ու ավելի էր վարարում, բայց մենք անձրևին ուշք չէինք դարձնում: Քայլում էինք առաջ ու կամաց-կամաց տնից հեռանում:
Գիտեինք, որ տունը իր տեղն է՝ մեր հետևում:
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 29, 2019
เ���ื่องราวของพ่อนักเขียนกับลูกชายวัยสิบขวบที่ออกจากบ้านมาใช้ชีวิตร่วมกัน ลูกเรียนรู้ชีวิตจากผู้เป็นพ่อ พ่ออยูและสู้เพื่อลูก
.
อ่านเพลินๆ รวดเดียวจบ บางตอนแฝงปรัชญาให้คิด มีเทคนิคงานเขียนแทรกเป็นช่วงๆ จังหวะดี ความสนุกกลางๆ ไม่มีอะไรให้ตื่นเต้นมาก ชอบซีนแวะเติมน้ำมันที่ปั๊มคุณตาคู่แฝดมากที่สุด
.
อ่านเพลินๆ รวดเดียวจบ บางตอนแฝงปรัชญาให้คิด มีเทคนิคงานเขียนแทรกเป็นช่วงๆ จังหวะดี ความสนุกกลางๆ ไม่มีอะไรให้ตื่นเต้นมาก ชอบซีนแวะเติมน้ำมันที่ปั๊มคุณตาคู่แฝดมากที่สุด
August 1, 2020
Լավն էր՝ պարզ առաջին հայացքից, բայց միաժամանակ լինքը տեղերում մտածել տվող, կարելի է ասել՝ «սարոյանական»:
Թարգմանության լեզվի հետ կապված՝ թեև ինքս էլ բանավոր խոսքումս ու ասենք սոց. ցանցերում օգտագործում եմ «էնպես, էնքան» ու նման ձևեր, բայց կարդալուց հանդիպելիս ամեն անգամ «չէր նստում» ականջիս, նույն կերպ՝ «ախպերս» դիմելաձևը:
Թարգմանության լեզվի հետ կապված՝ թեև ինքս էլ բանավոր խոսքումս ու ասենք սոց. ցանցերում օգտագործում եմ «էնպես, էնքան» ու նման ձևեր, բայց կարդալուց հանդիպելիս ամեն անգամ «չէր նստում» ականջիս, նույն կերպ՝ «ախպերս» դիմելաձևը:
April 24, 2025
ten cesky preklad bol kriminalny ale ked som switchla do anglictiny tak fakt prenadherna knizka, pripominala mi maleho princa
to be a writer you need to love and notice everything
ANO PROSTE ON TO CHAPE
to be a writer you need to love and notice everything
ANO PROSTE ON TO CHAPE
September 28, 2019
Մի շնչով կարդալու, հաճելի ապրումներ ունենալու, սիրելու գիրք♥️
May 5, 2019
เป็นเรื่องเล่าของคุณพ่อนักเขียนกับลูกชายวัย 10 ปี และเรื่องราวในชีวิตประจำวันของพวกเขา บทสนทนาเรียบง่ายในช่วงระหว่างวันหรือช่วงระหว่างการเดินทางสั้นๆ ที่แฝงข้อคิดและมุมมองที่สวยงาม ทำให้อ่านแล้วรู้สึกได้พักหัวใจจริงๆ
March 30, 2024
Jako lepa filozofska knjiga
January 4, 2018
Finally got my hands on the book i've been dreaming about reading after seeing a one-man performance on stage by a British actor during HayFest theatre festival. Actually that was the time I started reading Saroyan, and I've been admiring him ever since. His stories, so simple yet so wise and beautiful.
The bond of a father and a son pictured here is very touching.
I started reading this book and there was a moment that I needed dropping it. Had I finished it months ago, I'd probably have given it 5stars.
PS Somehow, I think, Narine Abgaryan's style was hugely influenced by William Saroyan.
The bond of a father and a son pictured here is very touching.
I started reading this book and there was a moment that I needed dropping it. Had I finished it months ago, I'd probably have given it 5stars.
PS Somehow, I think, Narine Abgaryan's style was hugely influenced by William Saroyan.
June 24, 2017
Exactamente lo que un padre amante de la literatura y escritor quisiera decirle a su hijo(a) para que pueda admirar el mundo con una mirada diferente y plasmarlo en la temida hoja en blanco...
Mucha identificación de mi parte con los personajes, sobre todo por las edades, que son justo la mía y la de mi hija mayor (45-10).
Algunos excelentes pasajes y frases. Un trabajo difícil por el hecho de tratar de evitar caer en la frontera de libro demasiado moralista o incluso de auto-ayuda.
La leí en una traducción nada buena en español; me encantaría leerla en inglés. Lo extraño es que, por lo que veo, nadie edita ya a Saroyan y sus libros son MÁS QUE DIFÍCIL de encontrar. Yo lo pude conseguir en Amazon de EUA y una copia usada.
Recomendable.
Mucha identificación de mi parte con los personajes, sobre todo por las edades, que son justo la mía y la de mi hija mayor (45-10).
Algunos excelentes pasajes y frases. Un trabajo difícil por el hecho de tratar de evitar caer en la frontera de libro demasiado moralista o incluso de auto-ayuda.
La leí en una traducción nada buena en español; me encantaría leerla en inglés. Lo extraño es que, por lo que veo, nadie edita ya a Saroyan y sus libros son MÁS QUE DIFÍCIL de encontrar. Yo lo pude conseguir en Amazon de EUA y una copia usada.
Recomendable.
January 22, 2018
Interesting conversations between father and son put in many smaller stories. It is interesting to read the stories because as I believe they are written from the son's perspective who is around 10 years old. You can see how the kid is looking at the world and understands the things that are happening around him and looks for explanations from his father who tries to be as much real with him as possible. Interesting read.
Displaying 1 - 30 of 72 reviews