What do you think?
Rate this book
Poetka i książę
ROMANS NIEMOŻLIWY
Ona – dopiero wchodząca w życie, spontaniczna i radosna poetka.
On – starszy o trzydzieści lat, intelektualista o smutnych oczach, książę emigracji.
Połączy ich uczucie – tajemnicze i skomplikowane.
***
W 1957 roku Agnieszka Osiecka jedzie do Paryża. W walizce przemyca opowiadanie narzeczonego, Marka Hłaski, by przekazać je szefowi paryskiej „Kultury”. Jerzy Giedroyc jest olśniony – jednak nie tylko talentem młodego pisarza, ale przede wszystkim zjawiskową poetką. Jedzie za nią nawet do Londynu, choć nikt od dawna nie widział go poza Paryżem. Wszystko po to, by wręczyć jej fiołki.
Agnieszka także czuje coś, czego nie doświadczyła nigdy wcześniej. Ale nawet ona – ekspertka od miłości – nie potrafi nazwać tego, co ich łączy.
W opartej na faktach powieści Manuela Gretkowska mistrzowsko opowiada historię miłości niemożliwej, o której Osiecka milczała całe życie.
Osiecką kochamy i widzimy w niej ikonę słodkiej poetessy z warkoczem. A ona była pełna sprzeczności. Miała jak każdy swoje mroczne strony, być może mroczniejsze, na pewno bardziej niszczące.
Manuela Gretkowska
Ona – dopiero wchodząca w życie, spontaniczna i radosna poetka.
On – starszy o trzydzieści lat, intelektualista o smutnych oczach, książę emigracji.
Połączy ich uczucie – tajemnicze i skomplikowane.
***
W 1957 roku Agnieszka Osiecka jedzie do Paryża. W walizce przemyca opowiadanie narzeczonego, Marka Hłaski, by przekazać je szefowi paryskiej „Kultury”. Jerzy Giedroyc jest olśniony – jednak nie tylko talentem młodego pisarza, ale przede wszystkim zjawiskową poetką. Jedzie za nią nawet do Londynu, choć nikt od dawna nie widział go poza Paryżem. Wszystko po to, by wręczyć jej fiołki.
Agnieszka także czuje coś, czego nie doświadczyła nigdy wcześniej. Ale nawet ona – ekspertka od miłości – nie potrafi nazwać tego, co ich łączy.
W opartej na faktach powieści Manuela Gretkowska mistrzowsko opowiada historię miłości niemożliwej, o której Osiecka milczała całe życie.
Osiecką kochamy i widzimy w niej ikonę słodkiej poetessy z warkoczem. A ona była pełna sprzeczności. Miała jak każdy swoje mroczne strony, być może mroczniejsze, na pewno bardziej niszczące.
Manuela Gretkowska
304 pages, Hardcover
Published September 24, 2018
3 people are currently reading
47 people want to read
About the author
Manuela Gretkowska
41 books57 followersGretkowska studied philosophy at the Jagiellonian University in Kraków. In 1988 she left Poland to live in Paris, where she studied anthropology at École des hautes études en sciences sociales. It was France where she wrote her first short stories.
Gretkowska's literary debut was the novel We Are Immigrants Here (My zdies' emigranty) (1991), in which she ironically described the experiences of the young generation leaving Poland. Gretkowska's next three books described the life of a modern artistic-intellectual bohemian living in France: Paris Tarot (1993), Metaphysical Cabaret (1994), and Textbook for people. Skull: The First and Last Volume (1996) connects gnosis, kabbala, the character of Mary Magdalene and the skull motif in global culture. In this period, the writer earned the title of "scandalist" and "postmodernist." Manuela Gretkowska's prose eschewed grandiose language, more similar to the ease and austerity of the essay. In 1996, Gretkowska wrote a screenplay for the Andrzej Żuławski film Szamanka (She-Shaman).
In 1997, Gretkowska moved to Sweden, where she published several collected stories in the book Namiętnik (The Passionate One) (1998), notes from her world travels in Światowidz (World-View) (1998), and her columns, under the collective title Silikon (Silicon) (2000). She also co-wrote the screenplay for the first season of the TV series Miasteczko (Small Town) (2000).
Gretkowska's newest work is more personal, almost intimiate prose. Polka (Polish woman) (2001) was the writer's pregnancy journal, while Europejka (European Woman) (2004) presents a humorous view of a changing Poland through the eyes of Gretkowska the intellectual. In 2003 the author, together with her partner Piotr Pietucha wrote Scenes from Extramarital Life.
Gretkowska's literary debut was the novel We Are Immigrants Here (My zdies' emigranty) (1991), in which she ironically described the experiences of the young generation leaving Poland. Gretkowska's next three books described the life of a modern artistic-intellectual bohemian living in France: Paris Tarot (1993), Metaphysical Cabaret (1994), and Textbook for people. Skull: The First and Last Volume (1996) connects gnosis, kabbala, the character of Mary Magdalene and the skull motif in global culture. In this period, the writer earned the title of "scandalist" and "postmodernist." Manuela Gretkowska's prose eschewed grandiose language, more similar to the ease and austerity of the essay. In 1996, Gretkowska wrote a screenplay for the Andrzej Żuławski film Szamanka (She-Shaman).
In 1997, Gretkowska moved to Sweden, where she published several collected stories in the book Namiętnik (The Passionate One) (1998), notes from her world travels in Światowidz (World-View) (1998), and her columns, under the collective title Silikon (Silicon) (2000). She also co-wrote the screenplay for the first season of the TV series Miasteczko (Small Town) (2000).
Gretkowska's newest work is more personal, almost intimiate prose. Polka (Polish woman) (2001) was the writer's pregnancy journal, while Europejka (European Woman) (2004) presents a humorous view of a changing Poland through the eyes of Gretkowska the intellectual. In 2003 the author, together with her partner Piotr Pietucha wrote Scenes from Extramarital Life.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
March 19, 2020
Nowa książka Manueli Gretkowskiej jest po prostu zła. Uzasadnieniem tej tezy jest prawie każda jej strona, gdzie naiwne romansidełko udaje psychologiczną opowieść o Agnieszce Osieckiej.
Autorka wzięła na warsztat zagraniczny epizod z życia Osieckiej, czyli jej pobyt w Londynie i Paryżu oraz romans z Jerzym Giedroyciem. Do tego dołożyła trochę portretów mieszkańców Maisons-Laffitte, polskiej emigracji w Londynie czy postaci znanych z towarzystwa Osieckiej (Hłasko). Bardzo to wszystko koturnowe, pretensjonalne i naiwne, o czym świadczy już tytuł. Osiecka sportretowana w upiornym stylu, gdzie narrator stara się wchodzić w jej głowę i oświadczać czytelnikowi co aktualnie bohaterka myśli, co by było jeszcze do przyjęcia, gdyby nie to, że wciąż jest to w klimacie opowieści o pogubionej, szalonej, trochę romantycznej, trochę wyrachowanej poetce. Nic nowego, taki portret Osieckiej jest malowany od lat i obowiązuje jako kanoniczny. Wbrew temu co w posłowiu pisze autorka Osiecka od lat nie ma wizerunku poetessy. A nawet gdyby Gretkowska miała rację, to ten akurat portret jest tragicznie słabo napisany. Bo jest na przykład tak - jedzie sobie Osiecka pociągiem i widoczki jak z obrazów Czapskiego, myśli o Kocie Jeleńskim i STSie. Sztafaż jak po lekturze wikipedii, do tego podlany jakąś koszmarnie naiwną jak na Osiecką obserwacją, że dziwne iż Józio Czapski może malować “beztrosko kolorowymi plamkami światła", a przecież był w “obozie śmierci". Nadmiar przymiotników, potrzeba ciągłego powtarzania charakterystyk bohaterów, dziesiątki słabizn. Po co ja to do… przeczytałem…
Gretkowskiej nie udaje się – co dziwne – wydobyć dobrze ciekawych wątków seksualnych, popada w anegdotyczność i przyczynkarstwo. Pseudopoetyczność tej powieści nijak się ma do tekstów bohaterki „Poetki i księcia”, jest wysilona, przestylizowana i oferująca wzruszenia na poziomie tekstów Rupi Kaur, co nigdy nie będzie pochwalą.
Kompletnie nie wiem co chciała Gretkowska napisać – zamiast zrobić z tego gęstą opowieść o romansie młodej kobiety ze starszym pisarzem i poprzestać na tej też oklepanej, ale jednak dającej się wytłumaczyć, prozie, to autorka zabrała się za portrety Hertzów, Czapskiego, brzmiące jak przepisywanie Wikipedii połączone z jakimiś „okruchami życia”. O naiwności, o prostacka naiwności! Wszyscy w tej książce są portretowani tak przewidywalnie, jak w powieści dla dzieci, choć i te potrafią bardziej zaskoczyć.
W posłowiu Gretkowska opowiada, że bywała w redakcji “Kultury", czytała umierającemu Czapskiemu. Autobiograficzna wstawka szantażuje czytelnika, podpowiadając mu, że Gretkowska jest w posiadaniu prawdy i wiedzy. Takie małe zagranko, a strasznie irytujące.
Wyszło z tego proste w formie opowiadanie z nadmuchanymi ambicjami. Problem w pisaniu powieści o postaci kultowej polega na tym, że wszyscy mamy w głowach jakiś jej obraz, także autor/autorka i pułapką jest właśnie powtarzanie tego portretu, przepisywanie go i obrysowanie najgrubszym z możliwych flamastrów. Tak właśnie zrobiła Gretkowska i jakby była debiutantką, to oczywiście można by jej wybaczyć i zachęcić do dalszych prób literackich (może przy użyciu mniej znanych i popularnych bohaterek) ale ponieważ autorka ma debiut wiele lat za sobą i nie tak dawno wydała kompletnie nieudaną powieść „Na linii świata”, to można tylko załamać ręce. Albo odłożyć książkę na półkę „do natychmiastowego oddania dalej”.
Z materiału na genialną powieść powstała mierna powiastka. Dokonała tego Manuela Gretkowska. To też jakieś osiągnięcie. Nie polecam.
Autorka wzięła na warsztat zagraniczny epizod z życia Osieckiej, czyli jej pobyt w Londynie i Paryżu oraz romans z Jerzym Giedroyciem. Do tego dołożyła trochę portretów mieszkańców Maisons-Laffitte, polskiej emigracji w Londynie czy postaci znanych z towarzystwa Osieckiej (Hłasko). Bardzo to wszystko koturnowe, pretensjonalne i naiwne, o czym świadczy już tytuł. Osiecka sportretowana w upiornym stylu, gdzie narrator stara się wchodzić w jej głowę i oświadczać czytelnikowi co aktualnie bohaterka myśli, co by było jeszcze do przyjęcia, gdyby nie to, że wciąż jest to w klimacie opowieści o pogubionej, szalonej, trochę romantycznej, trochę wyrachowanej poetce. Nic nowego, taki portret Osieckiej jest malowany od lat i obowiązuje jako kanoniczny. Wbrew temu co w posłowiu pisze autorka Osiecka od lat nie ma wizerunku poetessy. A nawet gdyby Gretkowska miała rację, to ten akurat portret jest tragicznie słabo napisany. Bo jest na przykład tak - jedzie sobie Osiecka pociągiem i widoczki jak z obrazów Czapskiego, myśli o Kocie Jeleńskim i STSie. Sztafaż jak po lekturze wikipedii, do tego podlany jakąś koszmarnie naiwną jak na Osiecką obserwacją, że dziwne iż Józio Czapski może malować “beztrosko kolorowymi plamkami światła", a przecież był w “obozie śmierci". Nadmiar przymiotników, potrzeba ciągłego powtarzania charakterystyk bohaterów, dziesiątki słabizn. Po co ja to do… przeczytałem…
Gretkowskiej nie udaje się – co dziwne – wydobyć dobrze ciekawych wątków seksualnych, popada w anegdotyczność i przyczynkarstwo. Pseudopoetyczność tej powieści nijak się ma do tekstów bohaterki „Poetki i księcia”, jest wysilona, przestylizowana i oferująca wzruszenia na poziomie tekstów Rupi Kaur, co nigdy nie będzie pochwalą.
Kompletnie nie wiem co chciała Gretkowska napisać – zamiast zrobić z tego gęstą opowieść o romansie młodej kobiety ze starszym pisarzem i poprzestać na tej też oklepanej, ale jednak dającej się wytłumaczyć, prozie, to autorka zabrała się za portrety Hertzów, Czapskiego, brzmiące jak przepisywanie Wikipedii połączone z jakimiś „okruchami życia”. O naiwności, o prostacka naiwności! Wszyscy w tej książce są portretowani tak przewidywalnie, jak w powieści dla dzieci, choć i te potrafią bardziej zaskoczyć.
W posłowiu Gretkowska opowiada, że bywała w redakcji “Kultury", czytała umierającemu Czapskiemu. Autobiograficzna wstawka szantażuje czytelnika, podpowiadając mu, że Gretkowska jest w posiadaniu prawdy i wiedzy. Takie małe zagranko, a strasznie irytujące.
Wyszło z tego proste w formie opowiadanie z nadmuchanymi ambicjami. Problem w pisaniu powieści o postaci kultowej polega na tym, że wszyscy mamy w głowach jakiś jej obraz, także autor/autorka i pułapką jest właśnie powtarzanie tego portretu, przepisywanie go i obrysowanie najgrubszym z możliwych flamastrów. Tak właśnie zrobiła Gretkowska i jakby była debiutantką, to oczywiście można by jej wybaczyć i zachęcić do dalszych prób literackich (może przy użyciu mniej znanych i popularnych bohaterek) ale ponieważ autorka ma debiut wiele lat za sobą i nie tak dawno wydała kompletnie nieudaną powieść „Na linii świata”, to można tylko załamać ręce. Albo odłożyć książkę na półkę „do natychmiastowego oddania dalej”.
Z materiału na genialną powieść powstała mierna powiastka. Dokonała tego Manuela Gretkowska. To też jakieś osiągnięcie. Nie polecam.
October 7, 2025
Manuela Gretkowska wrote a very subtle portrait of two talented, complicated people. Honestly, I am surprised, because the author doesn't have a reputation for being subtle. But this book was a revelation.
This novel is worth reading and enjoying, but it is not for beginners. If you don't know much about Agnieszka Osiecka, Jerzy Giedroyć, Marek Hłasko and other people in their lives, then it is not a book for you, as there is not much of a background.
This novel is worth reading and enjoying, but it is not for beginners. If you don't know much about Agnieszka Osiecka, Jerzy Giedroyć, Marek Hłasko and other people in their lives, then it is not a book for you, as there is not much of a background.
October 29, 2018
Swietna ksiazka - napisana wartkim jezykiem, z ktorego Osiecka bylaby dumna. Historia jest smutna bo odzwierciedla niemozliwosc spelnienia zwiazku Osieckiej z Giedrojciem. Bliskosc dusz i wzajemna fascynacja nie wystarczaja by przeskoczyc ogromna roznice wieku i okolicznosci polityczne. Doskonale oddane uklady w londynskiej emigracji w latach 50-tych. Tak skomplikowane, wziete z prawdziwego zycia emocje nie latwo przelozyc na fikcje, ale Gretkowska jest pod tym wzgledem mistrzynia. Polecam.
December 30, 2020
Dla kogoś, kto nie zna życiorysu Agnieszki Osieckiej, książka nie będzie łatwym wyzwaniem. Sposób pisania dość chaotyczny, narracja to bardziej luźny ciąg powiązanych ze sobą myśli niż spójna historia. Na plus - poetycki język i trafne refleksje.
June 22, 2020
Mam wrażenie, że momentami autorka niezamierzenie zniechęca do postaci Agnieszki Osieckiej. Obraz naiwnej Polki za komunistyczną granicą, wyrachowanej względem tak naprawdę życzliwych jej osób. Przesadne „siedzenie w głowie” Osieckiej. Brak romansu w romansie, najwięcej dowiadujemy się o wycieczce poetki. Autorka sugeruje, że miała dostęp do wiedzy tajemnej z racji tego, że poznała bohaterów, a książka prezentuje informacje, które równie dobrze można znaleźć online. Zmarnowany potencjał.
June 23, 2020
Czytanie tego „literackiego arcydzieła” było istną torturą. Zajęło mi to ponad pół roku ... czytałam po kilka kartek po czym odkładałam na bok, bo takich wystękanych powoli, nieskoordynowanych wypocin myślowych dawno już nie czytałam. Autorka chciała naśladować styl Agnieszki ale jakby jej nie wyszło ... w końcu Agnieszka jest tylko jedna ...
April 13, 2019
Przyjemność spędzenia kilku dni w Maisons-Laffitte
September 6, 2019
😔/ no i co ja teraz pocznę z sobą lekturowo? chyba zacznę od nowa 😔
February 3, 2020
Obie panie (Gretkowską i Osiecką) uwielbiam od lat. I zaskoczyło mnie jak ta pierwsza tak tą drugą opisała! Jakby były najbliższymi przyjaciółkami!
Myliłam się sądząc, że tak są od siebie odmienne? 🤔
Myliłam się sądząc, że tak są od siebie odmienne? 🤔
February 5, 2022
Fikcja, nie fikcja.
Prawda, nie prawda.
"Bo taki co kochać nie umie przegra choć wszystko rozumie."
Prawda, nie prawda.
"Bo taki co kochać nie umie przegra choć wszystko rozumie."
November 17, 2020
" Z żalem wspominam pierwsze powieści Gretkowskiej, które mimo płycizn intelektualnych były oryginalne, zaskakujące, wpuszczały sporo świeżego powietrza do tutejszego zaścianka. Od krytyki tego zaścianka pisarka, niestety, się uzależniła. " (Kinga Dunin, Dwutygodnik)
Read
August 8, 2025bardzo lubię twórczość manueli gretkowskiej. i muszę przyznać, że się postarała tworząc tę książkę. czuć osiecką w osieckiej, jej młodość, świeżość, potrzebę łamania konwenansów. ale nie do końca wszystko mi zagrało na płaszczyźnie technicznej — trochę za dużo chaosu. trzeba się dość mocno skupić na czytaniu, inaczej można zgubić wątek. niemniej jednak, całość sprawia dobre wrażenie, sporo fragmentów sobie zaznaczyłam, aby móc do nich w przyszłości wrócić.
Displaying 1 - 12 of 12 reviews