Insan

by Ali seriati

Insan yeryuzunde Allah'in halifesi ve onun akrabasidir. Diger butur varliklarin kendi emrine verildigi, irade sahibi olan, Allah'in sectigi yegane varliktir. Yani yeryuzunde mutlak irade sahibi olan istedigi herseyi yapan Allah, kendi ruhundan insana uflemistir. Insan, iradesiyle yeryuzunde Allah'a benzer sekilde O'nun gibi hareket edebilir. Ancak O'nun kadar degil. Hepsinden onemlisi de insanin balcik ve Allah arasinda bulunmasi ve irade sahibi oldugu icin de ikisinden birine meyletme serbestinin elinde olmasidir. Ozgurluk ve secme hakki insanin sorumlu olma zorunlulugunu da beraberinde getirir. Bundan dolayidir ki Islam' gore insan, kendi alin yazisindan sorumlu olan tek varliktir. (Tanitim Yazisindan)

328 pages, Paperback

Published January 1, 2008

Reviews

[Umit DURAN · Rating 3 out of 5]

" Toplumlar ne kadar hakim olursa fertleri o olcude mahkum olur. Oyle ki fertler sadece cocuklarinin egitimini degil, kendi sahsiyet ve kisisel gudulerini dahi belirleyemezler. Sen yalnizca ev, is , sosyal iliskiler , adetler, ve geleneklerini degil, bos vakitlerini, ozgur ugraslarini ve eglencelerini bile kendi basina secemezsin. Sinema, basin, radyo, televizyon,sanat programlari ve hatta bos vakitlerin ve onu degerlendirme seklin dahi senin hic bir rolun olmadan once programlanir ve sana dayatilir. "

[Yahya · Rating 4 out of 5]

Şeriati'yi daha önce okuyanlar onun dilini ve bakış açısını az çok bilir. Çoğu İslambilgini'ne göre farklı -kimine göre radikal- bir bakış sunuyor. Bu yüzden genelde iki büyük -sünni ve şii- mezhebin gelenekçileri tarafından pek sevilmez. Ben kendi adıma İslam'a getirdiği sosyolojik ve sosyalizme yakın olan düşüncelerini seviyorum. Bu kitabında da benzer şeyleri görmek mümkün. İnsana dair dinlerin ve özellikle Batı kökenli ekollerin bakışını karşılaştırmalı olarak görebilirsiniz. Materyalizm, Marksizm, Kapitalizm ve Egzistanyalizm ekollerinin insana dair bakış açısını verdikten sonra İslam'ın yaratılış öyküsü etrafında insanı nerede gördüğünü bize kendi yorumuyla veriyor. Bunu yaparken dediğim gibi gelenekçi ve hurafelerle doldurulmuş dini anlayışı da eleştirerek yapıyor.

"Çağdaş insanın yaşadığı trajedinin, her şeyden önce "insanlık trajedisi" olduğunu görüyoruz. İnsan, bir tür olarak kaybolmakta, inkar edilmekte, bozulmakta ve bir ipek böceği gibi kendi gayret ve sanatsal başarısının kurbanı olmaktadır."

"İnanıyorum ki başlangıçtan şimdiye dek insanın sahip olduğu iki çeşit bunalım vardır: Maddi bunalım, daha fazla kazanma ve eşitlik isteği; ikincisi ise bu dünyaya, yaşama ve alınyazısına bir anlam kazandırmaya yönelik, gerçeği arayan metafizik bunalımdır. "Dünya saçma mıdır, değil midir; boş mudur, değil midir; bizim varlığımız bir şey için mi, değil mi?" gibi sorular insanın içine düştüğü felsefî ve manevî krize işaret etmektedir. İnsanın ekonomik krizlerini, genel eşitlik ve toplumsal adalet, sınıfsal parçalanmanın engellenmesi gibi şeylere inanarak ortadan kaldırabiliriz. Fakat felsefî krizi, felsefi boşluğa düşmemek için varlıktaki manevî temele inanarak kaldırmalı; kendimize karşı sorumluluk hissetmek için ruh, şuur, irade, duygu ve hesabın varlığını kabul etmeliyiz. Sorumluluk hisseden, "boşluk"a düşmez. Kendini bir yerlere, bir şeylere karşı sorumlu hisseden, boşluk diye bir şey hissetmez."