What do you think?
Rate this book
Wolkenjager
Texas, 1969. Eden B. Foster wordt door haar ouders voorbereid op een invasie van de Russen. Oorlog is bij hen altijd op de achtergrond aanwezig. Het slimme, onverschrokken meisje leert al op jonge leeftijd vliegen van haar steenrijke oom Fritz. Op haar 18e meldt Eden zich aan bij de marine en wordt piloot. Ze neemt deel aan oorlogen en conflicten, en redt duizenden mensenlevens. Tijdens een gevangenschap in Afghanistan krijgt ze een dochter die haar wordt afgenomen, en naar wie ze tien jaar zal zoeken. Als ze de marine wil verlaten en Donald Trump president is geworden, raakt Eden betrokken bij een ingenieus masterplan van haar vader, met grote gevolgen.
- GenresRoman
336 pages, Paperback
Published September 20, 2018
2 people are currently reading
42 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
October 10, 2020
3.5 sterren
Een zijstapje van het vorige boek van Marcel Vaarmeijer Voor wie ik heb liefgehad. Dit boek was meer een soort sprookje, maar wel grappig.
Een zijstapje van het vorige boek van Marcel Vaarmeijer Voor wie ik heb liefgehad. Dit boek was meer een soort sprookje, maar wel grappig.
April 9, 2024
Als ik het boek in één woord moest beschrijven: absoluut bonkers.
Het is zo vergezocht en absurd en onrealistisch en waanzin en het zou niet moeten werken en toch doet het dat in zijn Forrest Gump-achtige manier. De bijna simpele doch directe manier van schrijven slaat alle twijfel dicht: Eden kan alles, de familie heeft geld teveel en de situaties kloppen gewoon, punt uit. Wie ben ik dan om te zeggen dat het niet zo is?
Wat absoluut de helft van het boek zo goed maakt is hoe iedereen is. Alles kan worden gekocht - en daar maakt de familie ook rijkelijk gebruik van - maar maar zelden is het volledig voor henzelf. Ze zorgen, in hun absurde manier, voor de mensen om wie ze geven. Het maakt ze niet uit waar ze vandaan komen, als je goed bent dan ben je goed. Maar nergens worden ze beschreven als complete engelen; ze zijn beschadigd door de oorlog en dan wordt je niet meer de oude. Dat ook hun verhalen worden verteld maakte Edens verhaal alleen maar levendiger; geeft ergens enige realiteitszin in wat knotsgek moet zijn.
We schieten met het boek alle kanten op en daar moet je wel tegen kunnen. Zo maken we soms dagen achter elkaar mee en zo is Eden ineens enkele jaren ouder. Maar het past wel. Nergens had ik het gevoel echt veel te missen, omdat hetgeen wat je dan zou moeten missen altijd wel ergens tussen neus en lippen door wordt benoemd. Dat Eden qua karakter ook echt hetzelfde blijft speelt hierin wel een grote rol. Staat altijd klaar om te helpen, is altijd in voor een uitdaging en gaat er gewoon voor, zelfs al worden de thema’s zwaarder en de wereld donkerder. En nergens, echt nergens is ze arrogant over alles wat ze kan. De manier hoe ze hiermee omgaat is echt de sleutel tot succes, want ietsjes anders en het boek had gewoon niet gewerkt.
Toch was het voor mij niet helemaal perfect. Zeker naarmate het einde toe (aka het Swat stuk) werd het voor mij gevoel ineens heel zwaar en het absurde ineens een beetje té. Alle lieflijkheid die het boek zo mooi maakte was weg, alsof er ineens bedacht was dat Eden niet heel zou zijn als ze niet de absolute donkerheid van de wereld zou meemaken. Ik snap waarom het erin zit en het is niet dat alles eraan niet werkt, het is gewoon… veel. Echter was het echte einde einde wel weer zalig. Maakte het onwerkelijke nog net een tandje idioter op de meest aandoenlijke manier die kon.
Het is zo vergezocht en absurd en onrealistisch en waanzin en het zou niet moeten werken en toch doet het dat in zijn Forrest Gump-achtige manier. De bijna simpele doch directe manier van schrijven slaat alle twijfel dicht: Eden kan alles, de familie heeft geld teveel en de situaties kloppen gewoon, punt uit. Wie ben ik dan om te zeggen dat het niet zo is?
Wat absoluut de helft van het boek zo goed maakt is hoe iedereen is. Alles kan worden gekocht - en daar maakt de familie ook rijkelijk gebruik van - maar maar zelden is het volledig voor henzelf. Ze zorgen, in hun absurde manier, voor de mensen om wie ze geven. Het maakt ze niet uit waar ze vandaan komen, als je goed bent dan ben je goed. Maar nergens worden ze beschreven als complete engelen; ze zijn beschadigd door de oorlog en dan wordt je niet meer de oude. Dat ook hun verhalen worden verteld maakte Edens verhaal alleen maar levendiger; geeft ergens enige realiteitszin in wat knotsgek moet zijn.
We schieten met het boek alle kanten op en daar moet je wel tegen kunnen. Zo maken we soms dagen achter elkaar mee en zo is Eden ineens enkele jaren ouder. Maar het past wel. Nergens had ik het gevoel echt veel te missen, omdat hetgeen wat je dan zou moeten missen altijd wel ergens tussen neus en lippen door wordt benoemd. Dat Eden qua karakter ook echt hetzelfde blijft speelt hierin wel een grote rol. Staat altijd klaar om te helpen, is altijd in voor een uitdaging en gaat er gewoon voor, zelfs al worden de thema’s zwaarder en de wereld donkerder. En nergens, echt nergens is ze arrogant over alles wat ze kan. De manier hoe ze hiermee omgaat is echt de sleutel tot succes, want ietsjes anders en het boek had gewoon niet gewerkt.
Toch was het voor mij niet helemaal perfect. Zeker naarmate het einde toe (aka het Swat stuk) werd het voor mij gevoel ineens heel zwaar en het absurde ineens een beetje té. Alle lieflijkheid die het boek zo mooi maakte was weg, alsof er ineens bedacht was dat Eden niet heel zou zijn als ze niet de absolute donkerheid van de wereld zou meemaken. Ik snap waarom het erin zit en het is niet dat alles eraan niet werkt, het is gewoon… veel. Echter was het echte einde einde wel weer zalig. Maakte het onwerkelijke nog net een tandje idioter op de meest aandoenlijke manier die kon.
June 11, 2019
Deze schrijver schrijft bijzondere boeken. Het (liefdes)verhaal gaat dwars door een aantal jaren met Amerikaanse presidenten heen. Ook deze titel stelt niet teleur.
June 22, 2019
Tof, bizar boek. Vol met complotten over de Amerikaanse geschiedenis, vond ik best wel vermakelijk.
October 10, 2020
Het verhaal is zo ongeloofwaardig, maar juist dat maakt het boek zo leuk. Een heerlijk lekker makkelijk te lezen verhaal. Geen uitgediepte personages, wel een ingenieus in elkaar gezet verhaal.
June 14, 2024
1 ster voor het begin, 4 voor het midden en 2 voor het einde
July 27, 2025
Fantasievol verhaal, eigenlijk een sprookje. Met humpr en veel vaart geschreven en blijft daardoor boeien.
June 10, 2019
'Een schelmenroman' noemt de Nederlandse krant NRC dit boek. Mij deed het denken aan de boeken van Jonas Jonasson ('De 100-jarige...'), hoewel niet dermate absurd. In elk geval is Wolkenjager een verhaal dat bekoort en ontroert. Het hoofdpersonage Eden is een soort superheldin - de vergelijking met Forest Gump is inderdaad niet ver gezocht - met een carrière in het Amerikaanse leger. Het verhaal speelt zich af tegen de achtergrond van ware en verzonnen historische feiten van de jaren zeventig tot vandaag. Minpuntje: het verhaal heeft bij momenten veel weg van een "loose cannon", waarbij je nooit weet welke kant het uit gaat. Soms gaat dat vervelen, maar al bij al kan ik dit vrolijke en avontuurlijke boek aanraden voor wie ontspannende vakantielectuur zoekt met toch dat beetje diepgang.
December 29, 2023
Al na een par pagina’s dacht ik: wat voor een bizar verhaal is dit? Ik las door en toen het boek uit was, dacht ik nog steeds hetzelfde. Wat moest ik van dit boek onthouden? Dat vrouwen roekeloos en heldhaftig zijn? Dat Amerika graag oorlog speelt? Of dat absurde verhalen ook zorgen voor leesplezier?
Een 3,5 die ik afrond naar 4 omdat de schrijver me in het verleden nog leesplezier heeft bezorgd.
Een 3,5 die ik afrond naar 4 omdat de schrijver me in het verleden nog leesplezier heeft bezorgd.
Displaying 1 - 10 of 10 reviews